Het is me de week wel geweest vorige week, waardoor ik minder tijd aan schrijven en verzamelen van feitjes besteedde. Toch heb ik ook nog een leuke vondst gedaan die ik kan hier kan delen.
Gisteren hoorde ik mogelijk voor het eerst dit lied. Er zijn best wel enkele pareltjes onder de kleinkunst te vinden, en dit sluit mooi aan bij mijn lopende kunstopleiding. En ook wat bij mijn boeken omtrent de geschiedenis van de Vlaamse identiteit. Ik val niet onder de noemer “separatist” of “flamingant”, ik heb de mogelijke voor- en nadelen, en de mogelijkheden van een onafhanklijke Vlaanderen nog onvoldoende bestudeerd om er echt een mening over te hebben. En dat ik zeer weinig tijd aan het bestuderen ervan spendeer, zegt iets over hoe belangrijk ik die vraag vind in mijn leven.
Desalniettemin, een mooi liedje van wijlen Wannes Van de Velde: Pieter Breughel in Brussel.
Een film die zeker op mijn “te zien” lijstje staat. Maar misschien niet vanavond.
Door Terry Gilliam, bekend van Monty Python, Fear & Loathing in Las Vegas, Brazil, The Brothers Grimm, Twelve Monkeys, The Adventures of Baron Munchhausen (onterecht geflopt!), …
Over deals met de Duivel, onsterfelijkheid, en rondreizende circussen. Kan moeilijk slecht zijn, zeker met de verbeelding van Gilliam erachter. Hopelijk bezorgt deze film hem eindelijk het budget om “The Man Who Killed Don Quichote” te maken.
The Imaginarium of Dr. Parnassus. “Nothing is permanent. Not even death”.
De laatste dagen spendeer ik af en toe opnieuw wat tijd in Rapture, de fictieve stad gefundeerd op de principes en levensfilosofie van Ayn Rand. (Bioshock 2 is tot nu toe een geslaagde voortzetting van deel 1, maar daarover later wellicht meer)
Rapture, die onderzeese lofzang op het menselijk vermogen, de menselijke wilskracht, de menselijke creativiteit, en vooral vrijheid voor wie dat aankan. Ver weg van God en overheden, van gelovigen en politici die willen regels opleggen en komen stelen van zij die écht kunnen creëren.
In datzelfde perspectief vond ik gisteren de trailer van het computerspel Heavy Rain wel interessant. Origineel opgezet als castingsessie voor acteurs, begint het wat klunzig met een virtuele vrouw wiens gezicht net niet genoeg klopt om verstorend te zijn. Maar dat vergeet men volkomen naarmate haar monoloog vordert, en haar imperfecties maken haar misschien juist geloofwaardiger.
En dan spreekt ze de toverwoorden: “IK veroordeel”. Ze wacht of rekent niet op God of overheid om gerechtigheid te laten geschieden. JIJ hebt MIJ dit aangedaan, dus IK veroordeel jou. Ongetwijfeld een veel directer en bevredigender gevoel van rechtvaardigheid dan het wachten op een veroordeling die wellicht toch niet zal komen.
Zoals ik onlangs ergens las: “The concept of karma is all well and good, but sometimes you have to be willing to be an agent of karma.” Waarom zou een regering beter geschikt zijn om gerechtigheid toe te dienen dan het gedupeerde individu? Waarom zouden anderen daar zoveel beter kunnen over oordelen, dat het recht op gerechtigheid in hun handen dient te liggen, en het slachtoffer maar kan wachten en hopen of zelf gestraft worden? Waarom wordt ervan uitgegaan dat anderen beter in staat zijn om beslissingen te nemen of te oordelen dan het individu zelf?
Het is dwaas om de wet te breken, omdat mannen met geweren je dan immers een onaangename toekomst kunnen bezorgen, maar qua concept heeft de macht van het individu zijn charme. Het individu beslist, snel en toepasselijk. Wellicht bevredigender dan wachten op de wielen van justitie, wetend dat er geen échte gerechtigheid zal volgen.
Misschien past iedereen ook wat beter op zijn tellen, als elke betrokken partij rechter en beul kan spelen.
