Celestial Show Set for New Year’s Eve By Robert Roy Britt
A delightful display of planets and the moon will occur on New Year’s Eve for anyone wishing to step outside and look up just after sunset.
Venus, brighter than all other planets and stars, will dangle just below the thin crescent moon in the southwestern sky. It’ll be visible — impossible to miss, in fact — just as the sun goes down, assuming skies are cloud-free.
Soon thereafter, Mercury and Jupiter will show up hugging the south-southwestern horizon (just above where the sun went down) and extremely close to each other. Jupiter is very bright and easy to spot; Mercury is faint and harder to see, but it’ll be apparent by its location just to the left of Jupiter.
Jupiter and Mercury will set less than an hour after the sun, so timing your viewing just after sunset is crucial. You’ll also need a location with a clear view of the western horizon, unobstructed by buildings, trees or mountains.
All the planets, along with the moon and sun, traverse an arc across our sky called the ecliptic, which corresponds to the plane in space that they all roughly share. For this reason, you could draw an imaginary line from the general location of Venus and the moon, down through the other two planets, and the line would point to where the sun went down. This line could also initially help you find Jupiter and Mercury.
Weather permitting, you can get a preview of the sky show on Tuesday, Dec. 30. On this evening, the planets will be in nearly the same place they’ll be on Dec. 31, but the moon will be midway between Venus and the Mercury-Jupiter pairing.
One last trick:
Venus is so bright you can see it during daylight if you know where to look. Given Venus’ proximity to the moon on New Year’s Eve, this would be an excellent moment — just before sunset — to use the moon to help you find Venus and gain bragging rights for being one of the few people to be able to claim seeing more than one planet during the daytime (Earth being the other one).
Opdat we ook in het nieuwe jaar niet zouden vergeten dat we in een soms vreemde wereld leven, en we nog lang niet alle kennis en verklaringen bezitten, ziehier 6 voorbeelden van intrigerende mysteries. Ik heb de lijst overgenomen van cracked.com, maar als je het originele artikel leest zal duidelijk worden waarom ik het wat herwerkt heb.
Het Voynich Manuscript is een boek dat naar schatting uit de late 15e, vroege 16e eeuw zou dateren. De taal, het schrift, en de auteur zijn onbekend. Het manuscript werd genaamd naar de Pools-Amerikaanse boekhandelaar Wilfrid M. Voynich, die het in 1912 in zijn bezit kreeg.
De tekst, bestaande uit zo’n 35.000 van links naar rechts geschreven woorden, is vloeiend geschreven, wat erop wijst dat de auteur niet pauzeerde om na te denken, en hij dus niet ter plekke een taal of schrift uitvond. Als het een verzonnen taal zou zijn, dan was hij er in elk geval vloeiend in. Het boek bevat ook op zowat elke pagina illustraties; van o.a. herbale, astronomische, biologische, cosmologische aard. Het ziet ernaar uit dat het manuscript inderdaad ook iets betekent, maar niemand weet totnogtoe wat. Mij lijken de illustraties een vrij alchemistische toon te hebben.
Het Antikythera Mechanisme, werd naar schatting gemaakt rond 150-100 voor onze jaartelling, en opgevist uit een boot vol Griekse goederen (waaronder standbeelden) door Jacques Cousteau in de jaren ‘70. Intussen heeft men uitgepluisd dat het een mechanische computer was om zeer precies astronomische posities te berekenen. Het is het oudst bekende wetenschappelijke rekenmachine, en werkt in essentie als een analoge computer. Dit zou niet zo vreemd zijn, ware het niet dat vergelijkbare machines pas duizend jaar later weer gemaakt werden. Was dit een enig stuk, dat met het schip mee zonk alvorens het kon nagebouwd worden, en duurde het dan zo’n duizend jaar vooraleer de mens weer op hetzelfde idee kwam?
Reconstructie van het mechanisme
De Baigong Pijpen zijn een schitterend voorbeeld van een “out of place artifact” of OOPart. Ze bevinden zich in Mount Baigong in Chinese provincie Qinghai, zo’n 40 kilometer verwijderd van de dichtstbijzijnde stad (altijd leuk om dit soort plaatsen op te zoeken op Google Earth). Ze werden ontdekt toen een team wetenschappers op Mount Baigong een piramide wilden onderzoeken, die volgens de plaatselijke legenden een lanceertoren voor buitenaardse wezens zou zijn.
In de driehoekvormige openingen van de drie grotten van de piramide, zitten roodkleurige ijzeren pijpen van zo’n 40cm doorsnee, die diep in de berg en naar een naburig zoutmeer leiden. Ook in het zoutmeer zitten dergelijke pijpen, waarvan sommige boven het wateroppervlak komen. Dat ze vrij zijn van rommel zou aantonen dat de eeuwenoude pijpen ook echt gebruikt werden, maar het is niet duidelijk waarom. Qua opbouw (30% ijzeroxide, grote hoeveelheden silicoonoxide en calciumoxide) en stijl, vertonen de pijpen veel gelijkenis met de Navajo pijpen in het zuidwesten van de VS, alsook met de “Lousiana Cylinders”.
Curieus is dat sinds mensenheugnis niemand in het gebied op en rond Mount Baigong leeft, en het ook een zeer onherbergzame regio is. In het gebied rond de piramide liggen nog meer brokken ijzer, stukken pijp, en vreemdgevormde stenen. Wél zou het een ideale site zijn om astronomie te beofenen, wegens de hoogte en de dunne, zuivere lucht. Intussen zijn de piramide en pijpen een toeristische attractie.
Gebied rond Baigong
De Stenen Ballen van Costa Rica, ook wel bekend als de Diquis Sferen. Doorheen Costa Rica en omgeving liggen stenen ballen verspreid, glad en vaak bijna perfect sferisch. Sommigen zijn slechts enkele centimeters in diameter, andere tot twee meter diameter en tot 16 ton zwaar. Naar schatting werden de stenen gemaakt tussen 200BCE en 1500CE, wat nogal een groot tijdsvak is, maar dat komt omdat sommige stenen gedecoreerd waren met elementen uit de Aguas Buenas cultuur (van 200BCE-600CE) en andere met versieringen die dateren van ergens tussen 1000CE-1500CE.
Hoewel lokale legenden beweren dat in het midden van elke bal een koffieboon zou zitten, bleek in de praktijk dat de stenen die geopend werden, niets dan steen bevatten. Is er een verband met de “carved stone balls” uit Schotland?
De Batterijen van Bagdad zijn artefacten uit Mesopotamië, daterend uit de eerste eeuwen voor Christus. Nog zo’n voorbeeld van oude technologie die dan meer dan een millenium lang niet meer gebruikt of herontdekt werd: deze terracotta potten werden mogelijk gebruikt om gouden of zilveren objecten te galvaniseren.
In de potten zit een koperen cilinder met een ijzeren staaf, van elkaar gescheiden door een soort plug. Water dat in de pot gegoten werd kwam ook rond de ijzeren staaf, en citroensap, druivensap of azijn kon gebruikt worden als reagens om de electrochemische reactie tussen de twee metalen in gang te zetten. Tests tonen aan dat de potten inderdaad als batterij gebruikt kunnen worden, vooral als ze in serie geschakeld worden, al is niet meteen duidelijk waar de Mesopotamiërs toenertijd batterijen voor nodig hadden. Een controversiële theorie is dat ze gebruikt werden om voltaïsche bogen te maken die op sommige stenen reliëfs te zien zouden zijn. Echter, daarvoor is het voltage van de batterijen echt te laag.
De Bloop. Mijn favoriet mysterie uit de lijst. In 1997 was een heel aparte opname van de National Oceanic and Atmospheric Administration te horen. Het laagfrequente geluid werd gehoord in de Stille Oceaan (50°Zuid, 100° West, ook te vinden op Google Earth), en was zo luid dat het opgepikt werd door microfoons die 5.000 kilometer van elkaar verwijderd zijn. Het geluid klinkt op eerste horen niet zo bijzonder, maar enigszins versneld klinkt het zo. Op normale snelheid klinkt het dus alsof iets enorms onder water duikt, en volgens wetenschappers past het profiel van het geluid inderdaad bij dat van een levend wezen, maar geen enkel bekend wezen is zo groot.
Is Cthulhu dan toch onder ons? De bron van het geluid was in ieder geval nabij waar volgens Lovecraft de gezonken stad R’lyeh zou liggen…
Allez vooruit, omdat ik in een rare stemming ben: dan toch een stukje Mamma Mia dat te pruimen valt. In deze chick flick vol (en, wellicht, voor) krijsende wijven zit een heidens ritueel verborgen, wat ik een leuke verrassing vond. Het is misschien wel toepasselijk om daar even op in te gaan in deze Krampus-tijden.
Kort voor het huwelijk: de jongens en meisjes van elkaar afgezonderd, maar de jongens zetten hun maskers op en dringen het fort binnen; beklimmen de stenen muren, springen door de lucht over het vuur om de meisjes te ontvoeren. Of toch ongeveer. Na wat gegil en individueel gespeel verschuift ieders aandacht naar het aanstaande paar. Beide partijen spelen het spel zoals het hoort, komen individueel lachend doch uitdagend samen om vervolgens synchroon hun rol als groep te vervullen. De bruidegom vindt zijn bruid, en markeert haar als zijn keuze. Ieder weet hoe het zal verlopen, maar de rollen moeten gespeeld worden, zo is immers het ritueel, de spanning en energie moet opgebouwd en uitgewisseld, tot het de aanstaande bruid teveel wordt en zij op het watersymbool bezwijkt, flauwvalt midden de draaikolk.
“And here we go again, we know the start, we know the end… We’ve done it all before, and now we’re back to get some more. You know what I mean… I’m really glad you came, you know the rules, you know the game. .. You know what I mean… Voulez vous?”
Waarom de staat heden ten dage zich nog bemoeit met huwelijken is me een raadsel (staatsinmenging in deze stamt nog uit de tijd dat de vrouw eigendom werd van de man, en de spirituele of religieuze leider tevens stamhoofd was) maar als puur rituele verbintenis tussen personen, en een duidelijk maken aan de wereld dat die verbondenheid er is en families samengevoegd worden, is het, naar mijn bescheiden mening, aan te moedigen.
De avond voor het huwelijk is voor de anticipatie, voor het feest met de vrienden (de gekozen familie), voor het loslaten van de reeds opgebouwde spanning, zodat het ingetogener en meer formele aspect de volgende dag ook correct gespeeld kan worden. Waarna een -bescheidener- feest met de familie (de volwassenen) volgt.
En ja, oké, en het is ook gewoon een goed nummer… “Nothing promised, no regrets.”
Waarlijk droevig nieuws, Eartha Kitt had een fantastische stem en betoverende persoonlijkheid… Ze was inderdaad een belichaming van elegantie en sensualiteit.
NEW YORK – Eartha Kitt, a sultry singer, dancer and actress who rose from South Carolina cotton fields to become an international symbol of elegance and sensuality, has died, a family spokesman said. She was 81.
Andrew Freedman said Kitt, who was recently treated at Columbia Presbyterian Hospital, died Thursday in Connecticut of colon cancer.
Kitt, a self-proclaimed “sex kitten” famous for her catlike purr, was one of America’s most versatile performers, winning two Emmys and nabbing a third nomination. She also was nominated for several Tonys and two Grammys.
Her career spanned six decades, from her start as a dancer with the famed Katherine Dunham troupe to cabarets and acting and singing on stage, in movies and on television. She persevered through an unhappy childhood as a mixed-race daughter of the South and made headlines in the 1960s for denouncing the Vietnam War during a visit to the White House.
Through the years, Kitt remained a picture of vitality and attracted fans less than half her age even as she neared 80.
When her book “Rejuvenate,” a guide to staying physically fit, was published in 2001, Kitt was featured on the cover in a long, curve-hugging black dress with a figure that some 20-year-old women would envy. Kitt also wrote three autobiographies.
Once dubbed the “most exciting woman in the world” by Orson Welles, she spent much of her life single, though brief romances with the rich and famous peppered her younger years.
After becoming a hit singing “Monotonous” in the Broadway revue “New Faces of 1952,” Kitt appeared in “Mrs. Patterson” in 1954-55. (Some references say she earned a Tony nomination for “Mrs. Patterson,” but only winners were publicly announced at that time.) She also made appearances in “Shinbone Alley” and “The Owl and the Pussycat.”
Her first album, “RCA Victor Presents Eartha Kitt,” came out in 1954, featuring such songs as “I Want to Be Evil,” “C’est Si Bon” and the saucy gold digger’s theme song “Santa Baby,” which is revived on radio each Christmas.
The next year, the record company released follow-up album “That Bad Eartha,” which featured “Let’s Do It,” “Smoke Gets in Your Eyes” and “My Heart Belongs to Daddy.”
In 1996, she was nominated for a Grammy in the category of traditional pop vocal performance for her album “Back in Business.” She also had been nominated in the children’s recording category for the 1969 record “Folk Tales of the Tribes of Africa.”
Kitt also acted in movies, playing the lead female role opposite Nat King Cole in “St. Louis Blues” in 1958 and more recently appearing in “Boomerang” and “Harriet the Spy” in the 1990s.
On television, she was the sexy Catwoman on the popular “Batman” series in 1967-68, replacing Julie Newmar who originated the role. A guest appearance on an episode of “I Spy” brought Kitt an Emmy nomination in 1966.
“Generally the whole entertainment business now is bland,” she said in a 1996 Associated Press interview. “It depends so much on gadgetry and flash now. You don’t have to have talent to be in the business today.
“I think we had to have something to offer, if you wanted to be recognized as worth paying for.”
Kitt was plainspoken about causes she believed in. Her anti-war comments at the White House came as she attended a White House luncheon hosted by Lady Bird Johnson.
“You send the best of this country off to be shot and maimed,” she told the group of about 50 women. “They rebel in the street. They don’t want to go to school because they’re going to be snatched off from their mothers to be shot in Vietnam.”
For four years afterward, Kitt performed almost exclusively overseas. She was investigated by the FBI and CIA, which allegedly found her to be foul-mouthed and promiscuous.
“The thing that hurts, that became anger, was when I realized that if you tell the truth — in a country that says you’re entitled to tell the truth — you get your face slapped and you get put out of work,” Kitt told Essence magazine two decades later.
In 1978, Kitt returned to Broadway in the musical “Timbuktu!” — which brought her a Tony nomination — and was invited back to the White House by President Jimmy Carter.
In 2000, Kitt earned another Tony nod for “The Wild Party.” She played the fairy godmother in Rodgers and Hammerstein’s “Cinderella” in 2002.
As recently as October 2003, she was on Broadway after replacing Chita Rivera in a revival of “Nine.”
She also gained new fans as the voice of Yzma in the 2000 Disney animated feature “The Emperor’s New Groove.’”
In an online discussion at Washingtonpost.com in March 2005, shortly after Jamie Foxx and Morgan Freeman won Oscars, she expressed satisfaction that black performers “have more of a chance now than we did then to play larger parts.”
But she also said: “I don’t carry myself as a black person but as a woman that belongs to everybody. After all, it’s the general public that made (me) — not any one particular group. So I don’t think of myself as belonging to any particular group and never have.”
Kitt was born in North, S.C., and her road to fame was the stuff of storybooks. In her autobiography, she wrote that her mother was black and Cherokee while her father was white, and she was left to live with relatives after her mother’s new husband objected to taking in a mixed-race girl.
An aunt eventually brought her to live in New York, where she attended the High School of Performing Arts, later dropping out to take various odd jobs.
By chance, she dropped by an audition for the dance group run by Dunham, a pioneering African-American dancer. In 1946, Kitt was one of the Sans-Souci Singers in Dunham’s Broadway production “Bal Negre.”
Kitt’s travels with the Dunham troupe landed her a gig in a Paris nightclub in the early 1950s. Kitt was spotted by Welles, who cast her in his Paris stage production of “Faust.”
That led to a role in “New Faces of 1952,” which featured such other stars-to-be as Carol Lawrence, Paul Lynde and, as a writer, Mel Brooks.
While traveling the world as a dancer and singer in the 1950s, Kitt learned to perform in nearly a dozen languages and, over time, added songs in French, Spanish and even Turkish to her repertoire.
“Usku Dara,” a song Kitt said was taught to her by the wife of a Turkish admiral, was one of her first hits, though Kitt says her record company feared it too remote for American audiences to appreciate.
Song titles such as “I Want to be Evil” and “Just an Old Fashioned Girl” seem to reflect the paradoxes in Kitt’s private life.
Over the years, Kitt had liaisons with wealthy men, including Revlon founder Charles Revson, who showered her with lavish gifts.
In 1960, she married Bill McDonald but divorced him after the birth of their daughter, Kitt.
While on stage, she was daringly sexy and always flirtatious. Offstage, however, Kitt described herself as shy and almost reclusive, remnants of feeling unwanted and unloved as a child. She referred to herself as “that little urchin cotton-picker from the South, Eartha Mae.”
For years, Kitt was unsure of her birthplace or birth date. In 1997, a group of students at historically black Benedict College in Columbia, S.C., located her birth certificate, which verified her birth date as Jan. 17, 1927. Kitt had previously celebrated on Jan. 26.
The research into her background also showed Kitt was the daughter of a white man, a poor cotton farmer.
“I’m an orphan. But the public has adopted me and that has been my only family,” she told the Post online. “The biggest family in the world is my fans.”
Het blijft toch ergens wel verleidelijk. Eens je in het buitenland gewoond hebt, en daarnaast wat afgereisd hebt, is het moeilijk terug in de mal te passen onder de kerktoren waar je geboren bent. Je verzamelt verschillende perspectieven, en verkrijgt een andere kijk op heel wat dingen die men in de microcosmos van het dorp niet altijd deelt, of waar men zelfs niet opkomt.
Kudos voor mijn buitenlandse collega die zijn ontslag gaf en naar Vancouver trekt, ik kan hem alleen maar aanmoedigen. Terwijl je jong en ongebonden bent moet je het doen. En hoewel ik mezelf niet meer echt als jong zie, ben ik vrij ongebonden: geen gezin, geen openstaande schulden of leningen, geen huis aan het bouwen of verbouwen, …. Zeer jammer dat het NYC plan niet lukte, maar alle pijlen zijn nog niet verschoten. Zoals voorgenoemde collega, die ook enkele maanden in NYC woonde, stelde: “New York is een gerustellende plaats, in die zin dat, ongeacht hoe gek je bent, er altijd wel iemand is die nog gekker is.” Maar vooral is het wonen in andere landen stimulerend en uitdagend. De wereld wordt je zandbak.
