February 25th, 2008 by admin

Gisteravond, na twee dagen op de set van Aquarelle rond te lopen, en nog wat te prutsen aan mijn site, toch nog zin om een filmpje mee te pikken. De late voorstelling op zondag, dan is er nooit veel volk. Even twijfelde ik tussen Sweeney Todd, Jumper en Rambo, en aangezien ik geen zin had om nog al te veel hersencellen wakker te houden is het Rambo geworden. Misschien volgende week Sweeney Todd.

Het is een actiefilm, dus veel diepgaande plot is er niet nodig, al vind ik de reden voor het geweld ergens wel komisch. Een groepje christelijke missionarissen wil medicijnen en bijbels gaan brengen naar de christenen in Myanmar (dat heel de film door Birma genoemd word), en wil graag dat Rambo, vanuit Thailand, hen daar met zijn boot naartoe brengt. Na wat tegensputteren, en onder invloed van de obligate blondine, geeft hij toe. Onderweg krijgt de idealistische groep een eerste smaak van de realiteit, maar zoals het goede christenen betaamt zijn ze niet helemaal in staat om de realiteit die zich onder hun ogen afspeelt, echt te zien of naar waarde te schatten. Hun focus is op het lijden van anderen en het romantische idee dat ze daar met hun kleine groep iets aan kunnen doen. Zelfbehoud lijkt niet een instinct te zijn dat ze bezitten.

Op dat vlak viel Rambo me heel goed mee: het is een film over een all-American hero, maar voor een keer is dat niet verbonden met het christendom, integendeel, de missionarissen komen over als idealisten met de maan in hun ogen, terwijl Rambo een heel aardse realist is die hun wijst op de gevaren en de gruwel van de regio, en natuurlijk nog gelijk krijgt ook. En we kunnen als kijker niet anders dan de zijde van Rambo nemen, want de gruwel krijgen we ook onverbloemd in beeld te zien.

Er zijn ook enkele citaten die bleven steken:

Missionaris: “We want to change people’s lives.”

Rambo: “Are you bringing any weapons?”

Missionaris: “Of course not!”.

Rambo: “You ain’t changing anything”

Nog eentje:

Blondine: “Well we need to go and help these people, we’re here to make a difference, we believe all lives are special.”

Rambo: “Some lives, some not.”

Blondine: “Really? If everyone thought like you, nothing would ever change.”

Rambo: “Nothing does change.”

En deze natuurlijk: “God didn’t save you. We did”.

De christenen worden gevangen genomen door een lokale legereenheid die niet schuw is van moord, verkrachting en verminking op dorpsschaal, en dan is het aan Rambo en de zijnen om ze weer uit de penarie te halen. Het geweld is deze film is, zoals ik reeds vernomen had, en ik moet het bevestigen, zeer brutaal. Het verbaasde me achteraf niet dat er een “KNT” icoontje voor de film stond, voor een actiefilm zit deze film vol effecten die niet zouden misstaan in een horrorfilm. Ik had bijvoorbeeld wel al gehoord over geweren die mensen in twee kunnen maaien, maar ze nog niet in actie gezien. En de gruwel komt ook in hoog tempo op de kijker af, tijdens de vechtscènes besef je nog niet goed wat je in het ene frame te zien kreeg, of het volgende is reeds daar met meer van hetzelfde. Ik ga toch eens naspeuren wat de verhouding FX/CGI was.

En toch geeft de media, naar mijn mening, een verkeerd beeld. De bodycount is hoog in de film, maar dat komt vooral doordat er enkele scènes zijn die de slechteriken tonen terwijl ze dorpen aanvallen. Dat is in Myanmar gewoon de realiteit, en we moeten de kant van het goede natuurlijk toejuichen, wat het beste kan door te tonen hoe slecht de slechteriken wel zijn. Er zijn ook best wel rustiger momenten in de film, maar in enkele scènes sterven heel wat mensen tegelijk. Ik had, afgaande op wat ik op de radio hoorde en op internet in de besprekingen las, één lange actiefilm verwacht, terwijl de actie zich toch eigenlijk in kortere sprinten afspeelt - op de apotheose na natuurlijk.

Al bij al was ik wel tevreden deze film gezien te hebben. Het was zo ongeveer wat ik verwachtte, een actiefilm waarbij niet teveel hersencellen actief mogen zijn of je begint hier een daar een kritische vraag te stellen (ik heb bijvoorbeeld nog nooit een groepje zo snel, midden in een jungle, zo’n mooie brancard weten improviseren). Stallone ziet er voor zijn leeftijd nog zeer goed uit. Je ziet dat hij niet meer de jongste is, tenslotte mag hij hier gratis op de bus op zijn leeftijd, maar zijn spieren zullen wellicht geen CGI zijn. Hier en daar zijn er wel wat pogingen om de personages uit te diepen, zo vond ik de nachtmerries van Rambo wel geslaagd, maar echt ver gaat dat natuurlijk niet. Ik had zin in een simpele actiefilm, en dat is ook wat ik gekregen heb met Rambo. Goed voor wie wat vermoeidheid voelt op een regenachtige zondagavond, maar toch nog niet naar bed wil.

Overigens nog een goede trailer gezien ook, hoewel ik de indruk krijg dat de film twee kanten uitkan: Untraceable.

February 24th, 2008 by admin

Gisterennamiddag en vandaag was ik wederom present op de set van Aquarelle om het schminkteam te vervoegen. Nu al iets meer vertrouwd met hoe alles in zijn werk gaat, en gelukkig vandaag ook meer mensen kunnen opmaken dan afgelopen maandag. Deze ochtend had ik drie acteurs (nuja, twee actrices en een acteur) in mijn schminkstoel, waarvan ik één actrice twee keer diende te doen omdat de verantwoordelijke voor de make-up van gedachte veranderd was. Maar dat vond ik niet erg, beide make-ups waren in sé goed, en het was een goede extra oefening. Voor de andere actrice had ik, in alle eerlijkheid, op een bepaald moment wel wat hulp nodig - die gelukkig ook snel kwam.

Ik blijf het een zeer toffe ploeg vinden, en hoop zeker met sommigen van hen opnieuw te mogen en kunnen samenwerken. Zowel bij de productie, als bij de acteurs, als bij de visagisten zaten enkele fantastische mensen.

En natuurlijk, slechts enkele scènes gezien hebbende, ben ik zeer benieuwd naar het afgewerkte product. Hoewel ik mezelf niet tot het doelpubliek van deze film reken, zal hier uiteraard wel alle informatie komen wanneer die publiek gemaakt mag worden. Voorlopig houd ik echter nog even stil wat gevraagd werd stil te houden… Er zijn nog enkele draaidagen, maar mijn stage zit erop. Morgen roept de gewone dagjob weer…

February 21st, 2008 by admin

Ter promotie van de opkomende Loch Ness film “The Waterhorse - Legend of the Deep“, werd een hologram van het monster geprojecteerd in Tokyo Bay. Zeer schattig.

Trailer van de film:

February 20th, 2008 by admin

Uit de meest onverwachte bronnen… Ik sta op de mailinglijst van het Institute for Ethics and Emerging Technologies, wegens mijn interesse in Transhumanisme, en onverwacht vond ik vandaag een bericht over mind control in de film in mijn mailbox. Wel relevant voor dit blog, dacht ik zo:

Mind Control Movies That Make You Scream
By Annalee Newitz on Top

Welcome back to Horrorhead, a column where we explore the intersection of horror and science fiction.

Something about the mid-twentieth century got people really spooked about mind control. Maybe it was the Cold War, with all its brainwashy propaganda; maybe it was the prominence of social cleansing pundits like Fredric Wertham, who went on a successful crusade to stamp out “youth destroying” comic books and nearly destroyed the comics industry in the process. Whatever the cause, people started mainlining movies about the horrors of mind control in the 1950s and never stopped.Some of the early standouts in the horror-scifi genre are Donovan’s Brain (1955), about a scientist whose mind is taken over by the brain he’s keeping alive in a tank, and The Tingler (1959), about a parasite that lives in everyone’s spines and controls their ability to feel fear.

February 19th, 2008 by admin

Gisteren mijn eerste filmstage gedaan op mijn weg naar het verkrijgen van dat make-up artist diploma. Op de eerste draaidag van Aquarelle, een nieuwe Vlaamse film die normaal in augustus in premiere gaat, en gefilmd wordt in Oostende.

Ik had reeds uit verschillende hoeken gehoord dat werken aan een film vooral veel wachten inhoudt. En inderdaad, ik moet toegeven, wachten was mijn voornaamste bezigheid. Volgens het schema zou er om 8u begonnen worden met filmen, dus diende ik er zeker tegen 07u45 te zijn. En dat was ik ook, maar het was nog even zoeken naar de juiste locatie: de straat die zou afgezet zijn was nog niet afgezet, en de opvallende wagen waar ik me moest melden was ook niet te bespeuren. Gelukkig bemerkte ik iemand aan wie ik de richting kon vragen, en dat bleek uiteindelijk de man van productie/regie te zijn. Ik leerde meteen ook de camera- en geluidsmensen kennen, en mocht in het busje van de geluidsman mee wachten op de rest, het was immers te koud buiten om op straat te blijven staan.

De opnames die ochtend zouden plaatsvinden in en rond een bus van De Lijn, die even na achten arriveerde. En jawel hoor, hij was nog niet goed geparkeerd of een cameraman hoorde dat een van de banden van de bus aan het lekken was. Gelukkig waren de acteurs enzo er ook nog niet, dus er was zeker nog tijd om de depannagedienst van De Lijn te laten komen om die band te laten vervangen.

Bijna 2u na de geplande aanvangstijd arriveerden de acteurs. Ik had al eens in het draaiboek en de planning van de productie gebladerd ondertussen, dus ik wist dat de acteurs al geschminkt zouden zijn. En inderdaad, ze arriveerden geschminkt, gekapt, gestyled, alles erop en eraan, klaar om de scènes van die ochtend te schieten. Mijn schminktaken die ochtend bestonden uit het bijwerken van de lippenstift nadat het ontbijt genuttigd was, en wat bijpoederen waar nodig om het glanzen in beeld tegen te gaan.

Terwijl de acteurs ontbeten vatten de camera- en geluidsmensen post in de bus, en ik moest me al haasten met het bijwerken van de lippen want we zouden snel vertrekken. De make-up verantwoordelijke wist me te zeggen dat ik voor film sneller moest werken, iets wat ik zeker in gedachten ga houden volgend weekend. Ik let nogal op details, maar als er moet gefilmd worden, en zeker wanneer de ploeg al achter zit op schema, moet er doorgewerkt worden…

Voor we de bus op gingen stopte ik nog snel mijn fixatiepoeder en lippenstiften en gloss en borstels in mijn zakken, just in case, en dan was de actie aan de buschauffrice om met de bus rond te toeren in Oostende, vooral op lange rechte straten waar de laaghangende zon niet teveel stoorde. Ik kreeg de kans om mee te kijken op de monitors, zodat ik kon zien hoe de beelden eruit zagen, en tegelijk ook het verschil in het oog kon houden tussen de make-up op het gezicht van de acteurs en welk effect dat gaf op camera.

Omdat er opvulling in de bus nodig was, en ik toch maar stond te niksen, werd ik aangeduid als figurant. Ik niet alleen, en voor de laatste scènes die ochtend kreeg bijna iedere aanwezige in de bus een plaats binnen camerabereik, maar ik was blij dat ik toch iets te doen kreeg aangezien er op dat moment niet te schminken viel. Figureren dus, en enkele keren helpen de camera stabiel te houden op de soms hobbelende bus. Als die beelden gebruikt worden zal mijn achterhoofd misschien in de afgewerkte film te zien zijn.

Vanwege de opgelopen vertraging zag ik al aankomen dat ik ’s namiddags nooit op tijd meer op mijn werk kon zijn, zeker niet met de snelheidslimiet van 90km/u wegens smogalarm. Maar ik had me er al bij neergelegd, en trouwens, een ochtend meewerken (hoe beperkt ook) aan een film was leuk en leerrijk genoeg om eens te laat te arriveren op mijn kantoorjob. Toen we terug aan de startlocatie kwamen, raapte ik zo snel mogelijk mijn spullen samen uit de mobilhome waar ik die achtergelaten had, en liet ik de productiemensen weten dat ik nu toch echt moest vertrekken. De dames die in de namiddag make-up stage kwamen doen stonden ook al klaar om erin te vliegen na het eten (één personage moest een totaal andere make-up krijgen), dus ik hoefde niet langer te blijven. Gelukkig kreeg ik te horen dat er volgende zaterdag en zondag veel meer acteurs zullen zijn, en dat het bandwerk zal worden om ze te schminken. Goed zo. Ik zal deze week mijn creativiteit wat oefenen en mijn pols soepel houden :). Er wordt nog heel de week en een stuk van volgende week gefilmd, maar wegens mijn vaste job heb ik enkel nog het weekend gekozen (en gelukkig gekregen) om stage te doen.

Al bij al was het een boeiende ervaring, maar ik ben toch blij dat ik komend weekend meer zal mogen schminken. Kwestie van me wat nuttiger te voelen op de set, en wat ervaring op te doen in de sector waar ik toch vooral de cursus voor volg.

Aangekomen op het (vaste) werk was ik niet alleen wat moe van het vroege opstaan, maar er moest ook hard gewerkt worden: één van mijn twee collega’s in verlof, onverwacht de eerste dag van een nieuwe starter, zodat mijn andere collega haar handen vol had aan werken én de nieuweling opleiden, ’s avonds ook nog een interne audit die in onze nek kwam ademen om te zien hoe we werkten en of onze procedures efficiënt genoeg waren, mijn klant die het nodig vond om weer twee keer zoveel te versturen op een maandag zodat ik er echt moest doorvliegen om nog op tijd klaar te geraken (wat overigens niet gelukt is, overtime was wederom mijn deel), etc… Kreeg ik ’s ochtends bij momenten het gevoel me niet nuttig genoeg te kunnen maken, in de namiddag en avond was dat gevoel al helemaal weg!

February 14th, 2008 by admin

Lang leve het internet!

Zoals op mijn infopagina te lezen is, heb ik een goed contact met twee mensen in de filmwereld in de VS. Deze morgen las ik een e-mail waarvan ik bijna van mijn stoel viel… De dame uit Florida, wiens vriend bezig is een eigen productiebedrijf op te zetten waarin zij de rol van production designer zal spelen bij hun eerste film (opnames in de herfst), deed me een voorstel: als haar vriend dankzij deze film meer krediet kan krijgen bij de geldschieters, en hun volgende film dus een groter budget heeft, stelde ze voor aan te dringen DAT ZE MIJ WIL ALS HAAR ASSISTENT!!!

Let wel, dit is een vrouw die bijvoorbeeld niet alleen contact heeft met Eli Roth, maar het goed met hem kan vinden, en mogelijk in de toekomst ermee zal samenwerken.

Nu lees en becommentarieer ik al een tijdje haar scripts, heb ik bewondering voor haar handigheid en praktische creativiteit, en blijkbaar heeft dat vertrouwen geschept; maar dit voorstel had ik toch niet zien komen. Temeer omdat ze wel weet van mijn make-up lessen en mijn plannen om verder te gaan richting special effects (zij is degene die me erop wees dat Tom Savini ook les geeft tegenwoordig), maar nog geen make-up werk van mij gezien heeft. Zelf heeft ze een bijna levenslange ervaring in special effects voor podium, en is ze een professionele wardrobe mistress en costume designer, die ook scripts schrijft en nu dus samen met haar vriend een eigen productiebedrijf voor film aan het opstarten is. Ze hebben reeds een klein bedrijfje voor podiumproducties, maar dit jaar maken ze de stap naar film. En ik heb daar alle vertrouwen in, wetende wat voor films ze schrijft en hoeveel drive en ervaring ze ondertussen hebben. De suggestie is dat ze mij leert wat nodig is, en dat ik help bij de dingen waar zij minder goed in is, en alzo ook de werkdruk op haar verlicht. Aangezien ik toch die richting uitwilde… Een voorstel waar nog enkele “als”-en aan verbonden zijn, maar waar ik toch een beetje van achterover viel!

Nadeel is wel dat de ploeg in Florida woont, daar ben ik minder happig op om een tijd te verblijven. Teveel warmte en orkanen enzo. De film die ze dit jaar plannen te maken zal echter gefilmd worden op locatie in Texas, dus de kans is goed dat, wanneer ik later dit jaar naar de VS vlieg om haar te onmoeten, ik naar Texas zal moeten vliegen in plaats van Florida. Mij niet gelaten, dan kan ik meteen de sfeer op hun set eens proeven, en Texas heb ik ook nog niet gezien :). Zowiezo zou ik na hurricane season mijn vakantie boeken, en dat is ook net wanneer ze plannen te filmen, zo bleek.

Let wel, mocht dit allemaal doorgaan, dan zal het toch ergens in 2009 zijn, maar het is leuk om toekomstperspectieven te hebben. Vorig jaar was een bijzonder jaar op vele vlakken. Dit jaar en het volgende beloven dat ook te worden. Life is good!