April 27th, 2008 by admin

Afgelopen weekend deed ik make-up voor de kortfilm “Allusie”, die als eindwerk geldt voor Johan van Gerwen.

Ik moet zeggen, ik was onder de indruk van het professionalisme van de crew. Een aangename bende, die er de vaart wist in te houden en niet enkel op schema zat, maar zelfs tijd had om extra shots te doen en het werk voor de volgende dagen te verlichten. Het leek soms eeuwen te duren eer het licht en de camera correct opgesteld en ingesteld waren (inderdaad, film is veel wachten…), maar toch ging het geheel verbazend vlot. Op zondag was het einde van de opnames voorzien om 01:00, en jawel, stipt om 01:00 werd het einde van de draaidag aangekondigd. Chapeau voor de crew, ik kijk uit naar het eindresultaat, en ze mogen in de toekomst zeker nog op mijn diensten beroep doen.

Wat ik overigens ook zeer apprecieerde, was de parkeerruimte voor de make-up artist. Het is niet bij elke productie dat dat voorzien wordt, maar het is wel zo aangenaam wanneer je niet met al je materiaal 2 kilometer moet stappen…

April 25th, 2008 by admin

Vervolg op deze blog entry:

Bron: De Standaard

vrijdag 25 april 2008

‘Syrische kernreactor was bijna af’

WASHINGTON (REUTERS, AP) - De CIA heeft aan het Congres informatie laten zien waarmee ze zegt te bewijzen dat Noord-Korea betrokken is geweest bij de bouw van een nucleaire reactor in Syrië. Volgens een hooggeplaatste bron was die bijna af.

De Amerikaanse inlichtingendienst CIA heeft gisteren aan een aantal commissies van het Amerikaans Congres beelden laten zien van een installatie in Syrië die volgens de VS een kerncentrale in aanbouw was. De CIA kon volgens Amerikaanse media aantonen dat Noord-Koreanen meewerkten aan de bouw van het complex, dat in Syrië de codenaam Al-Kibar droeg. De installatie is in september 2007 door Israël gebombardeerd.

De beelden zouden opvallende gelijkenissen tonen tussen het gebouw in Syrië en de Noord-Koreaanse kerncentrale van Yongbyon. Volgens een hooggeplaatste Amerikaanse functionaris zou de kernreactor binnen enkele weken of maanden voltooid zijn geweest. Er was wel geen spoor gevonden van uranium.

Als de reactor ooit had gefunctioneerd, dan zou Syrië theoretisch in staat geweest zijn kleine hoeveelheden plutonium te maken, voldoende om een atoombom te maken. Cruciale videobeelden zouden aan de CIA bezorgd zijn door de Israëlische inlichtingendiensten. Volgens functionarissen zou de CIA ook elders informatie vergaard hebben.

Syrië heeft altijd volgehouden dat het vernietigde complex een ongebruikt militair gebouw was. De ambassadeur van Syrië bij de Verenigde Naties Bashar Jaafari heeft iedere samenwerking met Noord-Korea ontkend en doet de beschuldigingen af als geruchten.

De onthullingen van de CIA komen op een moment dat er weer enig schot leek te zitten in de moeizame onderhandelingen over het nucleaire programma van het land. Van Noord-Korea wordt verwacht dat het een verklaring uitgeeft waarin details zou geven over zijn atoomprogramma en over de pogingen om nucleaire technologie uit te voeren. Volgens diplomaten weigert Pyongyang een band met Syrië toe te geven. Maar de Noord-Koreanen zouden wel bereid zijn om internationale ‘bezorgdheid’ over een niet-gespecifieerde verspreiding van kerntechnologie te aanvaarden. Door nu de geheime informatie over de Syrisch-Noord-Koreaanse samenwerking openbaar te maken, zou de Amerikaanse regering aan Noord-Korea een ‘bezorgdheid’ aanreiken die het zou kunnen aanhalen in een verklaring. Zo zouden de onderhandelingen voortgezet kunnen worden.

Verschillende Congresleden toonden zich gisteren misnoegd over de timing van de onthullingen. Ze waren er niet over te spreken dat de regering hen zo lang in het ongewisse heeft gelaten en de beelden blijkbaar vrijgaf om een diplomatiek probleem met Noord-Korea op te lossen.

De onthullingen brengen ook Syrië ernstig in verlegenheid. Damascus heeft akkoorden tegen de verspreiding van kerntechnologie ondertekend.

April 23rd, 2008 by admin

Wie mij kent weet dat ik een liefhebber van krijgskunsten. Mijn huidige werksituatie(s) laat me helaas niet toe om echt regelmatig trainingen te volgen, anders zou ik zeer graag opnieuw Bujinkan Budo Taijutsu gaan trainen. Omdat ik het systeem en de filosofie ken (ik trainde vroeger 3 tot 5 keer per week), en hou van de nadruk op nagare, of de flow van een gevecht, eerder dan op strikte en rigide technieken. De Bujinkan is een school die zowel gewapend als ongewapend leert vechten, met traditionele wapens (zwaarden, stokken, messen, touwen, shuriken) zowel als modernere (credit cards, stylo’s, asbakken, kranten…) en verdediging tegen bijvoorbeeld geweren.

De Bujinkan omvat eigenlijk 9 krijgskunstscholen, waaronder 3 traditionele ninjascholen. En ik hou nu eenmaal ook van de geniepige, onverwachte, doch zeer effectieve methoden van de ninja.

Een van de alternatieven die ik overweeg is aikido, met eveneens de nadruk op flow (weliswaar op een licht andere manier) en waar lokaal wel een club is die training houdt in een dagdeel dat mij schikt. Aikido zou ik echter eerder voor het plezier doen, ik vermoed sterk dat de kans dat aikodo nuttig wordt in een echte vechtsituatie, enorm klein is. Een realistischer alternatief zou ik Krav Maga vinden, waarvan een club niet zo heel ver weg ook trainingsuren heeft die voor mij passen.

Een krijgskunst kan gekozen worden uit interesse in de traditie, of voor zijn potentiële nut in bedreigende situaties. Het laatste lijkt me van primair belang, het eerste ondergeschikt. Dus op dat vlak is het waarschijnlijker dat ik Krav Maga zal proberen te gaan volgen; we leven immers niet in het feodale Japan.

Ook voor vrouwen vind ik het van belang dat ze weten hoe te reageren in bedreigende situaties. Voor wie geen krijgskunst kan volgen, is het misschien nuttig om eens de video’s van Dr. Ruthless (negeer de marketing even) te bekijken. De palmstrike techniek die ze toont is minder intuitief dan het maken van een vuist, maar wel nuttiger tegen een vlees-en-bloed-tegenstander. Merk op dat ze met de palm naar de keel of de kin slaat. Mijn tip zou zijn om deze slag direkt op te volgen met een klauw naar beneden, de vingers in het gezicht van de tegenstander schurend. Je kan, zelfs in zo’n situatie, de ogen bijna niet missen - en indien wel, dan doe je nog steeds pijnlijke schade.

Van belang is ook haar opmerking dat je explodeert en blijft aanvallen, van 0 naar 100% in een fractie van een seconde. Niet voorzichtig proberen, maar terugslaan met alle rauwe woede die in je zit, zonder genade. Geef geen tikje tegen de keel, maar sla met volle kracht. Prik niet in zijn oog, maar ram je vinger twee kootjes diep in zijn oogkas. Bijt niet een beetje, maar tot je een stuk vlees in je mond hebt - en spuw dat in zijn ogen. Dàt is de mentaliteit die je leven kan redden.

Voorlopig stel ikzelf me echter tevreden met twee stootkussens tegen de muur, om slagen en schoppen op te oefenen. Ik ben geen fan van hoge schoppen, dat ziet er spectaculair uit, maar is vragen om problemen in een echt gevecht. Laag schoppen tegen het scheenbeen, en naar beneden schrapen is de boodschap.

Enkele videoillustraties:

Bujinkan, mijn grootste passie, wanneer zal ik ze toch weer kunnen beoefenen?

Krav Maga, op nut getest door de Israelische veiligheidsdiensten (in België wellicht training zonder vuurwapens). Ziet er veelbelovend uit.

Dr. Ruthless:

April 21st, 2008 by admin

Ondanks wat de titel laat vermoeden, is There Will Be Blood geen bloederige horrorfilm. Zelfs geen horrorfilm. En geloof het of niet: ik was hier wel degelijk van op de hoogte voor ik de film ging bekijken. Toch wilde ik hem zien.

Akkoord, ik geef toe, de titel van de film trok mijn aandacht, maar dat zal niet zo vreemd zijn, daar dienen titels immers voor. Het is echter een verhaal over olie, met Daniel Day-Lewis in de hoofdrol; en aangezien de heer Day-Lewis een van mijn favoriete acteurs is, leek het mij een plan om een kijkje te gaan nemen (hij kreeg zelfs een oscar voor zijn prestatie: Best Performance by an Actor in a Leading Role)

Het verhaal begint met de romantiek van het harde werken voor eigen rekening. Meer specifiek, we zien hoofdpersonage Daniel alleen in een soort mijnschacht werken, mogelijk hakkend naar goud, maar zoals later in de film blijkt is het waarschijnlijker olie. Stap voor stap wordt Daniel, dankzij zijn intelligentie, innovatie, en verkoopstalenten, een self-made oliemagnaat. Niet de grootste speler op de markt, hij blijft immers bewust een familiebedrijf dat hij zelf kan overzien, maar groot genoeg zodat de andere spelers met hem rekening moeten houden.

Zijn pad wordt gekruist door vreemde figuren en gebeurtenissen, zoals de jongeman die self-made priester van een nieuwe geloofsgemeenschap wil worden, en de explosie die het gehoor van Daniel’s zoontje H.W. wegneemt. We volgen Daniel’s pad, dat de nodige ups and downs kent, van 1901, de openingsscène’s, tot de jaren 1920 wanneer hij oud en rijk en verbitterd is.

In die laatste segmenten zit ook meteen mijn voornaamste kritiek op de film. De evolutie naar de verbittering van Daniel komt te plots. Het is geen afglijden dat we langzaam zien gebeuren, het contrast is me nog net iets te groot. De meer dramatische scènes verliezen daardoor een beetje hun geloofwaardigheid. Let wel, ik ben van oordeel dat dat aan het script ligt, niet aan de acteur - met een mindere acteur in de hoofdrol zou de film lang niet zo degelijk zijn.

Maar degelijk is hij zeker, op dat ene punt na. Ik heb genoten van de beelden en de personages, en zeker ook van de ontwikkeling van het verhaal. Het boek Oil!, door Upton Sinclair, waarop de film gebaseerd is, heb ik niet gelezen, dus ik kan niet zeggen hoe goed het boek gevolgd ende vertaald werd naar het zilveren scherm. Maar ik zou de film echter zeker aanraden, hij wist goed te boeien.

Ook zeer moderne muzikale arrangementen doorheen de film, die me deden denken aan Schnittke. Ik vond ze werken, maar kan me voorstellen dat niet iedereen fan van dergelijke muziek is.

Absoluut bekijken als je houdt van American Dream-achtige verhalen, mooie, ruwe, natuurbeelden, en Daniel Day-Lewis.

Trailer:

April 20th, 2008 by admin

Ik vind het dapper dat De Standaard dit durft te schrijven, maar de pot kookt dan ook al veel te lang over. Vrijelijk en ongestraft de politie mogen aanvallen in groep? De politie aanvallen zou juist de hoogste straffen moeten dragen.

Mijn enige kritiek op dit artikel is dat er over “boefjes” gesproken wordt, in plaats van over misdadig tuig. Alsof het toch allemaal nog zo erg niet is, het zijn maar “boefjes”. Maar dan wel boefjes die over de straat regeren, de politie er wegslaan, en ervoor zorgen dat in hele wijken van grootsteden de politie zich niet meer durft laten zien. Wie is hier ook weer de uitvoerende macht? De vakbonden zijn terecht razend, de rest van België zou dat ook moeten zijn.

In het nieuws op de linkse staatszender VRT natuurlijk geen woord hierover deze middag, maar wel over belangrijkere dingen als een busongeval in Spanje waar Finnen in omkwamen, en het bezoek van de paus aan New York…

Bron: De Standaard

Vakbonden razend na vrijlating jongeren die politie aanvallen

ANDERLECHT - Jongeren uit Anderlecht die een politiepatrouille bekogelden met stenen en vervolgens de agenten met twintig man te lijf gingen, zijn door het parket meteen weer vrijgelaten. ‘In Anderlecht lachen een aantal boefjes zich nu kapot’, zuchten de vakbonden in koor.

Donderdagavond liep het andermaal uit de hand in Anderlecht. Agenten op patrouille werden op het kruispunt van de Bergensesteenweg en de Habermansraat bekogeld met stenen. Toen ze stopten om de schade aan hun wagen op te meten en de daders te zoeken, kwam het tot schermutselingen met een groep van een twintigtal jongeren die geamuseerd stonden toe te kijken. Ook een tweede patrouille, die ter versterking was opgeroepen, raakte betrokken. De agenten werden omgeduwd en bijzonder agressief aangevallen.

Uiteindelijk kon de politie de twee meest agressieve jongeren, beiden 19 jaar oud, oppakken en meenemen naar het commissariaat. Daar kwam het echter opnieuw tot incidenten toen vijf jongeren met geweld de vrijlating van hun kompanen kwamen eisen. Hierbij werd nog een derde jongere, 21 jaar oud, opgepakt.

Alle drie zijn ze bekend voor feiten als geweldplegingen, diefstallen en drugsdelicten. Toch werden ze enkele uren na hun aanhouding al meteen weer vrijgelaten door het parket van Brussel wegens onvoldoende elementen in het dossier voor een verdere aanhouding en geen gevaar voor de samenleving.

De politievakbonden reageren ontmoedigd. ‘De situatie in Anderlecht en enkele andere plaatsen in Brussel is hopeloos’, zucht Janpiet Callens van Sypol.be. ‘Al jaren worden wij met dergelijk geweld geconfronteerd. Maar het wordt doodgezwegen omdat het natuurlijk geen mooi verhaal is: groepen jongeren, bijna allemaal allochtoon of van allochtone afkomst, die foert gezegd hebben tegen de samenleving en volgens hun eigen normenstelsel leven. Aanvallen in groep uitvoeren, op burgers zowel als op politie, is daar een deel van. Pakken we iemand van hen op, dan staan hele bendes voor het commissariaat amok te maken. Wordt een van hen veroordeeld tot een gevangenisstraf, dan is dat een eer. Weer buiten kan hij voortdoen, maar dan met een grotere reputatie. Zoals het nu loopt, is de situatie hopeloos.’

‘Vooral omdat ze steeds meer de controle over de straat krijgen’, weet Philip Van Hamme van de NSVP. ‘Het is een strijd die ze voeren tegen de politie. En wij staan er alleen voor. De politiek heeft vooral in de regio Brussel een aantal wijken echt laten verrotten. Met zelfs impliciet de opdracht aan de politie om niet te veel aandacht aan die wijken te besteden. En nu zijn het kankers geworden waar de boefjes baas zijn en de politie nauwelijks nog kan patrouilleren zonder problemen te krijgen. Kijk naar de aanvallen op bussen in de wijk Kuregem in Anderlecht, kijk naar dit incident. Het zijn slechts topjes van de ijsberg, dit is schering en inslag in Brussel.’

‘Optreden tegen al die agressie is moeilijk’, beseft Jan Schonkeren van de VSOA. ‘We zien het de laatste vijftien jaar steeds meer gebeuren: bendes komen met twintig op je af, de ene slaat, de andere duwt, een derde steelt. Komen ze ooit voor een rechter, dan verschuilen ze zich achter elkaar. Gevolg: collectieve straffeloosheid voor iedereen. De wet is immers niet voorzien op dit soort incidenten en is dringend toe aan een aanpassing. Dat beseffen die gasten, reken maar dat ze nu in Anderlecht goed aan het lachen zijn met de politie.’

De malaise die zo gecreëerd wordt, is tergend. Brussel Zuid, de politiezone waarin Anderlecht ligt, kampt met een schrijnend gebrek aan manschappen. Iedereen loopt er weg. Bepaalde buurten worden volgens verschillende gesprekspartners bewust gemeden door politieagenten.

‘We vinden er alleen problemen’, luidt het. ‘Er komen onvermijdelijk incidenten van. Als je optreedt, krijg je die bendes op je dak. Daarna het parket, dat het dossier klasseert. En ten slotte de politiek, die zich kwaad maakt dat je beter niet in dat potje had geroerd.’

De conclusie is dan ook eensluidend: ‘Op die manier zijn de boefjes baas over de politie.’

Tonny Verhaeghe

April 17th, 2008 by admin

Mijn toekomstige werkgever uit de VS vond Sweeney Todd zeer geslaagd, met als minpunt (voor haar, maar ze is dan ook een Sweeney Todd kenner en liefhebber sinds haar jeugd) dat Johnny Depp de rauwe woede mist die Sweeny Todd tot het uiterste drijft zijn wraak te bekomen. Dat soort intense haat heeft pretty boy Depp gewoon niet in zich.

Desalniettemin vond ik de combinatie woede/koelbloedigheid wel werken voor het personage - maar ik ben dan ook geen die-hard fan van het verhaal. De film blijft toch indrukwekkend sfeerfol, zoals tijdens deze scene (het nummer zat al heel de dag in mijn hoofd, bij deze mag het er even uit):