April 30th, 2009 by Erik
Een klassieker! Ik heb deze op DVD, maar vond hem enkel in Regio 1. Misschien is er intussen ook al een Regio 2 versie, maar mocht dat niet zo zijn, de film staat tegenwoordig ook dankzij Google op het net. Een must om te bekijken!
De jongere Rocky Horror fan zal opmerken dat dit een RKO film met Fay Wray is (grijns).
April 28th, 2009 by Erik
Symboliek is maar wat je er zelf van maakt.
Het verjaardagsseizoen is begonnen (waarom de feestelijkheden beperken tot 1 dag?), wat zich niet alleen laat merken in de toenemende vloed van boeken die post- en koerierdiensten hier komen aanleveren, maar ook natuurlijk in een zekere reflectie en evaluatie. Wat heb ik gedaan in mijn leven tot nu toe, wat wil ik zeker nog doen, en hoe dragen mijn dagelijkse gewoonten bij tot het bekomen van wat ik essentieel wil? Welke ervaringen wil ik meepikken in het leven, en waar moet ik dan bij deze eens effectief werk van beginnen maken?
Het teken van de (ongeringde) Stier bezorgt me een sterke aarding, en een paar hoorns om van me af te slaan wat mijn anders doorgaans vriendelijke aard irriteert.
Het teken van de Draak wordt geassocieerd met kracht, gezondheid, harmonie en geluk. In mijn geval zit het element vuur in de draak verweven, wat mag blijken uit de nodige passie en soms zelfs gedrevenheid. Het vuur is voor gevorderden, het is de tweede initiatie, na het reinigen met water. De Draak doet me hoger reiken dan het slijk der aarde, ook al staat de Stier steeds met vier hoeven op de grond. Ik blijf gebalanceerd.
De maan voelde gisteren vreemd Egyptisch aan, waardoor ik ook enkele essentiële elementen van het oude Egypte aan een lichte revisie onderwierp. Het verbaasde me niets deze morgen te lezen dat iemand met wie ik een sterke band heb, zich gisteren verdiepte in literatuur en video over de sfinx. Merk op hoe men de sfinx romantiseert als enigmatisch en impliciet zachtaardig, terwijl men hem in Egypte tegenwoordig Abu al-Hul noemt: “Father of Terror”. Maar hij kijkt weg van het rijk der doden, naar de opkomende zon. Hij keert, met andere woorden, zijn rug naar de dood. Egypte een doodscultus? Enkel voor kortzichtigen.
Ik vond een mooie versmelting van rust en excitatie, van het geaard zijn en toch passioneel hoger reiken, in deze video met “Egyptische meditatiemuziek”. Het is vooral een soundscape, sfeermuziek met mooie plaatjes, enigszins de balans tussen mijn passie en rustige natuur vertolkend, mijn interesse in oude beschavingen gemengd met een hedendaagse zoektocht naar de onsterfelijkheid (of toch het zeer lange leven) die ook de farao’s beoogden. Tevens waren de farao’s niet onbekend met vleselijk genot, niemand in het Oude Nabije Oosten eigenlijk, daar rust pas een taboe op sinds de opmars van het christendom. En de vrouwen wisten er om te gaan met make-up.
(De eerste pornoster die ik bij naam kende, was Tania Russof, vanwege haar rol in The Pyramid. En ironisch genoeg leeft de taal die in het oude Egypte gesproken werd enkel nog voort dankzij… Coptische christenen, die haar gebruiken in hun liturgieën)
Misschien moet ik The Mummy binnenkort eens herbekijken, maar dan de versie uit 1959, die de rituelen van het oude Egypte het dichtste benadert, niet de moderne popcornfilm.
Hoewel de dame op 2:32 in de video, met haar exotische uiterlijk en vruchtbare heupen, me zeker mag mag aangeboden worden als verjaardagsgeschenk. Popcornfilm of niet. De versmelting van het rituele, haast religieuze, met erotiek blijft onweerstaanbaar.
De muziek zelf is eerder ongeschikt als meditatiemuziek, wegens te melodisch en ritmisch. Ze doet me echter wel denken aan Cold Meat muziek, wat voor mij zo’n beetje de transitie vormde tussen tienermuziek (rock, metal, gothic, new wave) en gelaagde klassieke muziek. Niet slecht.
April 27th, 2009 by Erik
Bron: BBC News
The Multimodal Brain Orchestra performed its world premiere on Thursday.
Led by an “emotional conductor” and a traditional one, music and video change in time with the performers’ brain waves and heart rate.
According to the work’s producer, the orchestra aims to “see what the brain can do without the body”.
The orchestra’s premiere performance closed the Science Beyond Fiction conference in Prague.
The project is the creation of the Synthetic, Perceptive, Emotive and Cognitive Systems (SPECS) group at the University Pompeu Fabra in Barcelona.
“Only recently we have come to appreciate more the tight coupling between mind, brain and body,” Paul Verschure, head of the project, told the audience.
“But we can wonder what the mind and brain would be capable of if it would be directly interfaced to the world, bypassing the body.”
The piece that the orchestra performed, Xmotion, was composed by Jonatas Manzolli, giving it an underlying structure.
But it is the performers who control variations of visuals, sounds, frequencies, and volumes in the overall piece.
Model result
“Everything is built to fulfil the circumplex model, which was worked out by psychologists that study emotions,” says Anna Mura, a biologist who is the producer of the project. “How we feel and what we feel fits into a circle cut into four quadrants, labelled by ‘arousal’ and ‘valence’, that is, how much you’re excited and how badly or positively you’re excited.”
To that end, four performers were fitted with caps littered with electrodes that take a real-time electroencephalograph - an image of the brain’s electrical activity.
“There is a first violin, a second violin and so on, except that instead of violins they are brains,” says Dr Mura.
The graphs of those brain waves are projected onto one of two large screens above the orchestra. The performers launch sounds or affect their frequencies and modulations based on two well-characterised effects seen in EEGs: the steady-state visually evoked potential (SSVEP), and the so-called P300 signal.
Two of the performers were given a task to watch a screen in front of them, with flashing rows and columns of letters, and told to look for a particular letter.
When expectation is fulfilled, 300 thousandths of a second later, a signal known as the P300 appears in the EEG.
A similar strategy has been employed by Mick Grierson at Goldsmiths, University of London to generate individual notes.
In the Multimodal Brain Orchestra, the P300 signal is registered - with a dot demarcating it on the EEG trace projected to the audience, so that they can see the effect of the performer’s thought - in turn launching a sound or recorded instrument.
Two more performers were given boxes with four lights flashing at different frequencies. The SSVEP is a brain signal that comes about when visual stimulus in the retina at a given frequency causes the brain to synchronize, so that frequency appears in the EEG.
Given a cue from the conductor, the performers switch their attention from one flashing frequency to another.
One of them affects the volume of a given sound - known to influence the level of arousal in the circumplex model - and the other affects a certain modulation of that sound, which is known to influence the valence, how positive or negative the arousal is emotionally.
‘Emotional experience’
Adjacent to the EEG-capped players, the “emotional conductor” sits comfortably, wearing a pair of virtual reality glasses.
She is being shown images from a series created by artist Behdad Rezazadeh while her heart rate and skin conductance are being measured. Her heart rate is plotted along with the EEG traces.
As her mood changes, so does the visual experience - Rezazedeh’s images are blurred and changed in line with the changing biological measures of the conductor.
“This performance is like her emotional experience,” said Dr Mura. “What we want to show here is the use of your brain without your body. Embodiment - we should get rid of it sometimes.”
While this artistic interpretation of the biometric technology is a fascinating look into the merger of technology with medicine, the overall goals of the group have far greater implications.
“People believe that to understand how we feel will help us to understand what consciousness is all about. This is the technology that is going in that direction; we cannot explain consciousness with this but we are at least exploring the surface of it.”
April 24th, 2009 by Erik
Ik moet toegeven, nu ik me een beetje in de sport buiten krijgskunsten aan het begeven ben, dat Nike in het oog springt met goede randproducten naast het essentiële sportmateriaal. T-shirts met een borstzakje waar de iPod mooi inpast tijdens het lopen, bijvoorbeeld. En met doordachte marketing.
Enkele weken geleden begon ik met lopen. Op Nike schoenen, jawel. Typisch voor mijn persoonlijkheidstype bladerde ik eerst door wat boeken omtrent lopen, vooral met een oog op gezondheid en eventuele problemen voor de knieën (ik heb nogal snel pijnlijke knieën, waar ik ook bij krijgskunsten op moest letten), maar ook om meer te leren over de ideale tijdstippen om te gaan lopen, en wat voor schoenen zoal aan te raden zijn. Tevens overlegd met mijn fysiotherapeut, en in de winkel bleek uiteindelijk dat de meest kwalitatieve en comfortabele schoenen zonder uitzondering van het merk Nike waren. Niet alleen maar mooie reclame dus.
Tijdens het shoppen viel mijn oog ook op de Nike+ Challenge, maar voor een beginner vond ik het overdreven duur. Misschien als na enige tijd blijkt dat lopen inderdaad een vast onderdeel van mijn leven gaat vormen, dat ik mijn steentje aan deze strijd der seksen bijdraag. Tot nu toe loop ik 3X per week, en vind ik het verbazend leuk - een bewijs dat elke activiteit aangenaam kan worden als je maar de juiste invalshoek vindt. Op school en in de fitness vond ik lopen absoluut het meest saaie wat er was. Mijn zeer dominante linker hersenhelft heeft gevarieerde stimulans nodig, niet het repetitieve en eentonige “dreun dreun dreun” van voeten op asfalt. Maar dankzij de wilskracht om het toch eens opnieuw te proberen omdat het een sport is die niet in clubverband of op vaste tijden gedaan moet worden, en dankzij een iPod met de juiste muziek om de linker hersenhelft bezig te houden, wordt het veel haalbaalder dan het op school was. Sterker nog, ik kijk uit naar mijn loopsessies, en overweeg sterk om te gaan cross-trainen door te zwemmen op dagen dat ik niet loop. Als de incentive juist zit, kan je alles, het is een kwestie van de hoek te vinden waaronder je de activiteit echt wil doen.
En het voelt ook heel natuurlijk aan om te lopen. Uiteindelijk: waarin onderscheidt de mens zich, fysiek, van andere diersoorten? Waarin is hij de beste? In het langdurig lopen. We lopen niet de snelste, maar we kunnen (potentieel) wel langer lopen dan eender welke diersoort op aarde. Een jachtluipaard klopt ons zeker in de sprint, maar bij het afstandslopen zal bij hem de tong sneller uit de muil hangen.
Eén en ander wordt ook geholpen door de juiste schoenen. Op school droeg ik eerder sportschoenen van het baskettype tijdens de les L.O., en die zijn eigenlijk niet geschikt om afstanden te lopen. Mijn Nike Air Max’en maken het lopen veel lichter en vlotter, wat opnieuw beter is voor de knieën ook, vooral omdat ik op asfalt loop en (voorlopig nog) niet op een piste. Pistes zouden, vermoed ik, ook snel te eentonig worden.
Er gaat ook een heel voorbereidend ritueel vooraf aan de loopsessies. Niet enkel de sportieve kledij wordt aangedaan, maar beide knieën krijgen een steunend verband, en mijn linkerenkel ook, daar ik tijdens mijn eerste lopen merkte dat die enkel ook zou opspelen op lange termijn. En tijdens het lopen kan mijn analytische brein het toch niet laten om mijn lichaamsbewegingen te analyseren, ik voel echt enige verwantschap met Tim Ferriss (zeker de link bekijken!). Heel nerdy, ik weet het, maar zoals het gezegde gaat: “wees vriendelijk tegen nerds, want later zullen ze je baas zijn”.
Stiekem ben ik wel aan het rondsnuffelen voor een manier om 1) zo’n afstandsmetertje in mijn schoenen geplaatst te zien, en 2) het programmaatje op mijn iPod Video aan de praat te krijgen. Dus misschien toch deelname aan de Nike Challenge op goedkopere wijze binnenkort, en opnieuw een bewijs dat ik een nerdy aspect heb.
Wie mij kent weet dat ik van tango en tangomuziek houd. Naast tango vind ik ook moderne dans aangenaam, maar dan vooral om naar te kijken. Tijdens een dansvoorstelling in CC De Werf een jaar of twee geleden, was een voorprogramma met hip-hop dansen te zien. Het moet niet altijd Vandekeybus zijn… En hoewel ik doorgaans niet erg op de hip-hop cultuur gesteld ben, kan het dansen soms indrukwekkend zijn, een verkennen van de mogelijkheden en grenzen van het immer fascinerende menselijke lichaam. Onderstaande reclame voor Nike kwam onder mijn ogen dankzij een vriendin. B-Girl Sofia Boutella mag niet alleen gezien worden om haar schoonheid, er zit ook passie en gedrevenheid in deze NikeWoman. Mijn eerste reactie op de reclame was: “dat is tenminste een vrouw met wat vuur in zich!” En ik ben niet de enige die dat vindt: haar choreograaf voor de spot vernoemt het ook in een korte documentaire (voor deel 1 daarvan, klik hier).
Nike leert de bevolking sporten? Een nobel doel, waar het bedrijf natuurlijk vooral ook veel geld mee verdient. Hun aanbod en marketing stimuleren wel een sportcultuur, vind ik, nu ik zo wat buiten de oosterse kunsten grasduin, en dat kan alleen maar gezond zijn voor de mensen die zich daardoor laten stimuleren.
Dus bij deze, de zeer stimulerende Sofia Boutella:
April 23rd, 2009 by Erik
Ik merk op hoe het “lunar effect widely dismissed” wordt als pseudowetenschap… Vraag een verpleegster maar eens naar het effect van een volle maan op levende wezens!
Wat uiteraard niet impliceert dat wijn een levend wezen is.
Bron: BBC News Magazine
Can lunar cycles affect the taste of wine?
Supermarkets are arranging wine tasting sessions around “good” and “bad” days as dictated by the lunar calendar. So does the Moon really change the taste of wine?
A German great-grandmother called Maria Thun is wielding huge influence on the British wine industry.
A calendar she first published in the 1950s categorises days as “fruit”, “flower”, “leaf” or “root”, according to the Moon and stars. Wine is best on fruit days, followed by flower, leaf and root days. The worst day is marked as “unfavourable” in the calendar. (See factbox below for forthcoming “good” and “bad” days).
Tesco and Marks & Spencer are the latest supporters of her philosophy. The two supermarkets have revealed that they have a policy of inviting critics to taste their wine only on days which the calendar says are favourable.
Her theory is that wine is a living organism that responds to the Moon’s rhythms in the same way that some people believe humans do. The so-called “lunar effect” has been widely dismissed as pseudo-science but its followers think that as the Moon exerts such a huge impact on the tides, it must follow that it affects the water in the human body and therefore human behaviour.
The belief that wine can taste different depending on the day it’s drunk is not as eccentric as it may sound. All wine experts tend to agree - although their theories on why vary.
Wine merchant David Motion has recently been won over to Maria Thun’s “biodynamic” calendar theory.
“We tried eight wines on Tuesday, which was a leaf day and then the same wines again on Thursday, which was a fruit day. And it was totally conclusive.
“It wasn’t that the wine tasted bad on the Tuesday but it was much more expressive on the Thursday. It was more exuberant and on-song. It was like the heavens opened, the clouds parted and the wine just expressed itself.”
The trial solved his long-standing puzzlement at why the same wine could taste so much better on certain days. From now on, he says, his wine shop in north London will only hold tasting sessions on fruit days.
The biodynamic calendar is part of the wider concept of biodynamic farming, pioneered by Rudolf Steiner in the 1920s. The philosophy is similar to organic farming but a key difference is that planting and sowing is timed according to the moon.
Biodynamic farming has itself had an influence on the growing industry - with some wine growers running their vineyards along these lines.
Despite its growing traction in viticulture there’s still much scepticism in the trade, with some scientists dismissing it as sorcery.
The resident wine expert at London’s Vinopolis, Tom Forrest, agrees it all sounds a “little bit like witchcraft”.
“But having thought about it and spoken to biodynamic wine producers, I’m more sure there is some sort of influence. Whether it’s a huge influence or not, I don’t know.”
The Moon can impact on a plant through changing water levels, he says, so there is something to be said for the way it can influence wine.
But Jamie Goode, a wine scientist and author of online magazine wineanorak, thinks too much is made of planetary alignments and the lunar calendar.
“But I’m not going to say it’s absolute nonsense. Wine tastes different on different days but the differences are not that huge and the differences are more about atmospheric pressure.
“And we are part of the equation when it comes to tasting wine. We are not measuring devices. The taste of the wine is something we generate in response to the wine.”
People taste wine with expectations, and part of that could be the knowledge that it is a “good” day for wine, he says. Mood also influences
There are other aspects of biodynamic farming that could explain why producers that switch to it from conventional methods tend to improve the quality of their wine, he says. And they have nothing to do with the Moon.
They don’t use pesticides, they compost, they till manually and they use other crops to create a more diverse eco-system.
April 20th, 2009 by Erik
“The mind is like a parachute: it doesn’t work if it is not open”. Die one-liner gebruikte ik lange tijd als onderschrift van mijn e-mails in mijn studentenperiode. Intussen is de uitspraak al wijder bekend, maar nog steeds vind ik een open geest zeer, zeer belangrijk.
De oplettende lezer zal reeds gemerkt hebben dat ik geïntresseerd ben in allerhande onverklaarde (niet “onverklaarbare”) fenomenen, en vooral de wetenschappelijke studie ervan. Er wordt héél wat nonsens geschreven en als waar verkocht over deze onderwerpen, en héél wat mensen slikken het allemaal als zoete koek. Ze geloven blindelings de ervaringen en verklaringen van auteurs (want een boek liegt niet, toch?), en zullen de verbale strijd aangaan met iedereen die deze algemeen aanvaarde “waarheden” erover in twijfel trekt. Ze weten vaak niet hoe ver ze er naast zitten - en het is veiliger hun daar niet op te wijzen. Zelden hebben mensen met een interesse in onverklaarde fenomenen een open geest, want juist heel vaak hebben ze een persoonlijke lievelingsverklaring waar ze niet van willen afwijken, ongeacht bewijs of logica.
Aan de andere zijde zijn er de wetenschappers die evenzeer reeds op voorhand beslist hebben wat mogelijk is en wat niet, ook al valt het buiten hun vakgebied of expertise. Sommige onderwerpen zijn zelfs in wetenschappelijke kringen taboe omdat “iedereen weet” dat het niet kan, en wie zich met dergelijk onderzoek bezig wil houden snel zijn reputatie en fondsen verliest. Toch zijn er nog genoeg curieuze fenomenen die “niet zouden mogen kunnen”, maar desondanks wel plaatsvinden. Zeldzaam zijn de wetenschappers die deze systematisch en ernstig onderzoeken.
Onderstaand filmpje geeft perfect weer wat een open geest wel en niet is, en krijgt mijn goedkeuringsstempel. Omdat kritisch en coherent denken een uitstervende vaardigheid is.
