June 30th, 2008 by Erik

Ik had een tijdje geleden vermeld dat ik de trailer hiervan gezien had, en hem onder “misschien goed, misschien niet” zou onderbrengen. Mede omdat hij nu toch al een tijdje loopt in de cinema, besloot ikhem gisteren dan maar eens te gaan bekijken.

Untraceable is een film die een beetje een kruising is tussen Seven en Saw. Hoofdpersonage is ene Jennifer Marsh, agent bij een cybercrime-eenheid, weduwe met dochtertje van 8, opnieuw inwonend bij de moeder na de dood van haar man. Een anonieme tip nodigt haar afdeling uit om een kijkje te gaan nemen op de site www.killwithme.com, waar beelden te zien zijn van een kat die live haar laatste adem uitblaast.

Op zich storend, maar het duurt natuurlijk niet lang vooraleer de eerste mens op de site te zien is. Vastgebonden, met de naam van de site in zijn borstkas gekerfd. In de armen van de man wordt langzaam een hoeveelheid bloedverdunners ingespoten zodat de wonden niet dichtgaan, en hoe meer actieve kijkers de site heeft, hoe sneller de bloedverdunners toegediend worden, en hoe sneller de man sterft.

Dit was slechts het eerste slachtoffer. De moordenaar, wiens site natuurlijk niet zo makkelijk te traceren is, heeft een boodschap, en bij elk nieuw slachtoffer neemt het aantal actieve kijkers toe, en loggen ze ook sneller in. De site is trouwens inclusief blog en chatroom, wat ik wel een leuk detail vond. Mensen kunnen inloggen en live chatten terwijl op het scherm een man, mede dankzij hen, doodgemarteld wordt. Elk van de kijkers is medeplichtig, en natuurlijk verspreidt het nieuws van die website zich als een virus. Aan agent Marsh en haar collega’s om de site te traceren en het moorden te stoppen…

Best een onderhoudende film, niet van de bovenste plank, maar zeker goed te pruimen. Ik vind het idee goed gevonden, en weet zeker dat zo’n site, indien die echt zou bestaan, heel wat kijkers zou hebben (al zou de “show” wellicht niet gratis zijn zoals in de film). Hoe vaak werd het instorten van de Twin Towers bekeken? Hoe vaak werden de filmpjes van de onthoofde journalisten in Irak bekeken? De executie van Saddam Hussein? Moord en doodslag op onze PC, laptop, palmtop, GSM, anytime, anywhere…

Een grappig detail dat ik in de film opmerkte, en ik weet niet of het toeval is, maar hoe dan ook merkte ik het toch op: Alle computers draaien op Windows. Bijna op het eind van de film zien we een soort sinaasappelkistje dat stukgeslagen wordt. Op dat kistje staat het woord “Apple …” en dan nog wat, wellicht het merk. Subtiel, en best komisch :).

Kortom, de film mag er zijn. Goed gevonden maar niet geniaal. Ontspanning met wat spanning, zonder baanbrekend te zijn, maar zeker goed genoeg voor een zomerzondagavond.

June 27th, 2008 by Erik

Dit mocht ook eens gezegd worden. Zoals Derren Brown het in zijn boek Tricks of the Mind stelt: echte wetenschap probeert zichzelf steeds te ontkrachten, terwijl New Age (en dat geldt evengoed voor hypes en massahysterie zoals de huidige Global Warming religie) enkel de resultaten ziet die de eigen ideeën bevestigen.

De wetenschappelijke methode houdt in dat men een theorie formuleert, die test, voorspellingen probeert te doen, en dan ook test of die voorspellingen kloppen of niet. Ze houdt in dat men voortdurend probeert gaten in die theorie te schieten, en dat de theorie enkel als juist aanvaard wordt wanneer ze werkt en andere verklaringen uitgesloten zijn.

Bron: Wall Street Journal

Yellow Science
by James Kerian

In the late 19th century, William Randolph Hearst and Joseph Pulitzer developed what would come to be known as yellow journalism. By disregarding what had been standard journalistic methods, particularly in regards to the verifying of sources, these two publishers were able both to push their country toward war with Spain and dramatically increase the circulation of their respective newspapers.

Man has always had a healthy desire for knowledge, and it is the feeding of this hunger that ennobles journalism. Hearst and Pulitzer were acutely aware that man has a less healthy but no less voracious desire to believe that he has knowledge, particularly knowledge of something sensational. It is the feeding of this hunger that irreparably disgraced journalism, and a century later now threatens to do the same to science.

Scientists, like journalists, are called upon to plumb the depths of the unknown and to fairly and objectively report their findings to their own professional community as well as the general public. Scientists, like the journalists of yesteryear, have specific methods for ensuring that the public trust placed in them is not abused. The most fundamental of these methods is the well-known, if not so creatively named, scientific method. The essence of the scientific method is the formulation of hypotheses (ideas) and the using of these hypotheses to make predictions that can be experimentally tested. In the words of Sir Thomas Eddington in “The Philosophy of Physical Science,” “Every item of physical knowledge must therefore be an assertion of what has been or would be the result of carrying out a specified observational procedure.”

Nevertheless, over the past several decades an increasing number of scientists have shed the restraints imposed by the scientific method and begun to proclaim the truth of man-made global warming. This is a hypothesis that remains untested, makes no predictions that can be tested in the near future, and cannot offer a numerical explanation for the limited evidence to which it clings. No equations have been shown to explain the relationship between fossil-fuel emission and global temperature. The only predictions that have been made are apocalyptic, so the hypothesis has to be accepted before it can be tested.

The only evidence that can be said to support this so-called scientific consensus is the supposed correlation of historical global temperatures with historical carbon-dioxide content in the atmosphere. Even if we do not question the accuracy of our estimates of global temperatures into previous centuries, and even if we ignore the falling global temperatures over the past decade as fossil-fuel emissions have continued to increase, an honest scientist would still have to admit that the hypothesis of man-made global warming hardly rises to the level of “an assertion of what has been or would be the result of carrying out a specified observational procedure.” Global warming may or may not be “the greatest scam in history,” as it was recently called by John Coleman, a prominent meteorologist and the founder of the Weather Channel. Certainly, however, under the scientific method it does not rise to the level of an “item of physical knowledge.”

Nevertheless, the acceptance of man-made global warming as scientific fact has become so prevalent that the secretary-general of the United Nations, Ban Ki-Moon, recently declared: “The debate is over. It’s time to discuss solutions.” Leaving aside the question of the secretary-general’s qualifications, that is certainly one of the most antiscientific statements ever made. The first question that this raises is why have so many scientists chosen to ignore this glaring failure of the global warming hypothesis to meet the standards of their own profession? The second question is what, if anything, can be done about it?

The first, and most obvious, temptation for this sort of willful blindness is financial. Hearst made only a fraction of his estimated $140 million in net worth from yellow journalism. Global warming, on the other hand, has provided an estimated $50 billion in research grants to those willing to practice yellow science. Influence in the public sphere is another strong temptation. It might not be as impressive as starting the Spanish-American War, but global-warming alarmists have amassed a large group of journalists and politicians ready to silence any critics and endorse whatever boondoggle scheme is prescribed as the cure to our impending climate catastrophe.

Finally, one should not underestimate the temptation of convenience. Just as it is far easier to publish stories without verifying the sources; so is it much more convenient to practice yellow science than the real thing. It takes far more courage, perseverance, and perspiration to develop formulas, make predictions, and risk being proved wrong than to look at historical data and muse about observed similarities. Yellow scientists have fled the risks of science that Albert Einstein described when he said, “No amount of experimentation can ever prove me right, a single experiment can prove me wrong.”

The layman might object that this is not his problem. Surely Joe Six-Pack should not be expected to monitor the findings of research physicists; if anything is to be done about this collapse of scientific standards, it must be done by the scientific community itself. Unfortunately, history has shown the inability of professional communities to police their own ranks. When it first reared its head, yellow journalism was roundly condemned by the journalistic community. In fact, it was these critics who coined the term yellow journalism. The condemnation of their peers was an insufficient deterrent for Pulitzer and Hearst, because it was the approval of the public that drove their circulation. Eventually the entire journalistic community acceded to the sensationalism that the public seemed to insist on.

In recent decades, the scorn of prominent scientists such as John Coleman has been similarly unable to stop the ascendancy of the global-warming hypothesis as the public has been increasingly drawn by its sensationalism. The scientific community as a whole is on the brink of acceding to Ban Ki-Moon’s insistence that “the debate is over” and turning now to their grant applications.

Ultimately, it is only the public that holds the power to enforce professional standards, and therefore each of us must accept this responsibility. Most of us will not be able to comprehend the latest climatologic studies from the Massachusetts Institute of Technology, but fortunately that is not necessary. However complex the information may be, the standards are quite clear. One need not be a Beltway newshound to know that whatever follows the phrase “unnamed sources in the capital” or “rumors in Hollywood are” is not real journalism. Similarly, one does not need an advanced degree in natural science to understand that whatever follows the phrase “most experts agree” or “no one can measure the exact effect but” is not real science. In fact, if there is no possible way that a statement can realistically be tested, it probably fails to meet the standards for any professional community and is of no real use to the public.

The long-term results of yellow journalism have probably been more devastating than the war it started. Journalists have lost the respectability of their profession, and the public has lost real journalism. We are in very real danger, as scientists and as a nation, of losing the respectability of a professional community that has done so much to make this country great in the past hundred years. If yellow science overcomes real science it will not only be on account of the greed, ambition, and cowardice of our scientists but also the sloth and cowardice of a public that is unwilling to stand up and demand professionalism. This is why, as the editors of the New York Press said in 1897, I “called them yellow because they are yellow.”

Mr. Kerian is a mechanical engineer and small business owner in Grafton, N.D.

June 27th, 2008 by Erik

Dr. Aubrey de Grey, de gerontoloog bekend van de Methuselah Foundation, zijn SENS project, en zijn verbeten strijd tegen het verouderings- en aftakelingsproces, wint alweer terrein, en komt zo stapje voor stapje dichter bij een genezing voor de ziekte die “veroudering” heet. Go Aubrey!

Bron: Wired.com

The Fight to End Aging Gains Legitimacy, Funding

Gandhi once said, describing his critics, “First they ignore you, then they laugh at you, then they fight you, then you win.”

After declaring, essentially out of nowhere, that he had a program to end the disease of aging, renegade biogerontologist Aubrey de Grey knows how the first three steps of Gandhi’s progression feel. Now he’s focused on the fourth.

“I’ve been at Gandhi stage three for maybe a couple of years,” de Grey said. “If you’re trying to make waves, certainly in science, there’s a lot of people who are going to have insufficient vision to bother to understand what you’re trying to say.”

This weekend, his organization, The Methuselah Foundation, is sponsoring its first U.S. conference on the emerging interdisciplinary field that de Grey has helped kick start. (Its first day, Friday, will be free and open to the public.) The conference, Aging: The Disease - The Cure - The Implications, held at UCLA, is an indication of how far de Grey has come in mainstreaming his ideas.

Less than a decade ago, de Grey was a relatively unknown computer scientist doing his own research into aging. As recently as three years ago a cadre of scientists wrote in the Nature-sponsored journal EMBO Reports, that his research program, known as Strategies for Engineered Negligible Senescence, was “so far from plausible that it commands no respect at all within the informed scientific community.” Also in 2005, MIT-sponsored magazine Technology Review went so far as to offer a $20,000 prize to anyone who could prove that de Grey’s program was “so wrong that it was unworthy of learned debate.” (No one won.)

Now, though, some scientists are beginning to view his approach — looking at aging as a disease and bringing in more disciplines into gerontology — as worthwhile, even if they still look askance at his claims of permanent reversible aging within a lifespan. The Methuselah Foundation now has an annual research funding budget of several million dollars, de Grey says, and it’s beginning to show lab results that he thinks will turn scientists’ heads.

What’s more, other researchers have also found some success pursuing similarly structured research programs. For example, late last year, the Buck Institute for Age Research received $25 million from the National Institutes of Health to establish a home for the “new scientific discipline of geroscience.” The new field, and its research institute, are dedicated to proactively fighting aging with researchers from a dizzying array of fields.

“There are vast areas of what we’re calling geroscience, which is the interface between aging and disease,” said Gordon Lithgow, a Buck researcher who is managing interdisciplinary geroscience research for the institute.

And de Grey seems to have earned Lithgow’s respect not necessarily by the power of his ideas, but rather his powers of persuasion in getting money for researchers to put his ideas into practice.

“We’re all out here doing the best damn experiments we can think of … So the response to Aubrey was, go off and get a grant to do [experiments],” Lithgow said. “And to be fair, that’s what he’s done. He’s gone out and raised money in an unconventional way and funded his research.”

In research that will first be presented on Friday at the conference, Methuselah-funded scientists will demonstrate a proof-of-concept experiment for using bacterial enzymes to fight atherosclerosis, or the hardening of the arteries. That’s an idea that de Grey has been pushing for years.

“Back in 2002, I published an inconspicuous review paper that suggested we might be able to use this approach,” he said.

But de Grey isn’t quite an establishment figure yet. Instead, he seems to have made the move from outsider crackpot to, well, insider crackpot. Lithgow maintains that de Grey still makes predictions far beyond what the messy lab work of biology can support.

“Aubrey extrapolates from current hard science into, ‘If we can do something about this process and that and seven or eight other ands, then there’s this great opportunity for great human life extension,’” Lithgow said. “And it’s at that point that a lot of scientists are dropping off.”

For now, de Grey and his foundation keep trucking along trying to pick off each of those processes one by one.

“In perhaps seven or eight years, we’ll be able to take mice already in middle age and treble their lifespan just by giving them a whole bunch of therapies that rejuvenate them,” de Grey said. “Gerontologists all over, even my most strident critics, will say yes, Aubrey de Grey is right.”

Even as he imagines completing Gandhi’s fourth step, de Grey always keeps his eye on the ultimate prize — the day when the aging-as-disease meme reaches the tipping point necessary to funnel really big money into the field.

“The following day, Oprah Winfrey will be saying, aging is a disease and let’s fix it right now,” de Grey said.

June 25th, 2008 by Erik

Ik zit een beetje in een Derren Brown periode blijkbaar. In het kader van het goochelaar-thema begon ik zijn boek te lezen, maar het raakt ook aan hypnose, en bevat enkele dingen die ik eigenlijk niet meteen verwacht had.

Derren Brown is een entertainer. Daarin verschillen we, maar al lezende merkte ik dat we in wezen veel gelijke interesses hebben. Brown is vooral gekend (in Engelstalige gebieden, hier wellicht minder) voor zijn televisie- en podiumshows die elementen van goochelarij, illusionisme, psychologie, hypnose, en showmanship vermengen. Of zoals hij het zelf stelt aan het begin van elk van zijn televisieshows: “a mixture of magic, suggestion, psychology, misdirection and showmanship“.

In plaats van met een illusie, begint Tricks of the Mind echter met een desillusie. Brown’s teleurstelling wanneer hij, na aan christelijke jeugd, inzag dat God een illusie is, en de bijbel geen geschiedenisboek. Maar de menselijke geest werkt nu eenmaal op zo’n bizarre manier, dat men dit soort illusies graag gelooft, net zoals men de performer die vooraan staat te preken graag de leiding over zijn gedachten geeft. Hier, en later in zijn boek, vermeldt hij Richard Dawkins (de patroonheilige van het nieuwe atheïsme), maar op het punt van geloof komt hij, naar het einde toe, nog eens terug.

Na deze inleiding gaat het boek verder met enkele goocheltrucs. Simpel om uit te voeren, mits enige oefening, maar Dhr. Brown gebruikt ze om aan te tonen hoe belangrijk inkleding is. Als de truc simpel is, dan vindt niemand het entertainend als je hem ook simpel brengt. Met enige show errond onderhoud je een publiek veel beter, en hoewel ze weten dat het een truc is, zullen ze veel liever meestappen in de illusie als deze goed ingekleed is.

Dit betekent echter niet dat het alleen maar showmanship is. Hoewel hij enkele simpele trucs uitlegt, en de lezer uitnodigt ermee te experimenteren, is er heel wat oefening nodig om ze op een zeer natuurlijke wijze te doen, en sommige van Brown’s prestaties blijven indrukwekkend zelfs wanneer je een basis kent van hoe ze tot stand konden komen. Een deel van goochelarij en mind-reading komt neer op perceptie en suggestie, elementen die ook een deel van hypnose uitmaken (podiumhypnose zowel als klinische hypnose).

Mijn favoriete deel van het boek was deel drie, waar dieper ingegaan wordt op het geheugen, hoe het werkt, en hoe het geoefend kan worden. Het is een schande dat de technieken hierin, ontwikkeld door de oude Grieken of erop gebaseerd, dus bepaald niet nieuw te noemen, niet in de lagere school aangeleerd worden. Onze hersenen zijn niet zo goed in het absorberen van honderden pagina’s droge informatie, zoals studenten wel weten. Eerder werken onze hersenen door associatie, dus door dingen met elkaar te associëren, op een levendige en grappige manier, is het veel simpeler om gegevens in de hersenen op te slaan en er terug uit te halen. De auteur geeft een voorbeeld van een lijst met twintig willekeurige woorden, die men vrij snel uit het hoofd kan leren, voorwaarts en achterwaarts. Ik ken de volgorde nog steeds, zonder te spieken. Het kan net zo goed met een lijst van 50 woorden, of de voetbaluitslagen van de laatse 20 jaar, etc…

Aan bod komen ook systemen om nummers (jaartallen, telefoonnummers, pincodes) te leren, alsook een manier om een heel spel kaarten in volgorde uit het hoofd te leren (handig voor een goochelaar). Derren Brown deed juridische studies, zijn interesse in het manipuleren van de menselijke geest was iets dat hij in zijn vrije tijd botvierde toen hij nog student was, en voor het memoriseren van jaartallen van wetteksten en uitspraken waren deze mnemotechnische hulpmiddeltjes zeer geschikt. Ik gebruik ze intussen ook.

Het onderdeel “Hypnose en suggestie” is noodzakelijkerwijs een vrij lijvig deel van het boek. Brown gaat door verschillende systemen met het nodige scepticisme, maar haalt er de waardevolle en nuttige elementen uit. Zo vernoemt hij uiteraard Milton Erickson, de man die klinische hypnosche op de kaart zette, maar vertelt hij in één adem hoe veel van Erickson’s volgelingen Ware Gelovigen zijn, en vaak zelf de enige zijn die denken dat hun technieken goed werken. Idem voor NLP. De basis heeft goede ideeën (en enkele onjuiste, daarin moet ik Brown gelijk geven), maar de massa volgelingen modderen vaak maar wat aan, overtuigd van hun eigen kunnen. De bedenkers van NLP waren ook goede verkopers, zoveel is zeker, maar het is Brown natuurlijk te doen om het spelen met de menselijke geest, en niet om zoveel mogelijk licenties om NLP te mogen beoefenen te verzamelen.

Ik ben blij met dit hoofdstuk, en dat hij een kritische noot laat horen over deze onderwerpen. Brown weet wat werkt en gebruikt dat in zijn voordeel in zijn shows, maar hij is, gelukkig, zeker geen professionele seminar-bezoeker of schrijver zonder praktijkervaring.

Een kort hoofdstuk over onbewuste communicatie gaat in op het “lezen” van een persoon (cold reading), en het opmerken wanneer een leugen verteld wordt. Waarna het laatste hoofdstuk volgt, opnieuw iets lijviger, over “anti-wetenschap, pseudowetenschap, en slecht denken”. Een hoofdstuk waarin vaak voorkomende denkfouten getoond worden, die intuïtief juist aanvoelen, maar rationeel toch fout zijn. Hoe slecht onze intuïtie is als het op kansberekening aankomt, blijkt bijvoorbeeld uit het beruchte “Monty Hall Problem”

Naar het einde toe besteedt Brown teveel woorden aan het onkrachten van zaken als homeopathie en spiritualisme. Ik deel zijn mening, en ik zie hoe dit alles in de lijn van zijn boek ligt, namelijk trucs om mensen te manipuleren buiten het pudium, en voorbeelden van slordig (of niet) denken; maar daar bestaan andere boeken over.

Tricks of the Mind, echter, blijft boeiend om te lezen, en het leest ook zeer vlot, dankzij de intelligente en humoristische en welbespraakte manier van schrijven. Het boek inspireerde me om de televisiereeks “Trick of the Mind“, waarmee Derren Brown voor een groter publiek bekend werd, op mijn verlanglijstje te zetten, net als zijn reeks voor de Amerikaanse televisie, en zijn specials. Ik ben nieuwsgierig geworden om hem aan het werk te zien, en bij het bekijken van het eerste seizoen Trick of the Mind werd ik alvast niet teleurgesteld. Sommige trucs, zoals schaken tegen negen grootmeesters tegelijk, en daarbij vaker winnen dan verliezen, zijn een beetje doorzichtig, en komen in het geval van de schaakuitdaging recht uit een film (al herinner ik me de titel niet meer, een oude zwart-wit film). Maar hij voegt er wel een element aan toe dat minder vlot verklaarbaar is. Andere, zoals onderstaande routine, zijn zeer clever, en vind ik entertainment waar ik de televisie nog eens voor zou aanzetten, mochten ze deze shows op onze zenders tonen.

Bijzonder grappig, en fascinerend, vind ik de opening van elke show van die eerste reeks. Een publieke telefoon rinkelt, en een willekeurige passant neemt uiteindelijk op. Binnen de vijf seconden zie je de passant in slaap neerzijgen. Schitterend om te zien. Belangrijk om te weten is wel dat hij nooit acteurs of stooges gebruikt.

Kortom, het boek, net als het andere werk van Derren Brown, is een aanrader voor wie interesse in de materie heeft. Hij is niet perfect, en toont ook zijn fouten soms, maar tegelijk zal hij natuurlijk niet alles tonen of zeggen in de nabesprekingen. Ook in zijn boek laat hij zeker niet alle geheimen los, hij zou wel gek zijn. Maar interessant en entertainend is het zeker wel.

June 23rd, 2008 by Erik

Ik zit de laatste tijd vaak in de boeken die zich in de psychologie en de rand daarvan bevinden te lezen, en in dat kader moet ook Entangled Minds gezien worden.

Entangled Minds is een boek over de wetenschappelijke studies van dingen dien men vroeger als paranormaal beschouwde, en meer specifiek over de eigenschappen van de menselijke geest. Eerder, enkele jaren geleden, las ik The Conscious Universe van dezelfde auteur, en ik merkte dat Entangled Minds op hetzelfde principe verderbouwt, maar gelukkig een stuk leesbaarder is. Voldoende droge cijfers om beweringen te staven, maar niet zoveel dat men het boek opzij legt wegens te wiskundig. Maar dat het gebaseerd is op talloze wetenschappelijke studies uitgevoerd over vele jaren en op vele plaatsen, is een van de sterke punten van dit boek. Het is geen zweverig New Age gokken of wishful thinking, de auteur praat enkel over feiten, en conclusies die daaruit getrokken kunnen worden.

De vragen die het boek stelt, zijn er ook die me al sinds mijn jeugd boeien. Is de mens in staat te voelen wat er gebeurt met geliefden over duizenden kilometers afstand? Hoe komt het dat we soms precies weten wie er belt, nog voor we de telefoon opnemen (en zonder te spieken op het schermpje)? Is het mogelijk om iets te zien zonder de traditionele zintuigen daarvoor te gebruiken?

Het antwoord dat dit boek geeft is een duidelijke “Ja”. Of eigenlijk een “Ja, maar…”.

De auteur begint, na het voorwoord, met een overzicht van de geschiedenis van het onderzoek naar psychic phenomena, kortweg psi. Het universum waarin we leven is er een waarin alles met alles verbonden lijkt op het quantumniveau. Entangled Minds verkent de mogelijkheden van zo’n universum, en hoe onze quantumrealiteit een mogelijke verklaring kan bieden voor buitenzintuiglijke ervaringen. Maar opdat een verklaring nodig zou zijn, is het eerst nodig om vast te stellen dat er inderdaad zoiets is als buitenzintuiglijke waarneming.

De vergelijking wordt, tussen haakjes, heel kort ook gemaakt met de zogenaamde siddhis, of bovennatuurlijke krachten van gevorderde yogi’s zoals beschreven in Patanjali’s Yoga Sutras. Deze krachten worden niet beschreven als onbereikbare sprookjes, maar als een pragmatisch gevolg van het beoefenen van meditatie. Ik stip dit even aan omdat ditzelfde concept van siddhis ook vermeld wordt in een boek dat ik eerder besprak: Alien Identities.

Een overzicht wordt ook gegeven hoe wetenschappelijke ontdekkingen, vooral op het vlak van fysica, steeds leidden tot een nieuw wereldbeeld, en hoe vooral quantumfysica ons wereldbeeld op zijn grondvesten deed daveren. De realiteit was een stuk vreemder en minder mechanisch dan we tot dan toe dachten (tenminste voor mensen bekend met deze feiten, ik herinner me dat ik in de lagere en middelbare school toch vooral over een mechanisch universum leerde waar de wetten van gekend waren. Maar dat zegt misschien meer over onze school dan over hoe deze kennis overgedragen wordt aan jongere generaties). Entanglement, of verweving, slaat op een voorspelling in de quantumtheorie die Einstein niet echt kon geloven, maar die intussen wel meermaals aangetoond is: verbinding tussen gescheiden deeltjes blijft bestaan ongeacht afstand. Deze verbindingen zijn instant, en staan los van de bekende tijdsstroming.

Wie deze eigenschap nog niet kende, laat ze gerust even inzinken. Deeltjes die gescheiden werden, communiceren ogenblikkelijk, ongeacht hoe ver ze van elkaar gescheiden geraakt zijn, zonder merkbare tussenliggende communicatielijn. Een verandering aangebracht in één zo’n deeltje, brengt zonder vertraging een reactie teweeg in het andere deeltje, ongeacht hun afstand van elkaar.

En niet enkel microscopisch kleine deeltjes doen dit, verweving werd zelfs aangetoond in de atomen van vierkante centimeters zout, en de miljarden atomen van gaswolken. Photonen die door metalen platen geschoten werden bleven verweven zelfs aan de andere zijde. Ook na een reis van 50 kilometer door optische kabels, ook in de open atmosfeer.

We zijn omringd door verweven deeltjes. De vraag die men kan stellen, is of dit een betekenisvolle impact heeft op onze menselijke ervaring - en of dit iets te maken heeft of kan hebben met psi. Dean Radin antwoordt hierop “Ja”.

Fysicus Juhann Summhammer stelde in 2005 dat, omdat deze verweving overal is, het denkbaar is dat de natuurlijke evolutie er gebruik van gemaakt heeft. “It could coordinate the behaviour of members of a species, because it is independent of distance and requires no physical link.” Een grappige anecdote in dit kader is het waargebeurde verhaal van twee tweelingbroers, die gescheiden van elkaar opgroeiden. Zonder met elkaar te communiceren noemden de adoptieouders beide jongens Jim, en elk van de jongens trouwde met een vrouw die Betty heette, scheidde ervan, en hertrouwde met een vrouw die Linda heette. Beiden waren ze brandweerman, en allebei hadden ze een ronde bank rond een boom in hun tuin gebouwd. Kan dit komen door voorgeprogrammeerde genen die “Betty neigingen” of “Linda neigingen” of “brandweerman neigingen” vertonen? Of kan het eventueel komen door “verweven Jims”?

Intrigerend als dit soort verhalen zijn, ze gelden natuurlijk niet als wetenschappelijk bewijs. In 1965 publiceerde het tijdschrift Science een studie die aantoonde dat er onverwacht veel gelijkenissen zijn tussen EEG’s van bij de geboorte gescheiden tweelingen. Wanneer één van beide gevraagd werd de ogen te sluiten, zorgde dit voor een toename van de alfaritmes van de hersenen in allebei. Dit verband werd niet vastgesteld in tests met twee personen die niets met elkaar te maken hadden. Dit is slechts een van de vele voorbeelden van studies die in Entangled Minds beschreven staan. Het boek stelt voor om de mogelijkheid dat onze hersenen -onze geest- in verbinding staan met het universum ernstig te nemen.

In het overzicht van de geschiedenis van wetenschap en psi onderzoek, leren we ook dat vele wetenschappers juist vanuit een interesse in psi fenomenen op het pad van wetenschap belandden, in de hoop een verklaring te vinden voor hun eigen ervaringen en de verhalen van anderen. Hans Berger, de ontdekker van ritmische alfa-hersengolven, en uitvinder van de EEG (electroencephalogram, niet de Europese Economische Gemeenschap), was zo iemand. De meeste neurologen weten wellicht niet dat hun tak van de medische wetenschap onstond door een telepathische ervaring die Hans Berger had, of dat de cerbrale cortex, de corpus callosum en corpus striatum accuraat beschreven werden tweehonderd jaar voor het tot stand komen van de moderne neurowetenschap.

Naast een overzicht van de wetenschap en hoe psi onderzoek daarin groeide, wordt er ook even (beperkt) uitgeweid over bijgeloven en fenomenen als orakels. De klassieke anecdote van Jung en de scarabee wordt ook verteld, evenals een overzicht van de ideeën van Franz Anton Mesmer.

Hoofdstuk 5 komt tot de kern van het boek: “Putting Psi to the Test“. Dit hoofdstuk overloopt verschillende soorten psi tests en hun geschiedenis, waarbij het vaak duidelijk wordt dat de resultaten statistisch significant waren. Leken zullen vaak beweren dat psi tests alleen positieve resultaten lijken te geven omdat men niet grondig genoeg andere mogelijkheden uitsluit, maar de waarheid is echter dat men voor deze tests juist grondiger te werk gaat dan doorgaans het geval is, precies omdat men zo’n taboe-onderwerp onderzoekt, en dus andere mogelijke verklaringen moet kunnen uitsluiten. En dan nog zullen veel mensen, leken zowel als wetenschappers, hun ogen sluiten voor de resultaten, of ze afdoen als niet significant.

Een voorbeeld van een test: het subject diende één bepaald vak van een 6X8 dambord aan te wijzen dat een andere persoon (soms wel, soms niet in dezelfde kamer) in gedachten had. Deze test had een succesratio van 60 successen op 187 tests, in plaats van de 4 successen die men volgens kansberekening zou verwachten. De kans dat dit toeval was is 121 triljoen tegen 1.

Tests met helderziendheid, telepathie, en remote viewing kennen vergelijkbare resultaten. Geen 100% slaagratio, maar een ratio dat significant beter is dan we volgens kansberekening kunnen verwachten.

In de volgende hoofstukken worden duizenden dergelijke tests en studies bekeken, die apart genomen enigszins opmerkelijk zijn, maar samengenomen vormen ze een zéér sterk argument voor herhaalbare, wetenschappelijk aantoonbare psi effecten. Dit gaat van bewuste psi (doelgerichte telepathische boodschappen, bijvoorbeeld, of het gevoel dat iemand naar je kijkt) tot onbewuste psi (het voorgevoel, onbeuwste fysiologische wijzingen). Psi kan, zo blijkt, gezien worden als informatieoverdracht.

Ook de invloed van de geest op het materiële wordt onderzocht, zoals het beïnvloeden van dobbelstenen, en ook hier blijkt dat de resultaten belangrijk verschillen van wat te verwachten is bij toeval, ten voordele van psi. En psi blijkt ook terug te kunnen gaan, of vooruit, in de tijd - dat, of we moeten ons begrip van het concept “tijd” grondig bijschaven… Zelfs levende cellen en bacteriën kunnen, zo blijkt, beïnvloed worden door psi.

Mocht dit alles echter reeds grondig het wereldbeeld van de lezer verstoren, dan zal dat vanaf hoofdstuk 11 nog veel meer gebeuren. Hoewel de auteur nergens de indruk wilde wekken dat psi een strikt individuele actieve gave of vaardigheid is, maar eerder ervan uitging dat men kan leren “intappen” op iets wat aan de basis van de fysica ligt en het individu overstijgt, klinkt het idee van een web van verbindingen door middel van psi (zoals onze hersenen bestaan uit een web van neuronen) die een soort collectieve geest maken wellicht vergezocht. En toch. Stel dat we dit idee testen? Stel dat geest en materie een grotere interactie kennen dan we vaak voor waar aannemen. Als één van beide kanten van de vergelijking (geest) ordelijker wordt, wordt de andere zijde (materie) dan ook ordelijker?

Dit idee werd getest in zogenaamde field consciousness experiments, oftwel veldbewustzijnsexperimenten, met Random Number Generators, of RNG’s. En wat bleek? Steevast kwamen willekeurige reeksen van nummers uit de RNG’s, tot wanneer een groep mensen zich zeer sterk focuste op 1 specifiek ding (een gedachte, een gebeurtenis, een voorwerp); dan genereerden de RNG’s veel ordelijkere reeksen nummers. Geen perfecte orde, maar, opnieuw, véél ordelijker dan men door kansberekening kan verwachten.

We kennen allemaal het gevoel van groepscoherentie, synergetische momenten waarbij de groep heel erg samenhangt en spontaan in dezelfde lijn denkt, en zo uitzonderlijke dingen presteert. Een test werd uitgevoerd waarbij een groep mensen vergaderde, en er een nota van moest maken wanneer en wanneer men niet dit gevoel had. RNG’s die in de buurt stonden zouden dan, hopelijk, ordelijker worden wanneer dit gevoel van groepscoherentie zich voordeed, en minder ordelijk wanneer het zich niet voordeed. En wat bleek? In honderd procent van de gevallen kwamen de twee overeen.

Het Global Consciousness Project werd opgericht om dit verder te onderzoeken. Het GCP bestaat uit RNG’s verspreid over de wereld, waar de output van bijgehouden wordt om na te gaan of die bij gebeurtenissen van globaal belang, of waar een groot deel van de wereld op gefocust is, ordelijker worden. En jawel hoor, deze nummerreeksen werden beduidend ordelijker bij gebeurtenissen als de terroristische aanslagen van 11 september 2001, de begrafenis van de Britse prinses Diana (door miljoenen live op televisie bekeken), rampen zoals tsunami’s die uitgebreid in het nieuws komen, zelfs de finale van de Superbowl, etcetera…

En het opmerkelijke hieraan is, dat, in het geval van 9/11, de nummers hun willekeurigheid begonnen te verliezen twee uur vóór het eerste vliegtuig in de Twin Towers vloog. Alsof de wereld collectief de adem inhield, en voelde dat iets belangrijks stond te gebeuren.

In het laatste deel van het boek besluit de auteur opnieuw dat ons wereldbeeld grondig moet herbekeken worden. Er wordt weerom verwezen naar quantumfysica en het vreemde (of voor de mens in elk geval niet-intuïtieve) gedrag van deeltjes op die schaal. De oude fysica, het universum als een groot mechanisch geheel, is reeds lang de deur uit, maar de betekenis van de nieuwe fysica sijpelt slechts traag door. In een quantumrealiteit past psi perfect, en kan men beginnen het proberen te verklaren. Het boek besluit dan ook met enkele theorieën omtrent psi, en een reactie van de auteur op verschillende mythes die rond het concept “psi” leven.

Al bij al zeer boeiende lectuur, en de auteur doet zijn best om een balans te vinden tussen technische uitleg en het leesbaar houden van het boek. Iets waar hij overigens zeker in slaagde. Ik kan dit boek alleen maar aanraden aan iedereen die in deze fenomenen echt geïnteresseerd is.

June 22nd, 2008 by Erik

Damn. En ik linkte pas een week geleden nog naar een clip van hem. Een humorist met scherpe inzichten, ik hield meer van zijn modernere werk dan van zijn oude, maar… damn. Dit is echt jammer om te horen.

Bron: MSNBC

Comedian George Carlin dies at 71
Anti-Establishment icon gained fame with his ‘Seven Dirty Words’ routine

SANTA MONICA, Calif. - George Carlin, the dean of counterculture comedians whose biting insights on life and language were immortalized in his “Seven Words You Can Never Say On TV” routine, died of heart failure Sunday. He was 71.

Carlin went into a Santa Monica hospital Sunday afternoon complaining of chest pain and died later that evening, said his publicist, Jeff Abraham.

Carlin, who had a history of heart trouble, performed as recently as last weekend at the Orleans Casino and Hotel in Las Vegas. It was announced Tuesday that Carlin was being awarded the 11th annual Mark Twain Prize for American Humor.

Carlin constantly pushed the envelop with his jokes, particularly with the “Seven Words” a routine called “The Seven Words You Can Never Say On TV.”

When Carlin uttered all seven at a show in Milwaukee in 1972, he was arrested for disturbing the peace. And when they were played on a New York radio station, they resulted in a Supreme Court ruling in 1978 upholding the government’s authority to sanction stations for broadcasting offensive language.

“So my name is a footnote in American legal history, which I’m perversely kind of proud of,” he told The Associated Press earlier this year.

He produced 23 comedy albums, 14 HBO specials, three books, a couple of TV shows and appeared in several movies. Carlin hosted the first broadcast of “Saturday Night Live” and noted on his Web site that he was “loaded on cocaine all week long.”

When asked about the fallout from the 2004 Super Bowl halftime show that ended with Janet Jackson’s breast-baring “wardrobe malfunction,” Carlin told the AP, “What are we, surprised?”

“There’s an idea that the human body is somehow evil and bad and there are parts of it that are especially evil and bad, and we should be ashamed. Fear, guilt and shame are built into the attitude toward sex and the body,” he said. “It’s reflected in these prohibitions and these taboos that we have.”

Carlin was born May 12, 1937 and grew up in the Morningside Heights section of Manhattan, raised by a single mother. After dropping out of high school in the ninth grade, he joined the Air Force in 1954. He received three court-martials and numerous disciplinary punishments, according to his official Web site.

While in the Air Force he started working as an off-base disc jockey at a radio station in Shreveport, La., and after receiving a general discharge in 1957, took an announcing job at WEZE in Boston.

“Fired after three months for driving mobile news van to New York to buy pot,” his Web site says.

From there he went on to a job on the night shift as a deejay at a radio station in Forth Worth, Texas. Carlin also worked variety of temporary jobs including a carnival organist and a marketing director for a peanut brittle.

In 1960, he left with a Texas radio buddy, Jack Burns, for Hollywood to pursue a nightclub career as comedy team Burns & Carlin. He left with $300, but his first break came just months later when the duo appeared on the Tonight Show with Jack Paar. Carlin said he hoped to emulate his childhood hero, Danny Kaye, the kindly, rubber-faced comedian who ruled over the decade that Carlin grew up in — the 1950s — with a clever but gentle humor reflective of its times.

Only problem was, it didn’t work for him.

“I was doing superficial comedy entertaining people who didn’t really care: Businessmen, people in nightclubs, conservative people. And I had been doing that for the better part of 10 years when it finally dawned on me that I was in the wrong place doing the wrong things for the wrong people,” Carlin reflected recently as he prepared for his 14th HBO special, “It’s Bad For Ya.”

—————

Wellicht gaat hij niet naar de hemel: