May 28th, 2010 by Erik

Het is mijn stemmingswoord van de dag, met dank aan Johan Sanctorum: “Woestijnvisverkiezingen”.

Sanctorum’s reactie op de open brief aan Humo van Patrick De Witte mocht er zijn. Ik erger me al jaren aan de triade Humo-De Morgen-Studio Brussel, waar zogenaamd rebelse (doch brave en voorzichtige) tieners, twintigers en dertigers mee dwepen. Woestijnvis weet er wel raad mee, en ook de enige Vlaamse krant die ik af en toe lees (online, want kranten in dit land zijn zelden een stuiver waard) ontsnapt niet aan de dans.

Ik bekijk de Humo-De Morgen-Studio Brussel-Woestijnvis-identiteit van zovele jonge en zich jong wanende Vlamingen vanop afstand, net zoals ik dat met de verkiezingen doe. Ergens is het grappig, hoe de emoties en bekeringsdrang oplaaien wanneer het om verkiezingen gaat, en ergens is het triestig. Zelfs wanneer men erop gewezen wordt dat zijn/haar individuele stem totaal geen invloed heeft op het eindresultaat, en iemands individuele voorkeur voor welke politieke partij dan ook dus niet echt een discussie of zelfs ruzie waard is (hoeveel families breken met elkaar vanwege een niet-compatibel politiek signatuur?)  blijft men vaak tóch emotioneel vasthouden aan het sprankje hoop dat zijn of haar stem invloed heeft op de finale van het circus. Niet dus. Bij verkiezingen spelen de grote getallen, niet de individuele voorkeuren.

Anyway. Johan Sanctorum geeft een mooie analyse van hoe entertainment het kiezerslandschap schildert, en van de invloed die de entertainmentindustrie kan hebben, en recent in Vlaanderen wellicht hàd, op politieke voorkeuren. En over de eigenlijk ongezonde overlapping en verweving van media en politiek in ons landje. Gelezen op mediakritiek.be, maar ook te vinden op Sanctorum’s blog. Sterk aangeraden! Wat geen onderzoeksjournalistiek is, is geen journalisitiek!

Politiek is en blijft showbusiness, de kiezer entertainen en intussen niet zo subtiel het eigen inkomen en dat van familie en vrienden (uit de zakken van die kiezer, natuurlijk) veilig te stellen. Het is de enige job met verzekerd inkomen: landsonderdanen zullen er altijd zijn, en wie niet betaalt krijgt een bezoek van mannen met geweren. Wie voelt zich daar nu niet toe aangetrokken?

March 18th, 2010 by Erik

Teveel, of zelfs enige, blootstelling aan de media is niet goed voor mij. Ik erger me teveel.

Gisteren in de online kranten: Franse televisieshow schokt door te tonen hoe mensen onder sociale druk een ander dodelijke electroshocks zouden toedienen.

Goedemiddag, Milgram. Een experiment dat VIJFTIG JAAR GELEDEN reeds uitgevoerd werd, UITVOERIG herhaald, hertest, en gepubliceerd werd, en de media probeert ons wijs te maken dat mensen er GESCHOKT over zijn?

Ik weet niet wat ik hier het ergste moet vinden. Dat de programmamakers het marketen als “een experiment” (zoals Big Brother en Beauty & The Geek “experimenten” zijn), en dat mensen daar kennelijk intrappen? Dat weinigen er blijkbaar bij stilstaan dat dit experiment ZO BEKEND is dat de kandidaten het wellicht kenden en dus wisten dat er een acteur zat te krijsen en spartelen? Dat de media meespelen en alzo extra reclame voor het, wellicht waardeloze, programma maken onder het mom van “nieuws”?

Wat me eigenlijk vooral stoort is dat journalisten daar gewoon in meestappen, en bovendien psychologen zelfs hun verbazing uiten over de macht van winstbejag en sociale druk in televiespelletjes. Maar neen, de programmamakers, die meer praktische kennis over de menselijke psychologie hebben dan de psychologen, weten gewoon hoe ze makkelijk kunnen scoren, en journalisten, die toch bij uitstek geïnformeerd zouden moeten zijn, die volgen het rad dat voor hun ogen gedraaid wordt, en verslaan over verbijstering en schok.

Ook journalisten werken intussen voor de hersenloze entertainmentsector. Het erge is alleen dat er een mythe heerst dat ze enige vorm van waarheid of geverifieerde feiten zouden brengen. Laat me niet lachen. Geef me een journalist en een elektrische stoel, en ik heb geen sociale druk nodig.

February 18th, 2010 by Erik

De laatste dagen spendeer ik af en toe opnieuw wat tijd in Rapture, de fictieve stad gefundeerd op de principes en levensfilosofie van Ayn Rand. (Bioshock 2 is tot nu toe een geslaagde voortzetting van deel 1, maar daarover later wellicht meer)

Rapture, die onderzeese lofzang op het menselijk vermogen, de menselijke wilskracht, de menselijke creativiteit, en vooral vrijheid voor wie dat aankan. Ver weg van God en overheden, van gelovigen en politici die willen regels opleggen en komen stelen van zij die écht kunnen creëren.

In datzelfde perspectief vond ik gisteren de trailer van het computerspel Heavy Rain wel interessant. Origineel opgezet als castingsessie voor acteurs, begint het wat klunzig met een virtuele vrouw wiens gezicht net niet genoeg klopt om verstorend te zijn. Maar dat vergeet men volkomen naarmate haar monoloog vordert, en haar imperfecties maken haar misschien juist geloofwaardiger.

En dan spreekt ze de toverwoorden: “IK veroordeel”. Ze wacht of rekent niet op God of overheid om gerechtigheid te laten geschieden. JIJ hebt MIJ dit aangedaan, dus IK veroordeel jou. Ongetwijfeld een veel directer en bevredigender gevoel van rechtvaardigheid dan het wachten op een veroordeling die wellicht toch niet zal komen.

Zoals ik onlangs ergens las: “The concept of karma is all well and good, but sometimes you have to be willing to be an agent of karma.” Waarom zou een regering beter geschikt zijn om gerechtigheid toe te dienen dan het gedupeerde individu? Waarom zouden anderen daar zoveel beter kunnen over oordelen, dat het recht op gerechtigheid in hun handen dient te liggen, en het slachtoffer maar kan wachten en hopen of zelf gestraft worden? Waarom wordt ervan uitgegaan dat anderen beter in staat zijn om beslissingen te nemen of te oordelen dan het individu zelf?

Het is dwaas om de wet te breken, omdat mannen met geweren je dan immers een onaangename toekomst kunnen bezorgen, maar qua concept heeft de macht van het individu zijn charme. Het individu beslist, snel en toepasselijk. Wellicht bevredigender dan wachten op de wielen van justitie, wetend dat er geen échte gerechtigheid zal volgen.

Misschien past iedereen  ook wat beter op zijn tellen, als elke betrokken partij rechter en beul kan spelen.

February 15th, 2010 by Erik

Annemie Struyf, van het programma In Godsnaam, bezoekt deze week de zusters trappistinnen in Brecht.  Vandaag in Het Nieuwsblad:

“Wat die gelofte van gehoorzaamheid betreft: dat lijkt me ontzettend zwaar. Die vrouwen leggen hun eigen wil af, ze maken geen eigen keuzes meer. Ik heb daar ongelooflijk veel respect voor.”

We kunnen er geen tegengestelder idee op nahouden, denk ik…

Ik kijk niet vandaag, het is mijn wil Carnaval te vieren.

February 13th, 2010 by Erik

Ik zeg het reeds langer omdat veel mensen het kennelijk nog niet doorhebben, maar de media bestaat om adverteerder en consument dichter bij elkaar te brengen. Al de rest is opvulling om dit doel beter te dienen. Patrick Le Lay, de grote baas van TF1, stelt het onomwonden:

‘Vanuit een zakelijk perspectief moeten we realistisch zijn: fundamenteel bestaat de beroepstaak van TF1 erin om, bijvoorbeeld, Coca-Cola te helpen zijn product te verkopen…. Om een publicitaire boodschap te laten doodringen moet het brein van de kijker daarvoor openstaan. Onze uitzendingen hebben tot doel om het brein beschikbaar te maken, dus om de kijker te vermaken, om hem te ontspannen tussen twee boodschappen in.’

Gezien op mediakritiek.be.

Een argument voor de eliminatie van televisie.

February 9th, 2010 by Erik

Gisteren op Eén: “In Godsnaam” op bezoek bij de shakers in een ashram in Bali.

Eerste indruk: “Mja, het is misschien ook een manier.”

Een ontwakende Kundalini is echter nooit een zachte ervaring.

Nooit.

Bij momenten dacht ik: “Ja, die zal er misschien komen”, of: “Die is op de goede weg”, of: “Nog even, nog even….”.

En dan die eeuwige menselijke zwakte.

Op de rand van het gegeerde overweldigende deinzen ze terug en zoeken stoffen op die een mindere, maar meer vertrouwde ervaring geven. En maken ze zichzelf wijs dat ze er zijn.

In plaats van de vitale ervaring duiken ze in de verdoving. Liever (ver)slaaf(d) dan een lonend moment van dapperheid. De snelle gelukzalige fix, in plaats van de focus op het doel te houden.

Bang om hun wereldbeeld te corrigeren, vluchten ze weg, maar blijven geloven dat ze naar die vitale ervaring verlangen.

Draaien rond de pot, verleid door de geur, maar schrikken van de kruiden, en dus hongerig blijven. Kiezen voor het vertrouwde inferieure.

Kiezen voor de waan van een scherm.

En de meester, die lacht hardop.

Silly humans.

Klim uit die kribbe als je met de Volwassenen wil praten.