December 31st, 2009 by Erik
Wiseman’s boek, “59 Seconds” dat intussen gelezen in een van mijn boekenkasten staat (of ligt, eigenlijk, denk ik), kan samengevat worden in 59 seconden. Bij deze, door de auteur zelf:
December 30th, 2009 by Erik
En om het jaar goed af te sluiten, of eventueel te beginnen: een blauwe maan, deels verduisterd, en kans op maanbogen.
En ja, ik vind het jammer dat ik niet op Times Square zal staan op dat moment…
December 30th, 2009 by Erik
2009 was een jaar waarin ik eerst en vooral duidelijk gemerkt heb hoe ver ik van Jan Modaal eigenlijk verwijderd ben. Of dat goed of slecht is laat ik in het midden, maar ik stelde meermaals vast hoe ver mijn leefwereld, of in elk geval mijn interessewereld, afstaat van die van mijn gemiddelde leeftijdsgenoten. Best ver, soms. En toch heb ik ook zeer banale kanten.
Ook beschouw ik bepaalde onderwerpen als normaal bespreekbaar, terwijl ik merkte dat die voor heel wat mensen nog een verrassend sterk taboe vormen. En ik die dacht dat de onderwerpen waarvan ik wéét dat ze nog grotendeels taboe zijn intussen meer en meer bespreekbaar zouden zijn… Niet dus. Een misperceptie die het gevolg is van paragraaf 1, wellicht.
“België is te klein voor jou” is een opmerking die ik gehoord heb, ook al in eind 2008 zelfs. Vreemd, want ik vind mezelf nog steeds niets bijzonders; maar misschien vindt iedereen dat wel (van zichzelf). Ik besef dat ik mezelf voornamelijk vergelijk met mensen waar ik naar opkijk, waardoor ik altijd nog veel te leren en een lange weg te gaan heb. Ik ben van nature meer een explorer dan een settler, en een experiëntialist bovendien: ik leer graag, en leer vaak het beste door direkte ervaring. Sommige dingen moet je gewoon doen of meemaken om er iets zinnigs over te kunnen zeggen, en waarom leef je als het niet is om dingen te ervaren? Ik ben bereid dingen uit te proberen voor de ervaring, ook als die buiten mijn comfortzone liggen, en ook al krijg je er van Jan Modaal eventueel een bepaalde stempel door als hij er lucht van krijgt. Tant pis, wat niet leuk of nuttig blijkt verwerp ik, wat wel leuk of nuttig blijkt behoud ik. Ik identificeer me niet met wat ik doe. En ik probeer steeds verstandig en verantwoordelijk te handelen. Maar dat maakt dat ik in elk geval verder kijk dan de lokale kerktoren of de landsgrenzen. Tokyo heb ik echter overwogen maar verworpen dit jaar.
Mensen projecteren overigens dat het geen naam heeft, zoals ook dit jaar nog steeds bleek. Als je A vertelt over jezelf, leiden ze daar niet alleen B en C uit af, maar ook Q, x tot de -n, en Log sin(x+ih). En ze gaan er automatisch vanuit dat die assumpties correct zijn, aan testen of nagaan verspillen ze geen tijd. In het beste geval nemen ze een stap terug wanneer je hen erop wijst dat hun gevolgtrekkingen wel eens onredelijk kunnen zijn, maar zeker even vaak hebben ze daar geen oren naar. Waardoor een les die ik lang geleden leerde nog steeds stand houdt: mensen zullen altijd geloven wat ze willen geloven. Aan feiten heeft men zelden behoefte, en tegenspreken kan nefast zijn.
Gerelateerd hieraan: mensen zijn vooral geïnteresseerd in zichzelf, en doen niets liever dan praten over zichzelf. Oprechte interesse in anderen is er zelden. Anderen worden onderbroken nog voor ze uitgepraat zijn, en de beste manier om iemand over zijn grootmoeder te laten praten blijft nog steeds eerst zelf iets kleins over je grootmoeder vertellen. Test maar uit. Na deze tendens ook bij mezelf vastgesteld te hebben, heb ik er werk van gemaakt dat niet meer zomaar te doen. Het is eigenlijk beledigend, als je er even bij stilstaat.
Merk op dat heel dit bericht wel over mezelf gaat. Ik relativeer dit door te schrijven voor mezelf ook als niemand het zou lezen, en door aan te nemen dat zowiezo quasi niemand dit blog eigenlijk leest. Het gaat immers niet over de lezer, en dus zullen per definitie weinigen het interessant vinden. Ik zie heel goed de humor in van t-shirts als deze, bijvoorbeeld. Zoals gezegd, ik vind mezelf niet zo heel bijzonder.
Ik besef ook dat ik me niet meer kan herinneren wanneer ik voor het laatst moedwillig een leugen verteld heb. Of eigenlijk: toch wel, maar ik heb de dag nadien door het taaie stuk gebeten en me herpakt. Ik ben te integer voor deze wereld.
Misschien heb ik ook onvoldoende mijn tanden en klauwen laten zien het afgelopen jaar. Ik doe dat op zich niet graag, en vermijd het dan doorgaans ook, maar soms is het helaas wel nodig. Verbale communicatie heeft zijn beperkingen, en ik heb ook duidelijk geleerd dit jaar dat wat de toehoorder eruit begrijpt is wat er werkelijk gecommuniceerd werd, los van wat de spreker eigenlijk wilde communiceren. Je taal beheersen en duidelijk en accuraat woorden plaatsen is één ding, maar dat garandeert niets over wat er werkelijk gecommuniceerd wordt. Mijn officieuze voornemen om meer rechtstreeks tegen het onderbewuste van de mensen te praten en hun bewustzijn gewoon te passeren, werd veel te weinig uitgevoerd. Meer oefening is nodig - ik kan het, enigszins, maar het glipt makkelijk uit mijn gedachten wanneer een interactie werkelijk plaatsvindt.
Het blijft tevens belangrijk om te kijken naar de daden van anderen, of het gebrek daaraan, eerder dan zomaar geloof te hechten aan hun woorden. Ik heb intussen een hartsgrondige hekel aan passief-agressieve personen, en taal, hoe leuk ik die ook kan vinden, is uiteindelijk weinig meer dan een reeks geuite klanken. Daden is waar het rubber het asfalt raakt.
Dit jaar heb ik ook geleerd dat zelfs twintigers nog bereid zijn, onder vrienden nog wel, te foefelen met spelregels om zo een voordeel in het spel te krijgen. En dat veertigers soms op, voor hen en anderen, genante wijze hun door hormonen ingegeven impulsen niet de baas zijn.
Nog een belangrijke les: dagelijkse backups van je werk zijn een must. Dit jaar heb ik twee harde schijven zien sneuvelen, eentje min of meer verwacht, waardoor de nodige backups gebeurd waren, eentje vorige week totaal onverwacht. Gelukkig waren mijn foto’s overgezet, maar leuk is het nooit.
Mijn meest gestelde vraag van het jaar was wellicht: “Ja, is dat zo?” Ik kwam ook tot het besef dat ik in mijn dromen quasi nooit een bril draag. En ik bedacht de massagetest voor potentiële partners. Verbazend, wat je kan leren uit een massage.
Wat mijn voornemens voor 2010 betreft, die blijven dezelfde als de vorige jaren:
1) Meer van het leven genieten.
2) Minder bullshit tolereren.
December 27th, 2009 by Erik
Ietwat tot mijn verbazing stelde ik vast dat er enorm veel volk in de bioscoop was gisteren. En niet alleen voor de kaskrakers, ook de zaal voor [Rec]² zat voller dan ik verwachtte. Blijkbaar ben ik niet de enige die [Rec] onder “zeer geslaagd” categoriseerde, maar niet voor niets won die film dan ook 16 awards.
[Rec]² dus, een film waar ik, na het meermaals bekijken van deel 1, uiterst nieuwsgierig naar was. Het verhaal loopt gewoon door, [Rec]² begint enkele minuten na [Rec], en dit keer zien we alles door de lenzen van de helmcamera’s van de speciale politie-eenheid die het gebouw binnengaat. De opbouw zit meteen goed, de troepen weten niet goed wat ze dienen te verwachten, krijgen een beperkte briefing vanwege de delicate aard van de toestand, en wanneer ze het voertuig verlaten herkennen we meteen de straat uit deel 1. Het gebouw zit verpakt in plastic, wat we in [Rec] eerst van binnenuit te zien kregen.
Vrij snel komt er een man met een zakje medicijnen aan voor zijn vrouw en dochter, waardoor we weten dat het verhaal inderdaad de draad oppikt nét na, of zelfs nog gedeeltelijk tijdens, het verhaal van [Rec]. De speciale eenheid zet gasmaskers op, en gaat onder begeleiding van iemand van het ministerie van volksgezondheid het gebouw binnen.
Dat gebouw ziet er nog precies uit zoals we het ons herinneren, zelfs de bloedvlekken en details suggereren dat de set nooit afgebroken werd. Alles lijkt onheilspellend leeg wanneer de mannen de trap opgaan, al blijft die rust niet duren. Vrij snel worden ze verrast door een geïnfecteerde bewoner, en verliest de groep haar eerste lid. Al gauw wordt duidelijk dat de man van volksgezondheid niet is wie hij beweert te zijn, maar hij is wel bevelhebber van de operatie, en zonder zijn bevel kan niemand het gebouw in of uit.
Naast de speciale eenheid weten toch enkele jongeren ook het gebouw binnen te dringen, en zoals alle jongeren tegenwoordig hebben ze ook een camera bij. We schakelen over van de ene camera op de andere, en volgen de zijde van de jongeren, deels parallel aan, deels volgend op, het relaas van de politie-eenheid. Ook de jongeren hebben hun confrontaties met de geïnfecteerde bewoners, en wensen al snel dat ze het gebouw niet waren binnengedrongen, want ook zij kunnen er nu niet meer uit vanwege de grondige beveiliging. Helikopters omcirkelen het gebouw, de rioolputjes zijn dichtgelast, en scherpschutters schieten op alles wat zich voor de ramen beweegt.
Gaandeweg leren we meer over de infectie en haar bovennatuurlijke aard, en over La Niña Medeira, het bezeten meisje waar het in [Rec] uiteindelijk om bleek te gaan. De politiemensen willen in paniek naar buiten, maar de bevelhebber laat niemand gaan zonder dat de missie volbracht is: een staal van het oorspronkelijke bloed bemachtigen, dat zich ergens in het gebouw moet bevinden. Paniek, geroep, en druk heen-en-weer geloop alom, tot tenslotte een mogelijke uitweg zich aanbiedt in de vorm van een onverwachte verschijning uit de eerste film… En bieden de camera’s zelf uiteindelijk een oplossing?
Ik moet eerlijk zijn: ik vond de film super. Deels zien we meer van hetzelfde: chaotisch rondlopen met veel geroep en paniek en woede, maar deels zitten er ook genoeg nieuwe elementen in om het boeiend te houden. De verschillende camera’s van de verschillende groepen zijn geslaagd gebruikt, en er zitten een aantal originele vondsten in het verhaal en de personages. Er wordt heel goed gebruik gemaakt van de centrale trap, en het is leuk om bijna alle figuren uit deel 1 terug te zien, zij het lichtelijk… anders. Opnieuw wordt ook op zeer gewaagde wijze omgegaan met kinderen, en ik ben benieuwd naar de extra’s op de DVD in dit verband, want sommige scènes waarin de kinderen voorkomen zijn toch echt niet voor kinderen. Ik neem aan dat ze op cruciale momenten van de set verwijderd werden, maar dat is aan de film zelf niet te zien. Mocht dit een Amerikaanse film geweest zijn, de kinderen hadden achteraf wellicht counseling nodig.
Goede editing, zeker en vast. De overschakeling tussen cameras zorgt voor maximale spanning, en ook de overgang tussen gewoon beeld en night vision is naadloos. Een politieman voor een spiegel laat ook zien ook hoe knap alles gemaakt is, door te tonen dat er (wellicht?) geen andere cameraman was en we inderdaad het beeld uit zijn helmcamera te zien krijgen, terwijl rond hem de geïnfecteerden op hem belust zijn, en complexe special effects zich voltrekken. En ook hier werd, mijns inziens, weer gekozen voor de goede oude ambachtelijke effecten, in plaats van CGI. De make-up & effects afdeling verdient wederom een gigantische pluim. Sommige beelden zijn mogelijk wat opgepoetst met de computer, maar de dynamische effecten lijken allemaal ambachtelijk gedaan, en goed gedaan ook.
De spanning zit er opnieuw snel in, regisseurs Balagueró en Díez weten van wanten op dat vlak. Bij het tweede schrikmoment was heel het publiek mee, en bij latere spanningsmomenten zag je secondenlang niemand in de zaal een vin verroeren, stokstijf meegezogen in het verhaal. Mooi om te zien, en dat zijn de dingen die een griezelfilm extra geslaagd maken (en ook een goede reden om die film in de bioskoop te bekijken om een oordeel te kunnen vormen).
Er is best wat kritiek te leveren op [Rec]² ook, zoals opnieuw iets teveel gekrijs en geroep, en het feit dat niet alles nieuw is en ze enkele ideeën overnamen uit andere films. Maar het geheel werkt echt wel. Zo zit er bijvoorbeeld een scène in met een effect dat men reeds in een Hollywoodfilm zag, maar dan middels CGI, waardoor het kunstmatig en niet “echt” genoeg lijkt; terwijl de regisseurs van [Rec]² het zonder CGI deden en hetzelfde effect meteen duizend keer beter werkt. In plaats van te rekenen op kunstgrepen, verstaan deze Spaanse regisseurs tenminste hun vak. Het is wellicht moeilijker en tijdrovender om te doen, maar het resultaat is stukken beter.
Er is materiaal voor een eventuele [Rec]³, maar of dat eraan komt is momenteel een open vraag. Het verhaal kan stoppen hier, en misschien is dat wel goed, maar men kan ook verdergaan. Al zal voor een eventuele [Rec]³ een nieuwe aanpak nodig zijn, zoals een andere lokatie en andere ontwikkelngen. Een deel van de charme van [Rec]² is dat het publiek al wat vertrouwd is met de locatie en bepaalde personages. Om dat in een derde deel opnieuw te laten werken zou veel moeilijker zijn.
Maar in conclusie: [Rec]² is zeer geslaagd, een waardige sequel die aantoont dat men in Europa ook overweg kan met horror voor een groot publiek. Met minder budget dan Hollywood maakt men hier toch weer een film die de concurrentie aankan, en dat is grotendeels dankzij de kwaliteiten van de regisseurs en de juiste medewerkers op de juiste plaats. [Rec]² won intussen trouwens reeds de Ben & Jerry’s Award, en wellicht zullen er nog meer awards volgen. Wie deel 1 geslaagd vond moet zéker deel 2 bekijken.
Zelfs niet-Spanjaarden weten aan het eind van deze film ongetwijfeld wat “mierda”, “coño” en “hijo de puta” betekenen. Alsook dat men dient uit te kijken voor Spaanse furies met geweren…
Voor de trailer, zie twee berichten geleden.
December 27th, 2009 by Erik
Nog even een overzichtje van nieuws op het technologiefront:
Gizmag: Nao - een robot die ziet, hoort, reageert op aanraking, en op het web surft.
PhysOrg: Met hersengolven op een computer schrijven - bijna 100% accuraat.
SingularityHub: Eerste commerciële bioprinter om simpele weefsels te “printen”.
TechnologyReview: Nieuw model van het universum suggereert dat het verleden kristalliseert uit de toekomst.
PhysOrg: Japans bedrijf maakt robots die eruitzien als hun kopers.
NewScientist: Kunstmatige bloedcellen zo wendbaar dat ze medicijnen kunnen transporteren.
NewScientist: 2010 - het jaar waarin we in een laboratorium leven creëren?
December 26th, 2009 by Erik
Net uit, ik weet waar ik vanavond heenga… De eerste was zeer geslaagd.
