October 30th, 2008 by Erik

Op de main site is een sectie “prosthetics” toegevoegd, met alvast enkele foto’s. Meer volgt op termijn, zonder twijfel!

www.erikbourgeois.com

October 25th, 2008 by Erik

Massa’s computeranimatie, explosies en vernieling van gebouwen om het gebrek aan script te verstoppen, met een non-acteur als Tom Cruise in de hoofdrol.

En wat stelde die kelderscène nu eigenlijk voor? Zelden zo’n onlogische en incoherente scène  gezien.

Bah. H.G. Wells moet zich omgedraaid hebben in zijn graf. Deze film is het bewijs dat je met de naam Spielberg werkelijk alles kan verkocht krijgen. Ik begon echt te hopen dat het herwerkte verhaal een tragedie zou zijn, maar helaas.

Te mijden!

October 24th, 2008 by Erik

Geen geslaagde horrorfilm zonder vervolg natuurlijk.

Hostel deel II begint waar deel I ophoudt, als epiloog en afsluiting, vooraleer verder te gaan met een nieuwe groep jongeren. Dit keer geen rondtrekkende testosteronfonteinen, maar Amerikaanse meisjes die kunst studeren in Rome. Niet enkel personages die meer een streling voor het oog zijn (met name vooral Lauren German), maar die tegelijk ook iets gecultiveerder en intelligenter zijn dan de heren uit deel I. Ze komen -uiteraard- uiteindelijk in hetzelfde hostel terecht, en het is de bedoeling dat ook zij een marteldood zullen sterven.

Net als Hostel I kent deze film een lange aanloop vooraleer het een neerwaartse spiraal wordt, en is alles eerst mooi en betoverend vooraleer het sinister en dreigend wordt. Echter, het is geen kloon van deel I geworden met dit keer gewoon vrouwelijke hoofdpersonen in plaats van mannelijke. Het publiek weet intussen hoe het hostel werkt, en wat de jongeren te wachten staat. Maar nu krijgen we ook een deel van de werking van “de industrie” te zien. We krijgen als het ware een blik achter de schermen, zodat we niet enkel de slachtoffers zien, maar ook hoe ze per opbod verkocht worden, wie de kopers zijn, en hoe het deze klanten vergaat vooraleer ze uiteindelijk oog in oog met de slachtoffers komen te staan. En hoe het dan verder verloopt.

Opnieuw een  intelligent gemaakte horrorfilm, die inspeelt op de angsten die leven onder de Amerikaanse bevolking. Waar in Hostel I op de angst voor marteling (Abu Ghreib, de geteleviseerde onthoofdingen van journalisten door moslimextremisten) centraal stond, speelt Hostel II meer in op de angst voor de buurman. De klanten blijken immers op het eerste zicht gewone (succesvolle) zakenmensen te zijn, waar men normaal geen moord van zou verwachten - naar analogie met de buurman bij wie ineens de stoppen doorslaan en willekeurig, of juist zeer berekend, mensen begint te doden.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat er niet gemarteld wordt in Hostel II. Toch wel, en creatief zelfs. Enkele mooie effecten, opnieuw door KNB EFX, maar ook een effect dat ik minder geslaagd vond, naar het einde toe.

Toen ik deze film in de bioscoop zag, was ik wellicht de enige in de zaal die een lach niet kon onderdrukken toen ik de cameo van Ruggero Deodato, de regisseur van de cultklassieker Cannibal Holocaust, opmerkte. En een zeer toepasselijke cameo is het.

Andere opmerkelijke verschijningen in Hostel II zijn Edwige Fenech (actrice in, en producer van, talrijke Gialli films), Stanislav Ianevski (bekend van Harry Potter), Milan Knazko (Czechisch acteur die nog minister van cultuur was), en Luc Merenda (een Italiaans acteur waar Roth enorm fan van is, en die na zes jaar niet meer geacteerd te hebben toch instemde om een rol te spelen in Hostel II). Zelfs vader Roth heeft een rolletje gekregen.

Het is opnieuw duidelijk dat Eli Roth niet een doorsnee Amerikaanse producent van tienergriezelfilms is, al was het alleen al door zijn keuze van acteurs.  Hij kent ook buitenlandse films, horror en andere, en maakt films voor een wereldwijd publiek, niet enkel het Amerikaanse. We krijgen in Hostel II ook de waarheid te horen rond Slovakije: dat er in geen vijftig jaar een oorlog gewoed heeft, in tegenstelling tot wat in Hostel I beweerd werd. De jongens die in deel I hun jongeheer achternalopen geloofden maar wat graag dat er een gebrek aan mannen is in Slovakije, maar de meisjes uit deel II zijn niet zo naïef. Europeanen wisten dit natuurlijk, maar het Amerikaanse publiek doorgaans niet, iets waar Roth met opzet de draak mee steekt. Ondanks dat alles zo makkelijk opzoekbaar is heden ten dage, neemt men er vaak gewoon niet de moeite voor, en slikt het Amerikaanse publiek maar al te makkelijk zomaar wat hen voorgeschoteld wordt.

Verder zijn de sets opnieuw zeer geslaagd (en dan heb ik het niet over de segmenten gefilmd in het Big Sister bordeel), en getuigt actrice Bijou Phillips (die een rol speelt passend bij haar voornaam) dat ze zich echt ongemakkelijk voelde wanneer ze voor het eerst de sets van de martelruimtes betrad.

Kwalitatief vind ik Hostel II echter iets minder dan Hostel. De film is hier en daar iets minder geloofwaardig, en niet alle effecten zijn even geslaagd - hoewel er wel enkele zeer geslaagde tussen zitten. En, het spijt me dat te zeggen, de punten die iets minder geloofwaardig zijn, zijn echt te wijten aan het script. Er zitten goede vondsten in het script (je moet gewoon respect hebben voor een verkoper die een resale weet te bedingen), maar er zit ook een ongeloofwaardig element in, dat helaas wel belangrijk is voor het verhaal.

Er zijn nog wel genoeg subtiliteiten (zoals Eli Roth’s hoofd op een staak), en verwijzingen naar andere films, tot zelfs een soort parodie (of déjà vu, zo je wil) op een scène uit Hostel I, en het blijft nog steeds overwegend een slim gemaakte film. Er is naast het geweld ook weer een gezonde dosis vrouwelijk naakt, hoewel Roth dit keer ook een toegeving deed aan zijn vrouwelijke fans. Hostel kreeg de kritiek dat er teveel vrouwelijk naakt inzat, dus in Hostel II zien we ook mannelijk naakt. Eén uitgebreid penis-shot werd echter wel ingekort, maar dat zijn offers die nu eenmaal gebracht moeten worden om het tempo van de film gaande te houden. Er zit in dat verband trouwens wel een scène in de film die het beeld van de westerse vrouw zoals dat momenteel geïdealiseerd wordt in de media weerspiegelt.

Ik acht het niet onmogelijk dat er een Hostel III komt, en in ieder geval zijn er al ideeën voor, maar er zal toch een nieuwe hoek moeten gevonden worden om het publiek nog geboeid te houden. Het gegeven is nu niet nieuw meer, en we weten nu ook al hoe het achter de schermen verloopt.

Dit gezegd zijnde, genoot ik zeker nog van Hostel II, en staat Eli Roth zowat bovenaan mijn lijstje van “te volgen horrorregisseurs”. Nu nog zien of ik ergens een DVD van Cabin Fever met de nodige extra’s kan vinden…

Schitterende teaser trouwens, voor Hostel II:

October 24th, 2008 by Erik

Hier in België wordt de media zo verzadigd met elke stap die Obama zet, dat men zou vergeten dat er twee kandidaten voor het presidentschap zijn, die momenteel volgens de peilingen ieder een 50/50 kans hebben om te winnen.

Obama wordt vaak afgeschilderd als een soort heiland, Hij die Amerika zal veranderen en een lichtende toekomst zal brengen. De waarheid is natuurlijk dat hij niet noodzakelijk de beste van twee keuzes is. Sterker nog, men kan zijn recht om kandidaat-president te zijn terecht in twijfel trekken. Hij komt mij teveel over als een gladde verkoper om geloofwaardig te zijn, maar dat is een persoonlijke observatie. Er is gevaar verbonden aan het verkiezen van een “zwarte” president, dat politiek oncorrect genoeg is om stil verzwegen te worden. Waarmee het nog niet gezegd is dat McCain de beste keuze zou zijn. Altijd naar beide richtingen kijken vooraleer de straat over te steken…. Deze verkiezingen openen meer dan één mand met slangen, en gaan op meer dan één manier over ras.

Maar ook dit mag even gelezen worden (Bron: Daniel Pipes):

Obama Would Fail Security Clearance

by Daniel Pipes
Philadelphia Bulletin
October 21, 2008
http://www.danielpipes.org/article/5983

With Colin Powell now repeating the lie that Barack Obama has “always been a Christian,” despite new information further confirming Obama’s Muslim childhood (such as the Indonesian school registration listing him as Muslim), one watches with dismay as the Democratic candidate manages to hide the truth on this issue.

Instead, then, let us review a related subject – Obama’s connections and even indebtedness, throughout his career, to extremist Islam. Specifically, he has longstanding, if indirect ties to two institutions, the Council on American-Islamic Relations (CAIR), listed by the U.S. government in 2007 as an unindicted co-conspirator in a Hamas-funding trial; and the Nation of Islam (NoI), condemned by the Anti-Defamation League for its “consistent record of racism and anti-Semitism.”

First, Obama’s ties to Islamists:

• The Khalid al-Mansour connection: According to former Manhattan Borough president Percy Sutton, Al-Mansour “was raising money for” Obama’s expenses at Harvard Law School. Al-Mansour, a black American (né Don Warden), became advisor to Saudi prince Al-Walid bin Talal, CAIR’s largest individual donor. Al-Mansour holds standard Islamist views: he absolves the Islamist government in Sudan of sponsoring slavery, he denies a Jewish tie to Jerusalem, and he wrote a booklet titled “Americans Beware! The Zionist Plot Against S. Arabia.” (Both Obama and al-Mansour deny Sutton’s account.)
• The Kenny Gamble (also known as Luqman Abdul-Haqq) connection: Gamble, a once-prominent pop music producer, cut the ribbon to the Obama campaign headquarters housed in a south Philadelphia building he owns. Gamble is an Islamist who buys large swaths of real estate in Philadelphia to create a Muslim-only residential area. Also, as the self-styled “amir” of the United Muslim Movement, he has many links to Islamist organizations, including CAIR and the Muslim Alliance in North America. (MANA’s “amir” is Siraj Wahhaj, an unindicted co-conspirator in the 1993 World Trade Center bombing.)
• The Mazen Asbahi connection: The Obama campaign’s first Muslim outreach coordinator resigned after it came to light that he had served on the board of a subsidiary of the Saudi-sponsored North American Islamic Trust, with Jamal Said, another unindicted co-conspirator in the 2007 Hamas funding trial. Asbahi has ties to CAIR’s Chicago and Detroit offices, to the Islamic Society of North America, yet another unindicted co-conspirator in the Hamas funding trial, and to other Islamist organizations.
• The Minha Husaini connection: The campaign’s second Muslim outreach coordinator has an Islamist background, having served as an intern in the Muslim Public Service Network. Immediately upon her appointment by Obama, she met with a group of about thirty Muslims including such notorious figures as CAIR’s Nihad Awad; the Muslim American Society’s Mahdi Bray, who has publicly supported the Hamas and Hezbollah terrorist groups; and Johari Abdul Malik of the Dar Al-Hijrah Mosque in Falls Church, Va., who has advised American Muslims: “You can blow up bridges, but you cannot kill people who are innocent on their way to work.”

Second, Obama’s ties to the Nation of Islam:

Obama’s long-time donor and ally Antoin “Tony” Rezko partnered for nearly three decades with Jabir Herbert Muhammad, a son of NoI leader Elijah Muhammad, and says he gave Jabir and his family “millions of dollars over the years.” Rezko also served as executive director of the Muhammad Ali Foundation, a rogue organization that, without Ali’s permission, exploited the name of this CAIR awardee.

Jeremiah Wright, Obama’s esteemed pastor for twenty years, came out of a Nation background, recently he accepted protection from an NoI security detail, and has praised Louis Farrakhan, the NoI’s leader, as one of the “giants of the African American religious experience.” Wright’s church celebrated Farrakhan for his having “truly epitomized greatness.”

Farrakhan himself endorsed Obama, calling him “the hope of the entire world,” “one who can lift America from her fall,” and even “the Messiah.”

That Obama’s biography touches so frequently on such unsavory organizations as CAIR and the Nation of Islam should give pause. How many of politicians have a single tie to either group, much less seven of them? John McCain charitably calls Obama “a person you do not have to be scared [of] as president of the United States,” but Obama’s multiple links to anti-Americans and subversives mean he would fail the standard security clearance process for Federal employees.

Islamic aggression represents America’s strategic enemy; Obama’s many insalubrious connections raise grave doubts about his fitness to serve as America’s commander-in-chief.

October 24th, 2008 by Erik

Shaun of the Dead is een parodie  op Dawn of the Dead, gegoten in de vorm van een romantische komedie. Met zombies dus.

Wellicht één van de enige romantische komedies die ik kan appreciëren; de film viel beter mee dan ik verwacht had. De humor in deze Britse productie is niet te flauw, het is niet altijd slapstick, en het zit niet bol van de cliché verschillen tussen mannen en vrouwen. Voorwaar, deze film heeft, in tegenstelling tot de meeste romantische komedies, grappige momenten.

Hoofdpersonage Shaun is niet wat je zou noemen een held. Hij heeft een baan als verkoper in een electrowinkel, woont samen met twee vrienden, en de enige plaats waar hij heen gaat is de Winchester, de plaatselijke pub. Dat is meteen ook de enige uitgaansplaats waar hij zijn vriendin (die ook met twee anderen samenwoont) mee naartoe neemt, tot haar grote ergernis. Na drie jaar is ze het beu, en wil ze meer in haar leven. Shaun, die eigenlijk zijn tienerjaren nog niet achter zich gelaten heeft,  krijgt een ultimatum: veranderen of de laan uit gestuurd worden.

Net wanneer hij daarin faalt, zich bedrinkt, en dronken een lijstje opstelt met dingen die hij moet doen om zijn leven in orde te krijgen, blijkt er een plaag uit te breken waardoor mensen zombies worden. Tegen deze achtergrond probeert Shaun te overleven, zijn vrienden en moeder te beschermen, en zijn vriendin terug te krijgen.

Er zijn inderdaad duidelijke verwijzingen naar Dawn of the Dead (zelfs de openingsmuziek is die van de originele DotD), hoewel de parodie natuurlijk niet helemaal dezelfde verhaallijn volgt.  Ook zijn er verschillende knipogen naar An American Werewolf in London, zij het veel minder opvallend. En ook heel wat verwijzingen naar Spaced, kennelijk, door dezelfde makers, maar een TV-serie die ik zelf nog niet gezien heb.

Ik stelde wel met genoegen vast dat het Savini-effect, dat voor het eerst het licht zag in DotD en sindsdien een klassieker geworden is, ook in deze film gebruikt wordt. Wat ik dan weer minder leuk vond, was dat hier en daar ook CGI gebruikt wordt, waar dat volgens mij niet altijd nodig was.

Op de DVD wordt een mooi overzicht gegeven van de originele beelden, het CGI effect, en de uiteindelijke versie. Knap werk van Double Negative, die ook effecten deden voor o.a. The Dark Knight en Cloverfield. Ook op de DVD, extra interessant voor mij: de make-up tests, waarin slachtoffers met verschillende soorten zombie-make-up een screentest doen. Op zich ook grappig om te zien. En natuurlijk de gaten in de plot, die ingevuld worden als bonusmateriaal op de DVD. Ook de audiocommentaren van de schrijvers/regisseurs/acteurs voegen heel wat leuke en grappige weetjes toe, en uit het weggeknipte materiaal blijkt hoe lollig het moet geweest zijn om aan die film te werken.

Grappig element is dat er heel de film door subtiel en niet-zo-subtiel getoond wordt hoe mensen zich in hun dagelijkse leven vaak als “zombies” gedragen: onnadenkend en op automatische piloot handelingen verrichtend, sloffend door het leven gaan, etc… Op dat vlak heeft de film misschien zelfs een boodschap. Het zijn niet enkel de levende doden die zich als zombies gedragen…

Zeer groot pluspunt aan deze film, is dat de makers ervoor gekozen hebben om de gruwel-en-effecten aspecten niet grappig te maken. Het is geen film die spot met horrorfilms (nuja…), het is meer een horrorfilm met een komische verhaallijn. Of zoals de tagline stelt: een komedie met zombies.  De zombies zien eruit alsof ze uit een reguliere horrofilm gestapt zijn, er vloeit bloed, en er zit ook echt drama in. Het grappige element zit hem in de personages en de situaties, niet de zombies zelf.

Al bij al ben ik blij met deze film in mijn collectie. Ik vind het concept van een horrorkomedie een goed idee, en in dit geval geslaagd, ondanks een dipje ongeveer midden in de film.Er is ook genoeg geekery in aanwezig om de film herbekijkbaar te maken: uitspraken vroeg in de film die later duidelijk of minder expliciet bewaardheid worden, verwijzingen naar andere films en regisseurs, activiteit en props in de achtergrond met bijzondere betekenis, etc…

Mochten mensen gaan denken dat ik al die horrorfilms te serieus neem, dan kan ik altijd deze DVD naar voor schuiven als bewijs van het tegendeel. Er mag ook al eens gelachen worden.

October 22nd, 2008 by Erik

Nieuws eerst ontvangen via KurzweilAI.net, daarna andere bronnen:

Humanity Plus (formerly the World Transhumanist Association) has launched h+, a stylish, web-based quarterly magazine that focuses on transhumanism, covering the scientific, technological, and cultural developments that are challenging and overcoming human limitations.

Edited by the legendary RU Sirius, co-founder and editor of the seminal Mondo 2000 magazine, and beautifully designed by virtual worlds artist D.C. Spensley, the magazine’s first issue features cutting-edge ideas and interviews with leaders in longevity, neuroengineering, nanofabrication, open-source robotics, science fiction, and other breakthrough areas.

“We hope to go to a print version by issue #2 or 3,” publisher James Clement told KurzweilAI.net. “The magazine is primarily targeted to college-aged and young professionals.”

H+ Website: http://www.humanityplus.org/

H+ Magazine, issue #1: http://www.hplusmagazine.com/hplusmag_fall_2008.pdf

“The glory of transhumanism is that it’s not just a movement of immortalists, or singularitarians, or advocates of digital democratization, or experimenters in self-enhancing technologies. Transhumanism reminds us that all — or at least many — of these developments are coming online at about the same time, that they impact each other, and that they will be remaking our societies and our personal experiences of the world in tandem. It represents nothing less than an attempt to have a realistic discourse about the human future while most of our leading intellectuals and politicians are still looking at that future through the rear-view mirror.”
- from RU Sirius’ editorial in H+ Magazine