July 30th, 2009 by Erik
Ik had dit prentje moeten plaatsen bij mijn beklag over des mensens gebrek aan hogere dromen of ambities dan het maken van kinderen… Bizar toch, dat mensen beweren niet meer te zoeken dan een “goede” (definieer “goed”?) echtgeno(o)t(e) om kinderen mee te maken en groot te brengen, maar er toch een recordaantal alleenstaanden zijn…
July 29th, 2009 by Erik
Ook aan het uitkijken naar een nieuwe woonst? Ik zou gaan voor nummer 1, 2, of misschien 5.
Dream houses from around the world.
July 28th, 2009 by Erik
Dronkaard worden is misschien nog niet zó slecht voor de gezondheid…
July 27th, 2009 by Erik
Open source learning is fantastisch, maar in typische Microsoft stijl is de Project Tuva website momenteel niet bereikbaar…
Project Tuva or Bust: How Microsoft’s Spin on Feynman Could Change the Way We Learn
Wade Roush 7/24/09
“I don’t know what’s the matter with people: they don’t learn by understanding, they learn by some other way—by rote or something,” physicist Richard Feynman once said. “Their knowledge is so fragile!”
Maybe Feynman’s brain was big enough to simply “learn by understanding”—sucking in and comprehending complex realities in a single glance. But what I think he actually meant was that people should learn by exploring and investigating, rather than just memorizing. Only then would their knowledge be useful and durable.
What makes Microsoft Research’s new Project Tuva website so wonderful is not just that it puts some of Feynman’s most famous physics lectures online, but that it invites viewers to explore the subject matter in exactly the way Feynman would have recommended. The Caltech scientist was famous in part for for his lucid way of explaining things like gravity and quantum mechanics—so the lectures certainly stand on their own as educational set-pieces. But the transcripts, note-taking tools, and multimedia “extras” that now show up alongside the videos make the material even more entertaining, accessible, and, well, explorable.
Project Tuva was unveiled last week. It’s named after the central Asian country Feynman famously and somewhat quixotically wanted to visit before he died. (He never got permission from the Soviet Union, of which it was then a part, as his friend Ralph Leighton chronicled in his 1991 book Tuva or Bust!) The site uses Microsoft’s Silverlight software, a Web-based multimedia player similar to Adobe’s Flash platform, to showcase a series of lectures that Feynman gave at Cornell University in 1964. The lectures were filmed by the BBC for broadcast in the United Kingdom, and weren’t available to Web viewers until Microsoft chairman Bill Gates, a longtime Feynman admirer, purchased the rights and asked Microsoft Research to find a way to host digital versions online.
“I said we could host them, but we could also do something much more interesting with it,” says Curtis Wong, who leads a small division of Microsoft Research called the Next Media Research group. I’ve known Wong for years and I make a point of following his work, because he’s always got some great new idea about how to take a cultural resource and increase its value through multimedia technology.
For the concepts behind Project Tuva, Wong told me by phone this week, he reached back to three projects he led in the mid-1990s. The first was an interactive tour, published on CD-ROM, of the Barnes Foundation’s collection of Impressionist and post-Impressionist paintings outside Philadelphia. The second was another CD-ROM about Leonardo da Vinci, built around a digital facsimile of one of Leonardo’s notebooks, the Codex Leicester, which also happens to be owned by Bill Gates. (See this May 2008 column for more on those two projects.) The third was an interactive video documentary, developed as a demonstration for PBS but never aired, in which the program’s closed-captioning information was interspersed with hyperlinks that led to related articles in Microsoft’s Encarta encyclopedia.
Each project represented a step in the development of what Wong calls his information learning model for interactive media; it’s also been called the “contextual pyramid” or “ECR,” for engagement, context, and reference. It’s a simple idea: first, you hook someone—whether they’re using a CD-ROM, watching a video, or visiting a website or a museum—with a story or an object that produces an immediate emotional impact. Then, at the very moment they’re most engaged and curious, you offer them context that broadens their understanding. Finally, you provide a deep reference layer, for the people who get so intrigued that they want to know a lot more.
I’d love to explain all the lovingly crafted ways in which the Barnes and Leonardo CD-ROMs and the PBS demo implemented this model, but it would take too long. Jump back to 2008 or so: as soon as Wong found out about Bill Gates’ quest to put the Feynman lectures online, he realized that they cried out for the same treatment. “As you can tell from Bill’s opening video, he’s really passionate about things like this that have the potential to inspire a lot of kids about science,” Wong says. “But if you watch the lectures and you don’t know anything about the particular topic, it can be a challenge, especially if you don’t recognize the names of the people Feynman is talking about.”
In the first lecture alone, these include Tycho Brahe, Johannes Kepler, Galileo Galilei, Isaac Newton, Henry Cavendish, and Albert Einstein, among others. “I wanted to think about taking those same ideas that we had earlier [for the interactive CD-ROM and video projects] and putting them together with this idea for putting the Feynman lectures online,” Wong says.
That meant finding material that complemented each section of Feynman’s talks. For help with that task, Wong turned to University of Washington physicist Stephen Ellis and a group of undergraduates belonging to the UW Society of Physics Students. “We sat down with them and watched the lectures and I had them take notes of all the things that could use classification, and also where I should look on the Web for good resources that would help you as a student to understand. That formed the kernel of the ‘extras,’” Wong says.
Using Silverlight, he spread each of Feynman’s lectures out against a digital timeline. At the appropriate moments in this timeline, extras pop up on the right side of the screen—they might be photographs, links to websites or Wikipedia articles, or special text notes, penned by Ellis, that expand on some of Feynman’s points. If you click on one of the extras, the video automatically pauses while the feature opens in a pop-up window.
In the first lecture, which is all about gravity, some of the coolest extras take you to Microsoft’s WorldWide Telescope, another Curtis Wong production. It’s an interactive virtual planetarium with embedded multimedia tours revealing details about heavenly objects such as the M81 galaxy or the Horsehead Nebula. (See this column for all the details.) WorldWide Telescope was also built on the Silverlight platform, which means it opens up right inside the Project Tuva player. “I wanted to show the power of the kind of simulation that you can bring into the narrative, and WorldWide Telescope was the thing I had handy,” says Wong.
Another nifty feature of Project Tuva is a note-taking area on the left side of the screen where you can type your own observations about the lectures, which are then saved locally on your PC. Your notes get pegged to the timeline the same way the extras are; the next time you watch the lecture, they’ll pop up at the appropriate time. Your notes, as well as as the lecture transcript, are searchable.
The whole thing adds up to a platform for interactive learning that could obviously be used to soup up almost any kind of content. MIT’s OpenCourseware site, for example, includes the complete lecture videos for dozens of undergraduate courses at MIT, and would be a fantastic source of material for an expanded Project Tuva. I have no idea whether the MIT videos are Silverlight-friendly, and it would be a big undertaking to seed them with the appropriate extras. But that’s the sort of thing you could probably get a few undergrads to do for extra credit. Alternatively, you could crowdsource the task, Wikipedia-style. “We’ve gotten a lot of feedback already,” Wong says, “and that’s what a lot of people seem to want—they’re saying ‘I want to see my stuff in there.’”
Alas, here comes the inevitable caveat: it’s not clear whether or how Project Tuva might be transformed into a general tool for educational video publishing. Bill Gates and Microsoft are modern-day Medicis; they have so much cash that they can afford to spend some on rare and remarkable productions like Project Tuva and WorldWide Telescope. (The Barnes and Leonardo CD-ROMs were also artifacts of Gates’s largesse, through Corbis, the image archive he founded in 1989.) But Microsoft is, at bottom, a very focused business organization, and Project Tuva doesn’t fit with any of the company’s existing products. It’s not that such ideas can’t be commercialized—it’s that Microsoft, as an organization, often doesn’t seem to have the breadth of mind to figure out how.
University of Washington computer science professor Ed Lazowska summed it up well in a comment on Greg’s April story about the downsizing of Microsoft’s Live Labs, which had been working on some amazingly ahead-of-their-time user-interface advances like Seadragon and Photosynth. “A drawback of Microsoft’s ‘product group’ structure,” Lazowska said, “is that if something doesn’t fit directly within the domain of a specific product group, its value may not be recognized.” I’m afraid that’s exactly what will happen to Project Tuva. In the end, it seems that the role of Wong and his colleagues at Microsoft Research is merely to propose, while the product groups dispose.
But Wong, for his part, sounds optimistic: “I’m hoping that some of these ideas will inspire the product groups to think about new markets that they might present to them,” he says. In that spirit, I’ll close, as I opened, with a quote from Feynman: “I don’t know anything, but I do know that everything is interesting if you go into it deeply enough.”
July 27th, 2009 by Erik
‘t Is allemaal tof hoor, zo’n nieuw cool thema voor je blog en alles, maar mijn vorige thema had 2 sidebars en dit maar 1, en nu blijken al mijn widgets uit de tweede sidebar geblokkeerd te staan wegens geassigneerd op een plaats die nu niet bestaat. Moet ik nu echt terugschakelen, ze stuk voor stuk verwijderen, en dan weer het nieuwe thema gebruiken vooraleer ik de widgets een nieuwe locatie kan geven?
Echt waar, computers zouden voor ons gemak zijn, maar de meest simpele dingen worden door de heren programmeurs vaak over het hoofd gezien. Wellicht omdat ze er zelf op kicken om meer tijd aan hun PC door te brengen dan eigenlijk nodig zou mogen zijn. Blijven tunen, zoals een Johnny in zijn garage.
Al dat gedoe altijd….
July 26th, 2009 by Erik
Wegens de positieve kritieken, besloot ik vanavond mijn televisietoestel uitzonderlijk eens te gebruiken om werkelijk televisie te kijken. Deel 1 van de documentaire Planet Earth werd uitgezonden.
Ik stemde echter te vroeg op Canvas af, en had zo de kans om nog een groot deel van een reportage over Russische dating-scammers te zien. De alleenstaande man is opgejaagd wild op internet: langs alle kanten willen knappe en anderszins perfecte vrouwen met hem naar bed of in het huwelijksbootje. Zelfs op Facebook krijg ik voornamelijk reclame voor datingsites te zien, wellicht omdat ik 1) als geslacht “man” heb ingevuld, en 2) als relatiestatus “single” heb staan.
In Rusland werd de dating-scam echter tot een kunst verheven: uitmelken die man, beloof de hemel (in de vorm van huwelijk en gezin met een knappe Russische), en laat hem op vaste basis geld afdokken voor deze luchtspiegeling. Wereldwijd zat mannen die ervoor vallen, genoeg om best wel wat Russen een vast inkomen uit het georganiseerd oplichten van de naïeven en hoopvollen te laten halen.
Belgische datingsites zijn overigens niet veel beter. Ook hier is het steeds de man die abonnementen en/of diensten moet betalen. Ofwel is er een systeem waarbij vrouwen gratis toegang hebben tot alle mogelijkheden van de site maar mannen niet, en moeten mannen dus betalen om de berichten te kunnen lezen die anderen hun sturen. Ofwel is er een gratis lidmaatschap voor iedereen en kan men zonder probleem op mails antwoorden, maar dient men te betalen om een eerste berichtje naar iemand te kunnen versturen. Onnodig te zeggen dat elke vrouw die inlogt en een degelijke foto plaatst dan meteen 500 mails per dag krijgt en dus geen cent hoeft neer te tellen voor wat aandacht, laat staan dat ze nog verder zouden kijken om zelf iemand aan te schrijven. Maar de man, die dient te betalen in een poging genoeg uit de massa te springen om door de vrouwtjes opgemerkt te worden. Hoe je het ook draait of keert, datingsites en huwelijksbureau’s bestaan bij gratie van de alleenstaande man, en men kan er niet enkel geld maar ook heel wat hoop verliezen. Rommel dus.
Alhoewel ik het concept van datingsites zelf eigenlijk niet onlogisch vind. Waar kom je als dertigplusser immers nog andere alleenstaande leeftijdsgenoten tegen? Het is niet alsof men op die leeftijd nog elke zaterdag fuiven en cafè’s afschuimt - en zelfs als men dat wel doet, dan zijn de andere schuimers ofwel een stuk jonger, ofwel getrouwd al of niet met kinderen. Men kan beter zijn beschikbaarheid adverteren op discussiefora of verenigingen waar mensen met dezelfde interesses rondhangen, lijkt me.
Ergens volgde ik de mannen in het programma wel (de voorbeelden die wél een partner vonden in het Oosten, en er gelukkig mee waren), wanneer ze zeiden geen interesse meer te hebben in Belgische vrouwen. De Russische vrouwen zijn, ondanks de zeer mannelijk klinkende taal, veel vrouwelijker, en ik kan me eerlijk wel voorstellen dat mannen dat missen in Belgische vrouwen. Een van de eerste commentaren die Miss Hips gaf bij haar eerste bezoek aan België, was dat de volwassen vrouwen hier er zo mannelijk uitzien. En zelf intussen iets van de wereld en andere culturen gezien hebbende, stel ik vast dat er inderdaad ook maar weinig Belgische vrouwen zijn die nog mijn interesse wekken; zij het wellicht om andere redenen dan de mannen in het programma. En ik val ook niet zo op Slavische types als die mannen…
Maar wat ik uiteindelijk ook verbazend vond was dit: deze mannen wensten niet meer dan een vrouw om gelukkig mee te zijn, en voor hen hield dat in: een huwelijk en kinderen. That’s it. Dat is het bewijs van hun geluk. En zelfs daarvoor richten ze hun blik reeds op het buitenland. Dat men niet op Belgische vrouwen valt, à la bonheur, maar voor enkel aangenaam gezelschap en kinderen zó ver kijken, dat vond ik frappant. Dat is ook de enige wens van de doorsnee vrouw hier, verder in de toekomst kijken (laat staan plannen) dan huwelijk en kinderen doen ze, me dunkt, zelden. En de Russische vrouwen waren niet anders: Vraag: Wat zoek je in een man? - Antwoord: een goede echtgenoot en vader voor onze kinderen. Maar het stimmt wel, want kennelijk lokken de dating-scammer mannen door welgevormde vrouwen te presenteren die een huwelijk en kinderen willen, en dat is inderdaad precies waar de doorsnee man naar op zoek lijkt te zijn.
Heeft de mensheid dan geen ambitie meer? Nochtans stijgt de levensverwachting, wat volgens mij zou moeten leiden tot meer willen, meer op de eerste plaats te zetten, dan enkel het in leven en in stand kunnen houden van een gezin. Maar het huwelijk en de kinderen komen vaak eerst, en pas nadat de kinderen enige zelfstandigheid hebben, gaat men verder met het leven, als men al niet gewoon stilvalt wegens gebrek aan project als de kinderen het huis uit zijn.
Dit doet me denken aan een Amerikaanse vriend van me. In zijn familie is het traditie om steeds een generatie tussen te laten, en pas op latere leeftijd kinderen te krijgen. Hoewel hij een aantal jaren ouder is dan mijn ouders, zijn zijn kinderen iets jonger dan ik. En dat is een goede zet, want niet alleen is het bewezen dat kinderen intelligenter zijn als een vrouw haar eerste kind krijgt wanneer ze zelf boven de 30 is, maar je hebt als ouder ook niet meer de stress om iets te bereiken terwijl je kinderen probeert op te voeden, je bent al wat gesetteld, je kan je kinderen al meer wijsheid meegeven, je weet zelf ook al beter hoe je een kind goed kan opvoeden, enzoverder. Dus wat mezelf betreft voel ik nog geen paniek - zelfs als ik nog kinderen zou willen, dan is er nog tijd zat.
Temeer ook omdat ik, net als bovengenoemde vriend en diens familie, natuurlijk van plan ben heel lang te leven. In Robert Heinlein’s boek “Time Enough for Love” staan mooie voorbeelden van hoe mensen die eeuwenlang leven zouden kunnen omgaan met liefde, relaties, en het krijgen/opvoeden van kinderen. Dat boek heeft mijn perspectief op relaties, en vooral het krijgen en opvoeden van kinderen, ernstig beïnvloed. Net zoals mijn Amerikaanse vriend voel ik absoluut geen druk of biologische klok die me zou dwingen, in tegenstelling tot veel van de vrouwen die datingsites frequenteren, om snel genoegen te nemen met een partner gewoon omdat er een nu-of-nooit gevoel is wat betreft het maken van kinderen. Concrete stappen nemen om een extreem lang leven te hebben, verandert je perspectief op zowat alles, neem dat maar van me aan.
Om even terug te linken met de Planet Earth documentaire: ook daar kwamen kinderen aan bod. Even vreesde ik dat onze maatschappij zo watterig geworden was, dat we enkel beelden gingen zien van een wolf die een cariboukalf achtervolgde, maar die het niet kon inhalen om het op te peuzelen. Dat het kalf dapper en lang de wolf kon ontlopen werd goed in de verf gezet, maar ik was blij te zien dat de documentairemakers geen ode aan de softheid brachten, maar toonden dat de wolf uiteindelijk toch het kalf kon vangen. Ik hefte mijn glas, vooral omdat het kalf, eens het zijn meerdere moest erkennen, meteen gewoon ging liggen, en de wolf nog rustig wat rond kon kijken alvorens definitief toe te happen. Het roofdier had gewonnen, het kuddedier kon zich enkel passief overgeven, wetend dat zijn functie nu bestond in voedsel worden voor de wolf.
Ik benijd ze eigenlijk niet, die kuddedieren.
