May 19th, 2010 by Erik
Zowat overal waar ik kom, zie je mij met een zwart rugzakje van Laurent David. Een rugzakje waar menig supermarktkassierster initieel sceptisch maar later met verbazing naar keek, omdat er veel, veel meer inpast dan men bij de eerste oogopslag zou denken.
Het rugzakje in kwestie heeft enkele kleine reparaties ondergaan, maar gaat intussen zo’n 12 jaar trouw en haast probleemloos overal mee waar ik ga. De bodem begon ooit wat te scheuren, maar dat werd opgelost met kleine veiligheidsspelden die ik toevallig op zak had, tot een degelijke reparatie kon plaatsvinden. Sindsdien prijken steeds enkele veiligheidsspeldjes op de bovenflap, je weet immers nooit wanneer die van pas komen, en het is nog een beetje punk ook. Onnodig,hoor ik u denken? Zeg dat maar tegen mijn collega die uit zijn broek barstte, maar dankzij mijn veiligheidsspeldjes zijn eer toch wat kon behouden op kantoor.
Het is wellicht mijn equivalent van de handtas, met dat verschil dat ik er ook steeds een kleine paraplu in meedraag, in dat rugzakje van me. Een overblijfsel van de periode dat ik in Dublin woonde, begrijpt u wel. Verder zitten ook mijn op maat gemaakte oordopjes erin, mijn iPod, en mijn visitekaartjes.
Het rugzakje is nog steeds in prima staat, en ik ben er zeker niet kwaad op, maar omdat een mens nu eenmaal af en toe eens iets anders wil -na 12 jaar mag dat wel?- besloot ik het toch eens te vervangen. Wat niet simpel is, want hoe vervang je zo’n nuttig en duurzaam accessoire in een tijd waarin alles op consumptie en vergankelijkheid gericht is, om maar te zwijgen van het totale gebrek aan esthetiek in de vlot verkrijgbare mode? Een accessoire vinden dat bij mijn persoonlijke stijl(en) past, is altijd een beetje een zoektocht. Ik zocht eerder passief, daar er geen haast bij was, en hield rustig een oogje open voor het verschijnen van een geschikte nieuwe compagnon de route.
Mijn oog viel, zoals goede ontdekkingen nu eenmaal gebeuren, toevallig op een forum waarin iemand de vraag stelde waar die messenger bags die Faith in het computerspel Mirror’s Edge gebruikt te verkrijgen waren. Ik wist niet van het bestaan van dergelijke tassen, maar verder onderzoek leerde me dat de firma die het spel uitbracht ook een speciale editie op de markt had, met een messenger bag waarin het spel met enkele extraatjes verpakt zat.
Hoewel Faith’s tas een fluogeel is dat ik nooit zou meedragen, spitte ik verder, en leerde ik dat die tas in kwestie gemaakt werd door de firma Timbuk2 uit San Francisco. De site was snel gevonden, maar de Mirror’s Edge tassen waren uitverkocht en werden niet meer gemaakt, de enige hoop zou zijn dat iemand op eBay zijn tas verkoopt. Voor mij was de link echter gelegd (een accessoire met een beetje een verhaal achter is altijd zoveel leuker om mee te dragen), en ik stelde op de Timbuk2 site zelf een tas samen. Met het oog op mijn loopactiviteiten, en vooruitzicht op misschien deze zomer mountainbikeactiviteiten, én het feit dat die messenger bags per definitie veel moeten kunnen bevatten, leek me dit een goede keuze.
Binnen de week arriveerde mijn custom samengestelde bestelling, en ik ben er zeer tevreden over. Stevig maar flexibel materiaal, waterdicht, levenslange garantie (en ik plan LANG te leven 
) en praktisch om te dragen. Nog niet geprobeerd op de fiets, maar al wandelend zit de tas zeer comfortabel. Het verbaast me niet dat Timbuk2 het verkozen merk van bike messengers in New York en andere grootsteden is.
De verschillende zakjes en grote compartimenten bieden plaats voor zowel mijn iPod als eventueel zelfs mijn laptop (net, want ik heb uit de kleinere helft van het assortiment tassen gekozen), en wat tegenwoordig ook niet onbelangrijk is: mijn A3 schetsblok past erin, waar dat in mijn rugzakje maar net lukte indien ik de bovenkant openliet. Binnenkort loop ik als een echte kunstacademiestudent met muziek in de oren door de straten om hier en daar snelle schetsen te maken. Of à la Toulouse-Lautrec met stukjes karton en pastel, om dan door stevige buitenwippers uit dubieuze cafeetjes gegooid te worden…
Tevreden van deze aanschaf dus. Handgemaakt in San Francisco, een beetje trendier dan mijn rugzakje, en in kleuren die net als ik nooit hun stijl verliezen. Het geheel zal nog verder te personaliseren zijn door stickers en dergelijke, maar daarover heb ik nog niets beslist.
Het rugzakje zal wellicht niet helemaal in onbruik raken, maar vanaf nu toch eerder een bijrol dan een hoofdrol spelen.
