August 11th, 2010 by Erik

Nu vrijdag: vrijdag de 13e, feest van Hecate de toortsdrager, én vallende sterren.

Just saying…

June 30th, 2010 by Erik

Momenteel aan het audiolezen: “The Moon is a Harsh Mistress”, door een geliefde auteur van me (verstandig op sommige vlakken, maar zo stom om -mogelijk onder invloed van zijn vrouw, maar dat is geen excuus- een gratis cryogene suspensie af te slaan), van wiens hand twee van mijn favoriete fictieboeken komen: “Time Enough for Love” en “Stranger in a Strange Land”.

Laat ik beginnen met te stellen dat mijn eigen politieke ideeën absoluut niet op punt staan. Zeker is dat ik niet het gevoel heb dat eender welke van onze traditionele Belgische partijen mij echt vertegenwoordigt, wat uitstapjes naar het stemhok lastig zou maken, ware het niet dat ik besef dat mijn ene stem in die grote aantallen geen ene moer uitmaakt. Bijgevolg vind ik het niet zo belangrijk mijn politieke ideeën te ontwikkelen en uit te werken, daar ik niet van plan ben in de politiek te stappen, en ook geen macht kan uitoefenen in de beslissing wie of welke partij de meeste stemmen haalt, en ons dus, zoals dat heet, zal besturen.

Heinlein stemt tot nadenken, wanneer één van de personages in “The Moon…” vermeldt dat men zich niet volledig bewust kan zijn van waar men politiek gezien staat, maar dat men door een Socratisch vraaggesprek wellicht te weten kan komen waar men staat, en waarom.

Belangrijke vraag hierin: onder welke omstandigheden mag een staat zijn eigen welzijn boven dat van een burger plaatsen?

Ik ben geneigd het eens te zijn met hoofdpersonage Manuel O’Kelly, dat het onder geen enkele voorwaarde gerechtvaardigd is dat de staat haar welzijn boven dat van mij zou plaatsen.

Nog zo’n vraag: onder welke omstandigheden is het moreel verantwoord voor een groep om dat te doen wat niet moreel verantwoord is voor een individueel lid van die groep?

Deze radicale vraag gaat naar de wortel van het dilemma van een overheid.

De persoon die deze vragen stelt, is een professor die zichzelf een rationeel anarchist noemt. Nu ben ik van mening dat elke Aalstenaar een beetje anarchist is, maar echte anarchie heeft me altijd nogal naïef toegeschenen, en het klinkt in mijn oren nog altijd een beetje als synoniem met “chaos”. Wat graven online leert dat Heinleins ideeën eerder libertarisch genoemd kunnen worden - een politiek ideeëngoed waar hier niet echt partijen rond opgebouwd zijn, en dat hier dus weinig pers krijgt en dus minder of niet bekend is. In de VS kan men wel stemmen op een libertarische partij, maar die wordt natuurlijk overstemd door de meer en meer identiek lijkende liberalen en democraten.

Dus wat is libertarisme dan? Libertarisme staat kennelijk voor een zo groot mogelijke individuele vrijheid, met zo min mogelijk overheid en staatsbemoeienissen. Volgens Wikipedia:

“De grondslag van het libertarisme kan worden samengevat in het non-agressieprincipe: “iedereen heeft de vrijheid te doen en laten wat hij wil, zolang hij geen geweld gebruikt om iemands persoon of eigendom aan te tasten (je kunt wel geweld gebruiken als verdediging tegen iemand die deze regel overtreedt)”. Geweld wordt in dit verband gedefinieerd als het aantasten van de persoon of het eigendom van een ander zonder toestemming of instemming van die ander, of het dreigen hiermee.”

Klinkt zinnig. Verder zoeken leert me dat niet alleen Heinleins gedachtengoed (nagenoeg of volledig) libertarisch was, maar dat ook Ayn Rand dicht tegen het libertarisme aanleunde. Nog zo’n auteur die ik tot dusver weet te smaken, vooral om haar ideeën rond individualisme, maar ook Rand heeft het niet hoog op met staat en religie en andere controlerende (lees, in haar ogen: limiterende) organen.

Op persoonlijk vlak hanteer ik principes die kennelijk op zich wel dicht tegen het libertarisme aanleunen, in de zin dat ik voorstander ben van grote persoonlijke vrijheid. Iemand kan zich niet wegstoppen in mijn ogen, men is steeds persoonlijk verantwoordelijk voor de eigen daden en persoonlijke keuzes. Ik geloof niet in het proberen veranderen van mensen, maar zal iedereen een grote vrijheid laten, en beslissen op basis van wat ze met die vrijheid doen, hoe goed de vriendschaps- of andere relatie is of kan zijn. De keuzes van anderen waar ik aanstoot aan neem, vallen grotendeels in dezelfde categorie als dat non-agressieprincipe. Aan schending van vertrouwen, en leugenachtigheid, til ik ook vrij zwaar.

Of het libertarisme realistisch is als bestuursvorm, daar heb ik voorlopig mijn twijfels over. Ik probeer altijd in de eerste plaats realist te zijn, en ik acht het zeer onwaarschijnlijk dat bestaande overheden ontbonden zullen worden ten voordele van een vrijere bestuurs- en marktvorm. Teveel politici (en hun vrienden en familie) verdienen teveel geld aan hun functie en alle voordelen die erbij komen kijken. Zeker in zo corrupt een land als België. Er zal niet minder overheid komen, alleen maar meer. Er zullen niet minder belastingen komen, alleen maar meer.

Alhoewel. In de VS was een goed scorende nieuwkomer in de laatste verkiezingen de republikein Ron Paul, die ook onder de libertariërs gerekend kan worden. Opvallend is wel dat hij, ondanks zijn steun, sterk gecensureerd werd: voortdurend onderbroken worden in debatten, geen zendtijd krijgen of minder zendtijd in vergelijking met andere partijen, enzoverder. Wat zijn aanhangers in aantal en overtuiging natuurlijk alleen deed groeien, maar niet in die mate dat er een politieke aardverschuiving plaatsvond.

Het geheel is nog maar een kiem in mijn brein, maar het is de moeite om eens te onderzoeken of mijn politieke ideeën, voor zover ik die al heb, misschien onder de noemer “libertarisch” vallen. De Belgische partijen leren me in elk geval dat wat zij vertegenwoordigen, absoluut niet 100% aansluit bij wat voor mij zinnig, verstandig, of wenselijk lijkt. Meer onderzoek is nodig, maar aangezien politiek zeer laag op mijn lijstje van prioriteiten en interesses staat, zal het ongetwijfeld nog een hele tijd duren voor ik ja of nee mezelf onder het etiket “libertariër” zou plaatsen. En persoonlijk gedachtengoed is altijd onderhevig aan evolutie, dus wat nu is, blijft misschien niet ten eeuwigen dage - naarmate men oude en wijzer wordt, raken de ideeën en overtuigingen verfijnder, maar zijn die ooit af?

Een introductie door Walter Block (7 delen, elk ongeveer 10 minuten):

May 4th, 2010 by Erik

“If you see me, don’t ever mistake my kindness for weakness, sucker.” - Charles McGraw in Narrow Margin.

April 26th, 2010 by Erik

Knap gedaan!

March 30th, 2010 by Erik

Zo heel af toe kom je in boekenland iemand tegen die hetzelfde pad lijkt te bewandelen. Of die op zijn minst in dezelfde richting kijkt en dezelfde markeerpunten langs de weg ontmoet, en deze met dezelfde fascinatie onderzoekt.

Momenteel lees ik precies zo’n boek, dat nog dit jaar gepubliceerd werd, door een auteur die een jaar ouder was dan ik toen hij afgelopen oktober overleed. We deelden interesses, en stelden gelijkaardige vragen.

Ik begon vandaag zijn laatste boek te lezen, en heb het al bijna uit. Mede omdat het niet al te dik is (zo’n 120 pagina’s), maar ook omdat de materie me boeit en ik vaak alleen maar instemmend kan knikken met de aard en richting van de vragen. Jammer van zijn overlijden, ik had graag eens een avondje op café doorgebracht met deze auteur.

(Hetzelfde gebeurde me met John Keel, de man overleed enkele maanden voor mijn recentste reis naar de VS, en ik had nog zo gehoopt hem ooit eens te kunnen strikken.)

Bespreking binnenkort, maar het trof me dat een citaat van Jacques Vallée zoveel uit mijn leven en mijn drijfveren opsomt, en dat de auteur in kwestie zich daar ook in herkende. Ik besloot alvast even dit citaat te delen, als inzicht in ook mijn psyche:

“Instead of looking at the screen, what I want to do is to turn around and look the other way. When we look the other way what we see is a little hole at the top of the wall with some light coming out. That’s where I want to go. I want to steal the key to the projectionist’s booth, and then, when everybody has gone home, I want to break in.”

March 25th, 2010 by Erik

http://www.beautifullife.info/interior-design/horned-furniture-from-michel-haillard/