June 30th, 2010 by Erik

Momenteel aan het audiolezen: “The Moon is a Harsh Mistress”, door een geliefde auteur van me (verstandig op sommige vlakken, maar zo stom om -mogelijk onder invloed van zijn vrouw, maar dat is geen excuus- een gratis cryogene suspensie af te slaan), van wiens hand twee van mijn favoriete fictieboeken komen: “Time Enough for Love” en “Stranger in a Strange Land”.

Laat ik beginnen met te stellen dat mijn eigen politieke ideeën absoluut niet op punt staan. Zeker is dat ik niet het gevoel heb dat eender welke van onze traditionele Belgische partijen mij echt vertegenwoordigt, wat uitstapjes naar het stemhok lastig zou maken, ware het niet dat ik besef dat mijn ene stem in die grote aantallen geen ene moer uitmaakt. Bijgevolg vind ik het niet zo belangrijk mijn politieke ideeën te ontwikkelen en uit te werken, daar ik niet van plan ben in de politiek te stappen, en ook geen macht kan uitoefenen in de beslissing wie of welke partij de meeste stemmen haalt, en ons dus, zoals dat heet, zal besturen.

Heinlein stemt tot nadenken, wanneer één van de personages in “The Moon…” vermeldt dat men zich niet volledig bewust kan zijn van waar men politiek gezien staat, maar dat men door een Socratisch vraaggesprek wellicht te weten kan komen waar men staat, en waarom.

Belangrijke vraag hierin: onder welke omstandigheden mag een staat zijn eigen welzijn boven dat van een burger plaatsen?

Ik ben geneigd het eens te zijn met hoofdpersonage Manuel O’Kelly, dat het onder geen enkele voorwaarde gerechtvaardigd is dat de staat haar welzijn boven dat van mij zou plaatsen.

Nog zo’n vraag: onder welke omstandigheden is het moreel verantwoord voor een groep om dat te doen wat niet moreel verantwoord is voor een individueel lid van die groep?

Deze radicale vraag gaat naar de wortel van het dilemma van een overheid.

De persoon die deze vragen stelt, is een professor die zichzelf een rationeel anarchist noemt. Nu ben ik van mening dat elke Aalstenaar een beetje anarchist is, maar echte anarchie heeft me altijd nogal naïef toegeschenen, en het klinkt in mijn oren nog altijd een beetje als synoniem met “chaos”. Wat graven online leert dat Heinleins ideeën eerder libertarisch genoemd kunnen worden - een politiek ideeëngoed waar hier niet echt partijen rond opgebouwd zijn, en dat hier dus weinig pers krijgt en dus minder of niet bekend is. In de VS kan men wel stemmen op een libertarische partij, maar die wordt natuurlijk overstemd door de meer en meer identiek lijkende liberalen en democraten.

Dus wat is libertarisme dan? Libertarisme staat kennelijk voor een zo groot mogelijke individuele vrijheid, met zo min mogelijk overheid en staatsbemoeienissen. Volgens Wikipedia:

“De grondslag van het libertarisme kan worden samengevat in het non-agressieprincipe: “iedereen heeft de vrijheid te doen en laten wat hij wil, zolang hij geen geweld gebruikt om iemands persoon of eigendom aan te tasten (je kunt wel geweld gebruiken als verdediging tegen iemand die deze regel overtreedt)”. Geweld wordt in dit verband gedefinieerd als het aantasten van de persoon of het eigendom van een ander zonder toestemming of instemming van die ander, of het dreigen hiermee.”

Klinkt zinnig. Verder zoeken leert me dat niet alleen Heinleins gedachtengoed (nagenoeg of volledig) libertarisch was, maar dat ook Ayn Rand dicht tegen het libertarisme aanleunde. Nog zo’n auteur die ik tot dusver weet te smaken, vooral om haar ideeën rond individualisme, maar ook Rand heeft het niet hoog op met staat en religie en andere controlerende (lees, in haar ogen: limiterende) organen.

Op persoonlijk vlak hanteer ik principes die kennelijk op zich wel dicht tegen het libertarisme aanleunen, in de zin dat ik voorstander ben van grote persoonlijke vrijheid. Iemand kan zich niet wegstoppen in mijn ogen, men is steeds persoonlijk verantwoordelijk voor de eigen daden en persoonlijke keuzes. Ik geloof niet in het proberen veranderen van mensen, maar zal iedereen een grote vrijheid laten, en beslissen op basis van wat ze met die vrijheid doen, hoe goed de vriendschaps- of andere relatie is of kan zijn. De keuzes van anderen waar ik aanstoot aan neem, vallen grotendeels in dezelfde categorie als dat non-agressieprincipe. Aan schending van vertrouwen, en leugenachtigheid, til ik ook vrij zwaar.

Of het libertarisme realistisch is als bestuursvorm, daar heb ik voorlopig mijn twijfels over. Ik probeer altijd in de eerste plaats realist te zijn, en ik acht het zeer onwaarschijnlijk dat bestaande overheden ontbonden zullen worden ten voordele van een vrijere bestuurs- en marktvorm. Teveel politici (en hun vrienden en familie) verdienen teveel geld aan hun functie en alle voordelen die erbij komen kijken. Zeker in zo corrupt een land als België. Er zal niet minder overheid komen, alleen maar meer. Er zullen niet minder belastingen komen, alleen maar meer.

Alhoewel. In de VS was een goed scorende nieuwkomer in de laatste verkiezingen de republikein Ron Paul, die ook onder de libertariërs gerekend kan worden. Opvallend is wel dat hij, ondanks zijn steun, sterk gecensureerd werd: voortdurend onderbroken worden in debatten, geen zendtijd krijgen of minder zendtijd in vergelijking met andere partijen, enzoverder. Wat zijn aanhangers in aantal en overtuiging natuurlijk alleen deed groeien, maar niet in die mate dat er een politieke aardverschuiving plaatsvond.

Het geheel is nog maar een kiem in mijn brein, maar het is de moeite om eens te onderzoeken of mijn politieke ideeën, voor zover ik die al heb, misschien onder de noemer “libertarisch” vallen. De Belgische partijen leren me in elk geval dat wat zij vertegenwoordigen, absoluut niet 100% aansluit bij wat voor mij zinnig, verstandig, of wenselijk lijkt. Meer onderzoek is nodig, maar aangezien politiek zeer laag op mijn lijstje van prioriteiten en interesses staat, zal het ongetwijfeld nog een hele tijd duren voor ik ja of nee mezelf onder het etiket “libertariër” zou plaatsen. En persoonlijk gedachtengoed is altijd onderhevig aan evolutie, dus wat nu is, blijft misschien niet ten eeuwigen dage - naarmate men oude en wijzer wordt, raken de ideeën en overtuigingen verfijnder, maar zijn die ooit af?

Een introductie door Walter Block (7 delen, elk ongeveer 10 minuten):

June 27th, 2010 by Erik

Gisteren zaterdagavond in Music Village te Brussel: een optreden van Braziliaanse Jazz-zangeres Cintia Rodriguez met band.

Een beetje krappe tafeltjes voor twee personen, maar dat kon de pret niet drukken. Cintia & co speelden drie sets tussen 9 en 12 uur, met over het algemeen vrij levendige jazz, waarin meer en meer rumba te horen was naarmate de avond vorderde. Het is trouwens een goed teken wanneer je publiek tijdens de tweede set al spontaan begint te dansen.

Het was zomers weer, de klanken lokten door de openstaande deur meer mensen, en Cintia’s voorstel om in deze Braziliaanse temperaturen na het optreden naar de zee te rijden, kon op heel wat goedkeuring rekenen. Tijdens de derde set zongen de aanwezige Brusselse Brazilianen al hartelijk mee.

Cintia’s stem was goed maar niet fenomenaal. De vaardigheid van de pianist en bassist vielen des te meer op, de drummer stak er dan weer minder bovenuit. Wat muzikanten betreft varieert ze nogal, maar de website leert dat ze ook reeds samenwerkte met onze eigen Toots Thielemans.

Ik stelde vast dat mijn kennis van het Portugees tot nu toe inhoudt dat ik woorden en stukken van zinnen begrijp, maar toch vooral ook nog veel te leren heb. Haar drie woordjes Japans had ik dan weer wel begrepen. Gezellig, dat wel; ze weten, zelfs met Jazz(y muziek) al snel een zomers feestje te bouwen, die Brazilianen.

June 25th, 2010 by Erik

Ik las het in de Telegraph, maar nu ook in Het Nieuwsblad: een klant kwam om het leven bij een onvoorzichtige professionele domina; en laat die klant nu net de eigenaar van een race-team zijn.

Men kan al de link beginnen leggen tussen racen en s/m, of BDSM zoals dat tegenwoordig heet, gezien de gelijkaardige voorkeuren van Max Mosely, ook een topman in de Formule 1. Wat de huidige zaak van Robin Mortimer leert, is dat men nog zo goed voorbereid of ervaren mag zijn als domina(nt), men kent toch nooit de volledige medische geschiedenis en opmaak van de klanten. Soms misschien omdat de klant die zelf niet weet. Best wel wat professionele Meesteressen hebben een (gedeeltelijke of volledige) verpleegstersopleiding achter de rug, precies om blijvende letsels en dodelijke ongelukken te voorkomen, en op een verantwoorde manier genot en lijden te kunnen vermengen. Ze moeten bijna, om zich in te kunnen dekken wanneer iemand hen voor wanpraktijken zou willen aanklagen.

Er moet nog vastgesteld worden of de “dood tot gevolg” opzettelijk of onopzettelijk was (maar men gaat uit van onopzettelijk) - en waar de Meesteres aan lachgas kon komen. Dan toch een verpleegsterdiploma, of gewoon op de zwarte markt? Was Mortimer extra gevoelig voor het lachgas dat Mrs. Lucrezia gebruikte om hem deels te verdoven, of was haar dosering te hoog? Kon één van beide partijen dit geweten hebben? Werd dit lachgas in eerdere sessies ook gebruikt?

Dat de Meesteres in kwestie zich de “meest sadistische van Europa” noemt, iets waar de media natuurlijk maar al te graag mee uitpakken, dat hoort natuurlijk bij het spel en de fantasie voor de klanten. Ze zal in elk geval vast geen doetje zijn, maar men dient er rekening mee te houden dat de Domina-business deels ook draait op imago en geloofwaardigheid. Naast het lijfelijke is het bovenal ook de verkoop van een fantasie - zoals in elke vorm van prostitutie wellicht.

Dat de familie niet wist van de “hobby” van Mortimer, dat is eveneens niet zo vreemd. Men loopt doorgaans niet te koop met zijn seksleven, en BDSM blijft nu eenmaal nog een taboe - mede dankzij krantenartikelen waarin “de meest sadistische Meesteres van Europa” kan opdraven, en speurders in haar werkplaats “de meest extreme SM-toestellen die ze ooit tegenkwamen” zagen. Des lezers fantasie slaat ongetwijfeld op hol. Het lijkt van een heel andere orde dan de blinddoek en handboeien die ze zelf in hun nachtkastje hebben liggen.

Storend in deze is dat de Meesteres, die zichzelf nochtans als intelligent omschrijft, kennelijk ook sessies hield in haar tuin, waar de buren konden inkijken. Op zo’n moment betrek je de buren er ongevraagd bij, en dat is problemen zoeken en onverantwoordelijk handelen. Discretie is ongetwijfeld een deugd in dit beroep, en ook de klanten willen misschien niet door de buren herkend worden.

“Safe, sane, responsible” zijn voor zover ik begrijp drie kernwoorden in de BDSM-wereld. Dat laatste brak Mrs. Lucrezia indien ze met klanten in een niet-afgeschermde tuin speelde, misschien brak ze het eerste kernwoord ook in het geval Mortimer. Onderzoek zal het moeten uitwijzen, maar helaas kan Mortimer zelf niet meer getuigen over voorgaande ervaringen.

June 24th, 2010 by Erik

Recent vond een uitzonderlijke gebeurtenis plaats: ik bezocht nog eens een rockconcert. Nuja, iets soortgelijks toch. Het is moeilijk om Genitorturers in één net te vangen, misschien is de term industrial rock/metal/gothic power rock/vul zelf maar in op hen van toepassing. In ieder geval iets met gitaren, een drummer, een zangeres, en af en toe electronische geluiden ertussen.

En dat op een donderdag, in de examenperiode. Het deed me sterk denken aan mijn vorige dergelijke concert: ook Genitorturers, ook slecht geadverteerd, ook midden in de week tijdens de examens, ook in Antwerpen. Acht jaar geleden intussen. Tenminste, ik denk toch dat dat mijn recentste rockconcert was, maar zoniet, dan was het toch één van de laatste. Veel meer klassieke en tangoconcerten gezien de laatste jaren, en veel minder zin gehad om nog bij te blijven wat betreft rock, metal, gothic, new wave, en aanverwanten. Ik had het zo’n beetje gezien, denk ik, hoewel ik de laatste tijd een beetje een “vuile rock” revival beleef (The Creepshow, The Kills, …) tussen de klassieke werken en audioboeken door.

Dit keer stelde ik subjectief wel vast dat er wel meer publiek was dan acht jaar geleden. Tijdens het voorprogramma telde ik zo’n 36 mensen, maar toen Genitorturers van start ging was het volk aangezwollen tot wel een vijftigtal. De zaal was gelukkig wel kleiner dan vorige keer, dus viel het iets minder op dat er geen massa fans was. Doch een intiemer sfeer laat meer interactie tussen band en publiek toe.

De band liet het in elk geval niet aan hun hart komen. Ze openden met het stevige “Cum Junkie”, meteen een nummer van de nieuwe CD, en direkt was ook de toon gezet – zowel qua sound als qua thematiek. Het publiek was meteen mee, en werd het volgende anderhalf uur door de band niet meer losgelaten.

Toegegeven, de nieuwe shows zijn zowiezo minder extreem dan in hun beginperiode. Tegenwoordig nagelen ze geen mannen meer met hun scrotum aan een blok hout, bijvoorbeeld, wat vroeger wel al eens gedaan werd. Ook geen live piercings deze keer. Mede door gebrek aan plaats op het podium waren er niet zoveel attributen, maar intussen is de naam van Genitorturers ook wel gemaakt, en spreken ze een iets groter publiek aan dan enkel de underground BDSM-fetish-metal-piercing crowd. De muziek spreekt in regel een brede groep aan, alleen in België blijven ze vreemd genoeg relatief onbekend.

Wel kwam er nog een dame op het podium om deels uitgekleed en met een zweep verwend te worden, en haalde zangeres Gen tijdens één nummer een voorbinddildo naar boven, waar één van de jonge lesbo’s op de eerste rij wel voor te vinden was - eerst voor en daarna op het podium. Kort, want de Belgische wetgevingen in deze zijn nu eenmaal nogal strikt (*).

Ook was het pistool waar Gen tijdens “Revolution” mee zwaaide overduidelijk een speelgoedwapen. Het was wel even een ongemakkelijk moment, zo drie dagen voor de verkiezingen gevraagd worden om om een revolutie te schreeuwen…

Maar ik vond het optreden verder zeer geslaagd. Krachtige sound, stevige set, en vanaf het eerste nummer hadden ze het publiek mee. Hits – al is die term relatief voor dit soort eerder obscure bands – als “120 Days”, “The One Who Feeds”, “Flesh is the Law”, “Freakshow” en “Sin City” passeerden de revue, alsook nieuwe nummers waaronder “Take It”, “Devil in a Bottle” (tijdens welk nummer de whiskey rijkelijk vloeide), en de eerder vermelde “Cum Junkie” en “Revolution”. Hun cover van “Touch Myself” werd ook zeer gesmaakt door de eerder vermelde rij lesbo’s. Een show die stevig opende en stevig afsloot, met een iets rustiger middenstuk.

Na het optreden verschenen Gen en de band, zoals hun gewoonte is, aan de t-shirtstand om er t-shirts, CD’s, DVD’s en lichaamsdelen te signeren. En ook om zeer gewillig en geduldig te poseren voor foto’s met de fans. Er waren niet zoveel aanwezigen, dus dat viel mee, waardoor we gelukkig een hele tijd konden praten met Gen en de rest van de band, voornamelijk de drummer. Wat ons niet enkel iets bijbracht over de band zelf, maar ook over de totstandkoming van hun songs en opnames, en wat ons dingen leerde die wellicht niet zo wijd gekend zijn.

De nieuwe CD “Blackheart Revolution” is een dijk van een schijf. Krachtige rock, afgewisseld met iets rustigere nummers die toch nog de nodige power hebben, met een schitterend nummer als “Tell Me” als afsluiter.  Op de digipack versie van de CD staat echter nog een “verborgen” bonusnummer dat wellicht “Two-faced Traitor” heet. In ons gesprek na de show wees Gen erop dat dit nummer nauwer aansluit bij haar Gen-XX project, een project waarover ik nauwelijks iets wist, maar waar ik intussen wel nieuwsgierig naar geworden ben.

—

(*) Rockbitch pakte het indertijd als volgt aan: tijdens hun eerste optreden in België konden ze niet de volledige show brengen wegens te expliciet, en de Belgische wetgevers wil ons tegen dergelijke beelden beschermen. Dus kwamen ze na enkele maanden terug, richtten een concertzaal in als privé-club, en in plaats van concerttickets kocht men voor één avond lidmaatschap in de club. En plots mocht het allemaal wel, en het was schoon om te zien ;).

June 24th, 2010 by Erik

Blijkbaar is het niet zo vreemd dat ik opmerk dat meer en meer “nieuwsfeiten” eigenlijk reclame zijn. Het is een trend, een fenomeen, waar journalisten wel bekend mee zijn, maar waar de consument vaak niet bij stilstaat - tenzij hij/zij het begint op te merken en de euro valt.

Op Mediakritiek.be (een blog de moeite om regelmatig te bekijken): Woestijnvis & media, allemaal in hun blootje.

Enkele uittreksels, voor wie het nog niet wist:

“De media staan dagelijks bol van dergelijke neponderzoeken, die de wereld worden ingestuurd door marketingbureaus en pr-agentschappen. Zo kan je vandaag (18/06) zowel op DeStandaard.be als DeMorgen.be en nog een heleboel andere websites lezen dat apple Ipad 629 euro zal kosten. Volgens de ene is de bron Mobistar (die Ipad in België zal verdelen), volgens de anderen ZDNet. Maar allemaal schenken ze een stuk van hun voorpagina en een artikel aan deze publireportage van Mobistar en Apple. De Standaard doet er nog een schep bovenop door het bericht ook rond te sturen via Facebook.”

“Of misschien doet volgend bericht een belletje rinkelen: “Driekwart bedrijven vorig jaar doelwit van digitale aanval” Je kon het lezen in de Standaard en nagenoeg alle andere media pikten het op. Het bericht is afkomstig van symantec, het bedrijf dat Norton Antivirus op de markt brengt.”

“Dat nieuws in de meeste gevallen veeleer gemaakt wordt door pr-bureaus en persberichten in plaats van door de journalisten zelf, werd pijnlijk duidelijk toen we De Morgen van donderdag 25 februari opensloegen. Een hele pagina was er gewijd aan de zoektocht van Coca-Cola naar universeel geluk.”"

“Amper een maand later meldden we hoe alle kranten een neponderzoek van Delta Lloyd uitriepen tot nieuws: “Uit de peiling bleek volgens Delta Lloyd Life dat jongeren geen vertrouwen meer hebben in het wettelijk pensioen en dat ze vooral heil verwachten van het pensioensparen. Even later prijkte het bericht op alle nieuwssites”

Enfin, ook in de media en zogenaamde “kwaliteitskranten” dient de lezer op zijn hoede te zijn, en te beseffen dat hij heel wat reclame vermomd als nieuws naar binnen zal werken.

“If you don’t read the newspaper, you are uninformed.  If you do read the newspaper, you are misinformed.” - Mark Twain (of misschien Thomas Jefferson)

June 22nd, 2010 by Erik

En de wereld staat niet stil…

NewScientist: injecteerbare biocomputers niet meer veraf…

Harvard Science: Nanobouwstenen voor optische circuits met exotische eigenschappen die niet in de natuur voorkomen.

NewYorkTimes: De greep van muziek op onze geest.

Spectrum: Nieuwe iRobot: nu met wapens

PopSci: Humanoïde robots helpen kinderen met autisme.

Eurekalert: Nieuwe CT scanners zien volledige organen in real-time

PhysOrg: Chinese wetenschappers creëren mini zwart gat.

PhysOrg: Geavanceerde robotarm bestuurd door gedachten van een aap. (met video. Ook vermeld in The Brain that Changes Itself, overigens - bespreking van dit boek volgt nog)

NewYorkTimes: Apple’s open standaard voor videotelefonie.

SpaceDaily: Bewijs voor leven op Titan?

PhysOrg: Zelfassemblerende vliegende voertuigen zijn hier. (met video)

TechnologyReview: AI die beter aandelen selecteert dan professionals.

TechnologyReview: De bouw van functionerende, transplanteerbare levers.