We gaan langzaam richting Halloween, dus beetje bij beetje mag hier een horror-thema gaan groeien.
Die goeie ouwe Alice. “You’re My Temptation”, het enige degelijke nummer uit zijn album “The Last Temptation”. Maar wat voor een nummer!
Ik heb nog steeds het stripverhaal dat samen met die CD geleverd werd. Eén deel slechts, voor zover ik weet werden de vervolgen nooit uitgebracht. Zeer jammer, want de strips waren in samenwerking met Neil Gaiman, een fantastische verhalenverteller, wiens graphic novels van The Sandman hoog in de top van mijn favoriete strips staan (hoewel ik het woord “strips” hier te onvolwassen vind klinken; volgens Wikipedia omschrijft Norman Mailer de reeks als “a comic book for intellectuals“). Het tegenvallen van de CD zelf zal daar wellicht iets mee te maken hebben.
Allez vooruit, nog eentje, laat ons ons gevoel voor humor niet vergeten terwijl we nachtmerries verkennen:
Hardrock, leer, een vleugje horror, af en toe een vleugje seks, wat humor en zelfrelativering, … Wat moet een artiest meer brengen?
Na “The Last Temptation” ben ik wat gestopt met het volgen van Alice Cooper, hoewel hij eigenlijk nog goede nummers gemaakt heeft nadien. Ooit maakte hij na een dipje (”DaDa”) een sterke come-back met “Constrictor”, en hij heeft hetzelfde gedaan met “Brutal Planet” na “The Last Temptation”, naar het schijnt. Ik heb “Brutal Planet” tot nu toe slechts 1 keer beluisterd, en dat klonk inderdaad weer heel wat steviger dan de voorganger.
Vreemd genoeg maakte Cooper achteraf zelf de opmerking dat “Temptation”, zijn eerste conceptalbum, zeer moeilijk was om te schrijven. Een verhaal vertellen gespreid over een hele CD vond hij heel moeilijk om te doen, en dat vertaalde zich misschien in een lage kwaliteit van de CD als geheel. Vreemd, want zijn collega King Diamond maakt al jaren dergelijke conceptalbums die een doorlopend verhaal vertellen.
Het ene moment rust je nog op je lauweren omdat je site eigenlijk weinig werk meer behoeft, het volgende krijg je van je webhoster de opmerking dat je site mogelijk een kwetsbaar script bevat, en een update nodig is.
De eerste keer haal je je schouders op natuurlijk, zo erg is dat allemaal niet, maar wanneer de hoster blijft aandringen zwicht je toch.
En zo begin je dus aan het herwerken van je site. En meteen ook aan een herevaluatie van waar hij voor dient, wat hij bereikt, wat de mogelijkheden en eventueel de toekomstrichtingen zijn.
Tenslotte beslis je maar dat alles inderdaad vergankelijk is, en veeg je je site weg als een buddhist een zandtekening. En je begint opnieuw.
Met een nieuwe versie Joomla, een nieuwe template, en nieuwe content (want je was zo naïef te denken dat een upgrade de inhoud van je site niet zou doen verdwijnen).
Gelukkig is de nieuwe Joomla gebruiksvriendelijker, en heb ik één en ander geleerd van de vorige versie.
Al is er nu nog bijschaven nodig, ik ben best tevreden met mijn namiddagje werk. Het oude grijs mocht inderdaad fleuriger; en de Latina werd gratis meegeleverd :D.
Meer zorgen maak ik me over het feit dat ook op een upgrade van mijn Wordpress software aangedrongen wordt. Gelukkig heeft Wordpress de optie om alle blog entries te bewaren, en weer te importeren in de nieuwe versie. Maar dat zal niet voor vandaag zijn. En daarbij, ik ben blij met het uitzicht van dit blog, en zou er niet graag snel afscheid van nemen. Ik herinner me nog hoe lang ik naar een passend, en wérkend, blogthema gezocht heb…
Niet alleen staat een verfilming van Ayn Rand’s boek Atlas Shrugged op stapel, maar, zoals ik deze morgen ontdekte, tevens een film genaam “Religulous“. Over het dwaze van geloven.
Tegenwoordig is alles wat met geloof te maken heeft fair game, niet alleen dankzij het hysterische en kinderlijke (maar oh zo gevaarlijke en dodelijke) gedoe van “islamisten”, maar ook dankzij Richard Dawkins, de patroonheilige van het nieuwe atheïsme. Dat laatste is hier nog minder doorgedrongen, wat niet zo vreemd is gezien de meer gematigde houding van de meeste Europeanen in vergelijking met sommige andere wereldstreken, en misschien is dat maar goed ook. Lang leve atheïsme, het is de enige zinnige optie voor wie zichzelf geen droombeeld wil voorspiegelen. Dawkins, wiens atheïstisch manifest in het Nederlands vertaald werd als “God als Misvatting”, bewandelt intussen de weg van de beroepssceptici, zoals onder andere bleek uit de anecdote die Rupert Sheldrake wist te vertellen in zijn Google Tech Talks lezing. Met andere woorden, zijn geest is gesloten en aanvaardt slechts selectief gegevens - niet erg sceptisch of wetenschappelijk te noemen.
Maar, ik kijk wel uit naar Religulous. Niet dat ik verwacht dat veel gelovigen plots hun dwaasheid zullen inzien, dat is immers in strijd met hoe we weten dat de menselijke geest werkt, maar onderhoudend zal het waarschijnlijk wel zijn. Voor ongelovigen toch.
Eén van de genres in film en literatuur waar ik een zwak voor heb, is het vampierverhaal. En één van de beste verfilmingen van Bram Stoker’s bestseller Darcula, is zonder twijfel deze film.
Deze versie neemt echter wel enkele vrijheden met het oorspronkelijke verhaal, maar het zijn juist die varianten op het thema die er mede voor zorgen dat ik deze verfilming zo bijzonder geslaagd vind. Eigenlijk is de film gebaseerd op een toneelstuk, waar Frank Langella eveneens de hoofdrol in speelde (en dat hij persoonlijk ook beter vond dan de film, al weet ik niet de details waarom), maar dat ik helaas nooit opgevoerd gezien heb.
Er zijn dus een aantal elementen die deze film extra bijzonder maken. Ten eerste uiteraard het talent van Frank Langella. Hij zet een overtuigend aristocratische Dracula met een hypnotische kracht neer, een man die reeds eeuwen overleeft en wel weet hoe macht te bekomen en te behouden, die weet om te gaan met dames en dienaren. En niet enkel gebruikt deze Dracula openlijk hypnose in het verhaal, als je op de ogen van Langella let kan je in elk van zijn scènes zien hoe hij zijn ogen snel heen en weer laat trillen, wat een legitieme manier is om degene die in de ogen kijkt ontvankelijker te maken voor suggesties. Hij kent zijn stuff. Langella heeft meer acteertalent in zijn ogen en handen dan Tom Cruise in al zijn vezels samen.
Ten tweede is Dracula hier niet het arme slachtoffer dat haast wegkwijnt tijdens zijn zoektocht naar zijn geliefde. Langella ziet, komt, en overwint, probleemloos en met stijl de vrouwenharten winnend en zijn rivalen wegmanoeuvrerend. Een man, geen aarzelende en smekende muis. Geen wegschrompelend oud wrak, maar een viriele, levenslustige heer, die weet dat de nacht is gemaakt om te genieten.
Ten derde, in een twist op de originele plot, is het Mina die het eerste slachtoffer van de graaf wordt. Mina Van Helsing. Haar vader (gespeeld door Laurence Olivier) is dan degene die de vampier die haar doodde wil verslaan. Neen, het is deze keer niet de brave en kuise Mina die het hart van graaf Dracula verovert, maar de passionelere en levenslustigere Lucy (schitterend gespeeld ook door Kate Nelligan). Ik beapplaudisseer zijn keuze. De traditioneel roodharige Lucy had ook in Bram Stoker’s roman en de meer recente (en bekende) verfilming daarvan meer pit en sensualiteit dan de saaiere Mina.
Ten vierde, de decors en props voor deze film mogen er zeker zijn. Geen goedkope “Hammer” sets te zien hier.
Ten vijfde, het einde. De afloop van de film bevalt me, maar ik zal het hier uiteraard niet verklappen.
Ten zesde, de nadruk op het dierlijke in Dracula. Hij is een graaf, maar ook een roofdier, wat vaak benadrukt wordt door zijn transformaties in een wolf of vleermuis.
Als iemand die best wat vampierfilms en draculaverfilmingen gezien heeft, vond ik het best aangenaam om Langella de bekende uitspraken te horen doen, of varianten daarop ten berde te brengen (”The warlike days are over”, “I never drink…wine”, “Listen to them, the children of the night. What sweet music they make”, …) . Er zijn ook regels bij die wat mij betreft in het originele verhaal hadden moeten zitten (”You are a wise man, professor, for one who has not lived even a single lifetime”). En, er wordt zelfs Nederlands gesproken in een bepaalde scène, wanneer papa Van Helsing (afkomstig uit Amsterdam) in confrontatie met dochter Mina komt. Zeer unheimlich,vooral omdat ik de film in DVD Regio 1 heb, zonder Nederlandstalige ondertitels. Heel de tijd op het Engels luisteren, en dan onverwacht Nederlands horen, dat verraste de eerste keer wel.
Om samen te vatten, deze film uit 1979 blijft een steengoede verfilming van het bekende Dracula verhaal, met heel eigen variaties en charme, en een ijzersterk hoofdpersonage neergepoot door een meesterlijk acteur, met een bijna even goede ondersteunende cast. Deze film steekt met kop en schouders boven de rest van het genre uit. Topper!
Leer een beetje Spaans, en een hele wereld gaat open. Niet enkel informatieve dingen (tijdens mijn dagelijkse oefening las ik gisteren in een Spaanse on-line krant dat Google off-shore servers plant (*)), maar ook op gebied van kunst en entertainment. Zoals dit nummer, dat ik beter en beter vind hoe meer ik het beluister: Labios compartidos uit het album Amar es Combatir van Maná.
“Compartidos” is gewoon een mooi woord. Ik vind het ook heerlijk hoe Shakira “contigo” uitspreekt, bijvoorbeeld. Maar er zitten meer mooie zinsneden in dit nummer.
De romanticus in mij, zeker?
(*) offshore betekent ook buiten elke nationale wetgeving. Moeten we nog meer op onze privacy letten met Google nu?
