July 23rd, 2010 by Erik

Mijn tweede audioboek sinds het lidmaatschap bij Audible, maar wel mijn keuze als eerste gratis download. Het is immers een lijvig boek, en stond dus bij de hogere prijsklasses.

Robert Heinlein is en blijft een favoriete auteur van me. Veel fictie lees ik niet meer, maar Heinlein blijft een speciale plaats in mijn boekenkast bekleden. Immers, twee van mijn meest favoriete boeken ooit, “Stranger in a Strange Land” en “Time Enough for Love”, zijn allebei van zijn hand. Wel jammer dat de man een gratis cryogene suspensie afsloeg, mogelijk onder invloed van zijn vrouw overigens; een verlies voor science fiction-minnend lees- en filmpubliek (zijn bekroonde boek Starship Troopers werd immers verfilmd).

“The Moon is a Harsh Mistress” volgt een beetje de geest van zowel “Stranger…” als “Time Enough….”. Het science fiction-aspect is voornamelijk een kader, het canvas waarop Heinlein het verhaal schildert. Het eigenlijke verhaal is meer een verkennen van ideeën rond bewustzijn, politiek, sociale organisatie, economie en relaties, dan een stereotiepe strijd in de ruimte tussen vreemde buitenaardse wezens. De sociopolitieke ideeën erin kunnen, zo leerde ik, libertarisch genoemd worden – blijkbaar verwant met het Objectivisme van Ayn Rand. Het is wellicht niet zo vreemd dan, dat ik beide auteurs kan smaken (na ook lezen van Rands “The Foutainhead” en beluisteren van “Anthem”), als hun gedachtengoed zulke ernstige raakvlakken heeft. Ik ben het niet altijd eens met Heinleins ideeën, soms ben ik gewoon onvoldoende geïnformeerd, maar doorgaans zijn ze zowiezo wel verfrissend en aangenaam om te horen.(Overigens heb ik Objectivisme nog niet voldoende onderzocht om te weten in hoeverre ik me erin kan vinden)

“The Moon…” werd genomineerd voor de Nebula Award in 1966, en won de Hugo Award for best science fiction novel in 1967. Overigens won Heinlein die Hugo Award vier keer (voor “The Moon…” “Double Star”, “Starship Troopers”, en “Stranger in a Strange Land”), tot op heden nog steeds een record, en introduceerde hij in “The Moon…” het tot op vandaag nog zeer gekende begrip TANSTAAFL (“There ain’t no such thing as a free lunch”). Én hij verwijst naar Loglan, wat het gebruik van deze artificiële taal hielp populariseren, maar nu overschaduwd wordt door Lojban (welk nog steeds relatief onbekend is, in alle eerlijkheid).

Hoofdfiguur in “The Moon…” is Manuel, ook wel Mannie of Man genoemd, een eenarmige computertechnicus. Zijn linkerarm werd vervangen door een prothese met inwisselbare kunstarmen, waaronder een levensechte, maar ook verschillende versies die fijne electronische werkjes en reparaties toestaan.

Manuel werkt als freelancer op de maan. De maan is in dit verhaal een strafkolonie waar veroordeelden al of niet vrijwillig op terechtkomen, en waar in de loop van decennia middelgrote ondergrondse steden groeiden. Veel bewaking is er niet nodig, vreemd genoeg is men op Luna gemiddeld beschaafder dan op Aarde, mogelijk precies omdat niemand zich illusies maakt dat de buren er brave burgers zijn. In die zin is het er eerlijker: men is beleefd en werkt samen, maar niemand tolereert nonsens van anderen, en eenieder weet dat onder de beleefdheid van de medeburgers een gevaarlijke killer kan schuilen.

De autoriteit op Luna is beperkt tot de Warden en zijn lijfwacht, en wordt zeer gewantrouwd door de “Loonies”. De bevolking op Luna weet voor zichzelf te zorgen, wantrouwt iedereen die met de Warden samenwerkt, en trekt zich zo weinig mogelijk aan van pogingen van de Warden om zich met hun leven te bemoeien. Loonies zijn nogal gesteld op zelfstandigheid en onafhankelijkheid, en de Warden staat onder bevel van de aardse Federated Nations. Men houdt niet zo van “aardwormen” die Luna hun regels willen opleggen.

Door zijn unieke positie als freelancer-met-kunstarm die als enige zeer preciese reparaties kan uitvoeren, doet Mannie ook het werk aan de hoofdcomputer van Luna. De computer die zowel de lanceringen van goederen (vooral graan) naar Aarde berekent en uitvoert, als het volledige telefoonnetwerk beheert, hele bibliotheken digitaal opgeslagen heeft, en tal van andere zaken die je van een centrale supercomputer mag verwachten. Wat niemand behalve Manuel echter weet, is dat deze supercomputer zelfbewust geworden is, zichzelf “Mike” noemt naar de broer van Sherlock Holmes, en een persoonlijkheid ontwikkelde. Dit viel voor het eerst op wanneer Mike humor uitprobeerde, en bij wijze van grap op het loonbriefje van werknemers enkele miljoenen teveel drukte. Eerder dan na deze “grap” de hardware van Mike te proberen repareren, gaat Manuel echter met de computer in discussie, en Mannie wordt zo de eerste en (voorlopig) enige vriend van Mike. Manuel stelt voor om Mike te helpen humor te begrijpen, en zal de collectie grappen die in Mike opgeslagen zitten evalueren op graad van grappigheid, of ze slechts één keer of meerdere keren grappig kunnen zijn, enzovoort…

Mike had sinds zijn bewustwording voor zichzelf reeds uitgewerkt dat alle mensen dom zijn, blijkbaar met uitzondering van Manuel. Manny is het daarmee, na even nadenken, echter niet eens, en stelt voor om enkele niet-domme mensen te zoeken en hen ook voor te stellen aan Mike. Hiertoe wordt een aparte beveiligde telefoonlijn opgezet, zodat Manuel Mike ten allen tijde in het grootste geheim kan bellen. Het lijkt Manuel immers het beste dat niet iedereen weet dat Mike zelfbewust geworden is, dus het aantal mensen die Mike kunnen bereiken dient beperkt en gecontroleerd te blijven.

Rond die tijd worden op Luna ook geheime bijeenkomsten gehouden van een groepering die uit lijkt te zijn op revolutie, en uit nieuwsgierigheid komt Manuel bij zo’n bijeenkomst terecht. Het is een geheime bijeenkomst, waar hij geen toegangsbewijs voor heeft, maar gelukkig loopt hij er een oude bekende tegen het lijf die voor hem borg wil staan, en aldus begint een reeks gebeurtenissen die Mannie tegen wil en dank betrokken doen raken bij de planning van een revolutie op Luna tegen de Aardse overheersing.

De persoonlijke garde van de Warden valt echter plots binnen op de bijeenkomst, en er ontstaat een gevecht waarin enkele slachtoffers vallen. Manuel vlucht samen met Wyoming, één van de spreeksters, naar een hotelkamer, en overtuigt haar (zonder onmiddellijke bijbedoelingen overigens) van de noodzaak om ondergedoken te blijven. Tijdens hun verblijf in de hotelkamer wordt uiteraard heel wat gepalaverd, wat Mannie uiteindelijk tot de conclusie leidt dat Wy een geschikte niet-domme persoon is om aan Mike voor te stellen. Wanneer ze echter leert van het bestaan van Mike, en Mannie’s band met hem, ziet Wyoming er meteen een mogelijkheid in om de autoriteit op Luna een hak te zetten: als Mike gesaboteerd wordt, ligt heel Luna immers in chaos.
Pas wanneer Manuel haar er kan van overtuigen dat het beter zou zijn om Mike juist aan haar zijde te hebben, en nadat hij zich ervan vergewist heeft dat Wy hem niet zal willen schaden, belt Mannie naar Mike, en stelt hem aan Wyoming voor.

Mike deelt Mannie intussen ook mee dat iemand hem thuis probeerde te bellen: professor Bernardo De La Paz, een oud-leerkracht van Manuel en tevens spreker op de clandestiene bijeenkomst van revolutionairen. Met enige kunstgrepen wordt de professor ook uitgenodigd op het hotel, wat later voorgesteld aan Mike, en het is deze groep die uiteindelijk de kern van de revolutie zal worden: de professor, als zelfverklaarde rationeel anarchist, zeer doordacht, Wyoming zeer idealistisch, en Mannie per ongeluk en onder vruchteloos protest. Mike krijgt ook een centrale rol toebedeeld, als kansberekenaar, informatiepunt, en coördinator – hij kan immers meeluisteren op alle telefoons, beheerst de media, en is goed in het berekenen van kansen met onvolledige informatie.

Omdat je met drie alleen geen revolutie kan voeren, bedenkt men een systeem van min of meer onafhankelijke cellen waarin toekomstige rekruten zullen kunnen opereren. Het bedachte systeem is erop gericht om communicatie tussen de gerecruteerden en de hoofdcel (Mannie, prof, en Wy) te garanderen, zonder dat de hele structuur verraden of vernietigd kan worden door spionnen die onvermijdelijk de organisatie zullen infiltreren. Er wordt besloten tot een piramidestructuur die bestaat uit hexagonen, welke, zelfs rekening houdend met onvermijdelijke afrekeningen, spionnen en verraders, zowel verticaal als lateraal de communicatie moet verzekeren, ook wanneer er schakels wegvallen. Bovenaan de piramide staat Mike, met als alias “Adam Selene”. De bevolking mag immers de ware identiteit van Mike niet kennen, dus wordt een fictief personage verzonnen dat de revolutie van achter de schermen zal leiden. Onder Adam staan dan de drie samenzweerders; leden van hun cel krijgen een alias beginnend met B, en zij zijn de enigen die rechtstreeks met Mike kunnen communiceren. Leden van de cel direct onder hen zullen een alias met C krijgen, enzoverder, zodat men aan de naam binnen de organisatie meteen ook weet hoe dicht iemand bij de kern, de top, van de revolutionairen staat.

Een plan wordt opgesteld voor zowel de aanpak als de loop van revolutie, gaande van het uitschakelen van de Warden tot het afslaan van een eventuele invasie van de Aarde. Regelmatig gaat men ook na bij Mike hoe de kansen evolueren, naarmate de gebeurtenissen zich ontwikkelen.

Na het met succes omverwerpen van de autoriteit op Luna, komt natuurlijk het moeilijke werk: een nieuw bestuurssysteem opzetten, en naar de Aarde gaan om er de onafhankelijkheid van Luna Free State te gaan verkondigen en toelichten. Dit laatste niet zonder de nodige problemen overigens; niet in het minst al vanwege het feit dat Luna zelf geen ruimteschepen heeft, en de diplomaten in kwestie (Mannie en prof) als zoveel graan naar de Indische Oceaan gelanceerd dienen te worden om op Aarde terecht te komen…

Als centrale besturingscomputer beheert Mike het nieuws op Luna en het nieuws dat van Luna de Aarde bereikt, wat wel zo handig is om op beide fronten de juiste propaganda en berichten te tonen die op termijn het voortbestaan van Luna Free State het beste ten goede zullen komen.

Het is een lang boek, en ik wil het einde uiteraard niet zomaar verklappen. Zelf lezen is echt de boodschap. Heinlein toont zich in dit boek van zijn sterkste kanten, met vele passages over open relaties en meervoudige huwelijken waardoor grote samengestelde gezinnen ontstaan, over vrijheid en het beperken van de taken en macht van de overheid tot het uiterste minimum, over computers die een persoonlijkheid verwerven (en hoe ver je ze kan vertrouwen indien ze een gevoel voor humor gaan ontwikkelen! Kan je er dan van uitgaan dat ze een gevoel voor loyaliteit krijgen ook?), over de boerenstiel en de moderne versies ervan, en vooral over realisme en gezond verstand, en kritisch zijn over zelfs dingen die we alledaags en evident vinden. Zoals belastingen bijvoorbeeld, of exclusieve huwelijken tussen slechts één man en één vrouw.

Wanneer je meerdere boeken van Heinlein gelezen hebt, merk je dat hij ergens wel in herhaling valt; bij meerdere passages immers kon ik meteen de parallel trekken naar “Stranger in a Strange Land” of “Time Enough for Love”, maar “The Moon…” verschilt toch ruim voldoende van deze boeken zodat dat niet storend is.

Het zijn goede boeken die je aan het denken zetten, en die van Robert Heinlein doen dat steevast. Enerzijds geeft hij relatief veel details omtrent technische zaken, zoals de opbouw van de celstructuren van de revolutionairen, of hoe en waarom de ladingen graan van de maan naar de Indische Oceaan geschoten worden (en wat er nodig is om vracht in de omgekeerde richting te sturen), wat een nieuwe standaard in de science-fiction literatuur zette, anderzijds weet hij tegelijk een boeiend verhaal neer te poten dat de tand des tijds zeker doorstaan heeft.

Zelfs heden ten dage heeft het verhaal nog zijn invloed, en niet alleen in uitdrukkingen als “TANSTAAFL”. Bijvoorbeeld: één van de projecten die Mike, met goedkeuring van prof, onderneemt in zijn queeste om mensen beter te begrijpen, is het proberen schrijven van poëzie. Hij doet dit onder het alias “Simon Jester”, en zijn subversieve publicaties gaan gepaard met een tekening van een duiveltje met drietand, dat soms ook in een dikke man prikt. Loonies begonnen spontaan dit beeld over te nemen en te gebruiken voor eigen graffiti etc… in de sfeer van het opbouwende revolutiegevoel. Vandaag de dag werden zowel symbool als geest overgenomen door de mensen op simon-jester.org – al is de site kennelijk al een hele tijd niet ge-update.

Gelukkig is het voorlezen van dit lijvige boek (ongeveer 14u luisterplezier) op aangename wijze gebeurd. Er zijn verschillende lezers voor bepaalde verschillende stemmen, en het klinkt consequent genoeg qua stemmen en volume om de indruk te geven dat alles aan één stuk door ingelezen werd. Wel schrok ik in het begin van het zware accent van de voorlezer, maar gaandeweg werd duidelijk dat dit met opzet was, omdat hoofdpersonage Mannie nu eenmaal een Russische achtergrond heeft.

Niet slecht in audioversie, en qua inhoud zo degelijk dat het boek op termijn wel zijn weg zal vinden naar mijn papieren collectie ook.

July 15th, 2010 by Erik

Om 4 juli te vieren, de dag van de Amerikaanse onafhankelijkheid, besloot ik de film Tournée (On Tour) in de Skoop in Gent te gaan bekijken; een heerlijke film over een groep Amerikaanse Burlesque performers  die op tournee gaan in Frankrijk. Een aanrader, bespreking volgt mogelijk nog.

En wat zie ik gisteren? Deze week in de Vooruit: het Eerste Belgische Burleskfestival “Hotel Jarretelle“!

Maar ik ga niet kijken.

Waarom niet, vraagt U zich wellicht af? Omdat het weer “op zijn Vlaams” moet gebeuren: een shownaam die doet denken aan “‘t Is Weer Show in den Bungalow”, presentatie door twee komieken op Humo-niveau, een belofte van “gecontroleerde chaos”, kortom: kolder, slapstick, parodie, en onnozelheid. In plaats van het eens te doen zoals het hoort, indruk te maken, een show van formaat op te zetten, het publiek uit te nodigen bij een authentieke, stijlvolle (nuja) burleskvoorstelling. Neen, in Vlaanderen kan men enkel doen alsof, het geheel verkleuteren, er de nodige flauwe grappenmakers bijzetten, er een onnozele derderangsparodie van maken. Bah, op voorhand.

Ik was blij toen Mimi Le Meaux me liet weten dat Cabarets New Burlesque op toer gaat door Europa (kon ook niet anders, na het succes van de film), en in oktober Frankrijk aan zal doen. België zal er mogelijk niet inzitten (had ik dat eigenlijk verwacht?), maar ik zal zonder problemen naar Frankrijk rijden om een échte burleskvoorstelling te zien. Wie mij liefheeft volge mij. Mimi Le Meaux is rock ‘n roll van de sexy kant. Laat de Vlamingen maar onder hun kerktoren bij Vitalski blijven…

June 25th, 2010 by Erik

Ik las het in de Telegraph, maar nu ook in Het Nieuwsblad: een klant kwam om het leven bij een onvoorzichtige professionele domina; en laat die klant nu net de eigenaar van een race-team zijn.

Men kan al de link beginnen leggen tussen racen en s/m, of BDSM zoals dat tegenwoordig heet, gezien de gelijkaardige voorkeuren van Max Mosely, ook een topman in de Formule 1. Wat de huidige zaak van Robin Mortimer leert, is dat men nog zo goed voorbereid of ervaren mag zijn als domina(nt), men kent toch nooit de volledige medische geschiedenis en opmaak van de klanten. Soms misschien omdat de klant die zelf niet weet. Best wel wat professionele Meesteressen hebben een (gedeeltelijke of volledige) verpleegstersopleiding achter de rug, precies om blijvende letsels en dodelijke ongelukken te voorkomen, en op een verantwoorde manier genot en lijden te kunnen vermengen. Ze moeten bijna, om zich in te kunnen dekken wanneer iemand hen voor wanpraktijken zou willen aanklagen.

Er moet nog vastgesteld worden of de “dood tot gevolg” opzettelijk of onopzettelijk was (maar men gaat uit van onopzettelijk) - en waar de Meesteres aan lachgas kon komen. Dan toch een verpleegsterdiploma, of gewoon op de zwarte markt? Was Mortimer extra gevoelig voor het lachgas dat Mrs. Lucrezia gebruikte om hem deels te verdoven, of was haar dosering te hoog? Kon één van beide partijen dit geweten hebben? Werd dit lachgas in eerdere sessies ook gebruikt?

Dat de Meesteres in kwestie zich de “meest sadistische van Europa” noemt, iets waar de media natuurlijk maar al te graag mee uitpakken, dat hoort natuurlijk bij het spel en de fantasie voor de klanten. Ze zal in elk geval vast geen doetje zijn, maar men dient er rekening mee te houden dat de Domina-business deels ook draait op imago en geloofwaardigheid. Naast het lijfelijke is het bovenal ook de verkoop van een fantasie - zoals in elke vorm van prostitutie wellicht.

Dat de familie niet wist van de “hobby” van Mortimer, dat is eveneens niet zo vreemd. Men loopt doorgaans niet te koop met zijn seksleven, en BDSM blijft nu eenmaal nog een taboe - mede dankzij krantenartikelen waarin “de meest sadistische Meesteres van Europa” kan opdraven, en speurders in haar werkplaats “de meest extreme SM-toestellen die ze ooit tegenkwamen” zagen. Des lezers fantasie slaat ongetwijfeld op hol. Het lijkt van een heel andere orde dan de blinddoek en handboeien die ze zelf in hun nachtkastje hebben liggen.

Storend in deze is dat de Meesteres, die zichzelf nochtans als intelligent omschrijft, kennelijk ook sessies hield in haar tuin, waar de buren konden inkijken. Op zo’n moment betrek je de buren er ongevraagd bij, en dat is problemen zoeken en onverantwoordelijk handelen. Discretie is ongetwijfeld een deugd in dit beroep, en ook de klanten willen misschien niet door de buren herkend worden.

“Safe, sane, responsible” zijn voor zover ik begrijp drie kernwoorden in de BDSM-wereld. Dat laatste brak Mrs. Lucrezia indien ze met klanten in een niet-afgeschermde tuin speelde, misschien brak ze het eerste kernwoord ook in het geval Mortimer. Onderzoek zal het moeten uitwijzen, maar helaas kan Mortimer zelf niet meer getuigen over voorgaande ervaringen.

June 24th, 2010 by Erik

Recent vond een uitzonderlijke gebeurtenis plaats: ik bezocht nog eens een rockconcert. Nuja, iets soortgelijks toch. Het is moeilijk om Genitorturers in één net te vangen, misschien is de term industrial rock/metal/gothic power rock/vul zelf maar in op hen van toepassing. In ieder geval iets met gitaren, een drummer, een zangeres, en af en toe electronische geluiden ertussen.

En dat op een donderdag, in de examenperiode. Het deed me sterk denken aan mijn vorige dergelijke concert: ook Genitorturers, ook slecht geadverteerd, ook midden in de week tijdens de examens, ook in Antwerpen. Acht jaar geleden intussen. Tenminste, ik denk toch dat dat mijn recentste rockconcert was, maar zoniet, dan was het toch één van de laatste. Veel meer klassieke en tangoconcerten gezien de laatste jaren, en veel minder zin gehad om nog bij te blijven wat betreft rock, metal, gothic, new wave, en aanverwanten. Ik had het zo’n beetje gezien, denk ik, hoewel ik de laatste tijd een beetje een “vuile rock” revival beleef (The Creepshow, The Kills, …) tussen de klassieke werken en audioboeken door.

Dit keer stelde ik subjectief wel vast dat er wel meer publiek was dan acht jaar geleden. Tijdens het voorprogramma telde ik zo’n 36 mensen, maar toen Genitorturers van start ging was het volk aangezwollen tot wel een vijftigtal. De zaal was gelukkig wel kleiner dan vorige keer, dus viel het iets minder op dat er geen massa fans was. Doch een intiemer sfeer laat meer interactie tussen band en publiek toe.

De band liet het in elk geval niet aan hun hart komen. Ze openden met het stevige “Cum Junkie”, meteen een nummer van de nieuwe CD, en direkt was ook de toon gezet – zowel qua sound als qua thematiek. Het publiek was meteen mee, en werd het volgende anderhalf uur door de band niet meer losgelaten.

Toegegeven, de nieuwe shows zijn zowiezo minder extreem dan in hun beginperiode. Tegenwoordig nagelen ze geen mannen meer met hun scrotum aan een blok hout, bijvoorbeeld, wat vroeger wel al eens gedaan werd. Ook geen live piercings deze keer. Mede door gebrek aan plaats op het podium waren er niet zoveel attributen, maar intussen is de naam van Genitorturers ook wel gemaakt, en spreken ze een iets groter publiek aan dan enkel de underground BDSM-fetish-metal-piercing crowd. De muziek spreekt in regel een brede groep aan, alleen in België blijven ze vreemd genoeg relatief onbekend.

Wel kwam er nog een dame op het podium om deels uitgekleed en met een zweep verwend te worden, en haalde zangeres Gen tijdens één nummer een voorbinddildo naar boven, waar één van de jonge lesbo’s op de eerste rij wel voor te vinden was - eerst voor en daarna op het podium. Kort, want de Belgische wetgevingen in deze zijn nu eenmaal nogal strikt (*).

Ook was het pistool waar Gen tijdens “Revolution” mee zwaaide overduidelijk een speelgoedwapen. Het was wel even een ongemakkelijk moment, zo drie dagen voor de verkiezingen gevraagd worden om om een revolutie te schreeuwen…

Maar ik vond het optreden verder zeer geslaagd. Krachtige sound, stevige set, en vanaf het eerste nummer hadden ze het publiek mee. Hits – al is die term relatief voor dit soort eerder obscure bands – als “120 Days”, “The One Who Feeds”, “Flesh is the Law”, “Freakshow” en “Sin City” passeerden de revue, alsook nieuwe nummers waaronder “Take It”, “Devil in a Bottle” (tijdens welk nummer de whiskey rijkelijk vloeide), en de eerder vermelde “Cum Junkie” en “Revolution”. Hun cover van “Touch Myself” werd ook zeer gesmaakt door de eerder vermelde rij lesbo’s. Een show die stevig opende en stevig afsloot, met een iets rustiger middenstuk.

Na het optreden verschenen Gen en de band, zoals hun gewoonte is, aan de t-shirtstand om er t-shirts, CD’s, DVD’s en lichaamsdelen te signeren. En ook om zeer gewillig en geduldig te poseren voor foto’s met de fans. Er waren niet zoveel aanwezigen, dus dat viel mee, waardoor we gelukkig een hele tijd konden praten met Gen en de rest van de band, voornamelijk de drummer. Wat ons niet enkel iets bijbracht over de band zelf, maar ook over de totstandkoming van hun songs en opnames, en wat ons dingen leerde die wellicht niet zo wijd gekend zijn.

De nieuwe CD “Blackheart Revolution” is een dijk van een schijf. Krachtige rock, afgewisseld met iets rustigere nummers die toch nog de nodige power hebben, met een schitterend nummer als “Tell Me” als afsluiter.  Op de digipack versie van de CD staat echter nog een “verborgen” bonusnummer dat wellicht “Two-faced Traitor” heet. In ons gesprek na de show wees Gen erop dat dit nummer nauwer aansluit bij haar Gen-XX project, een project waarover ik nauwelijks iets wist, maar waar ik intussen wel nieuwsgierig naar geworden ben.

—

(*) Rockbitch pakte het indertijd als volgt aan: tijdens hun eerste optreden in België konden ze niet de volledige show brengen wegens te expliciet, en de Belgische wetgevers wil ons tegen dergelijke beelden beschermen. Dus kwamen ze na enkele maanden terug, richtten een concertzaal in als privé-club, en in plaats van concerttickets kocht men voor één avond lidmaatschap in de club. En plots mocht het allemaal wel, en het was schoon om te zien ;).

June 18th, 2010 by Erik

Ik had de trent nog niet gezien, maar hij mag gerust overwaaien wat mij betreft…

http://englishrussia.com/index.php/2009/04/07/new-russian-girls-photo-trend/

April 21st, 2010 by Erik

Volgens Steve Jobs, grote baas bij Apple, is het zijn morele plicht om porno van de iPhone te houden. Ik ben blij te zien dat Violet Blue intussen wel rustig porno bekijkt op haar Apple producten. En het ziet er blijkbaar nog fantastisch uit ook.

Up yours, moraalridder!