August 6th, 2010 by Erik

Zoals altijd bij een film met enige diepgang, is het opletten hoe de makers het publiek bespelen, niet enkel met beelden en ideeën, maar ook via de gebruikte muziek en geluidseffecten. Dat was zo in “2001: A Space Odyssey” (waarover later meer) maar dus ook in “Inception”. Listen closely:

Word wakker!

June 27th, 2010 by Erik

Gisteren zaterdagavond in Music Village te Brussel: een optreden van Braziliaanse Jazz-zangeres Cintia Rodriguez met band.

Een beetje krappe tafeltjes voor twee personen, maar dat kon de pret niet drukken. Cintia & co speelden drie sets tussen 9 en 12 uur, met over het algemeen vrij levendige jazz, waarin meer en meer rumba te horen was naarmate de avond vorderde. Het is trouwens een goed teken wanneer je publiek tijdens de tweede set al spontaan begint te dansen.

Het was zomers weer, de klanken lokten door de openstaande deur meer mensen, en Cintia’s voorstel om in deze Braziliaanse temperaturen na het optreden naar de zee te rijden, kon op heel wat goedkeuring rekenen. Tijdens de derde set zongen de aanwezige Brusselse Brazilianen al hartelijk mee.

Cintia’s stem was goed maar niet fenomenaal. De vaardigheid van de pianist en bassist vielen des te meer op, de drummer stak er dan weer minder bovenuit. Wat muzikanten betreft varieert ze nogal, maar de website leert dat ze ook reeds samenwerkte met onze eigen Toots Thielemans.

Ik stelde vast dat mijn kennis van het Portugees tot nu toe inhoudt dat ik woorden en stukken van zinnen begrijp, maar toch vooral ook nog veel te leren heb. Haar drie woordjes Japans had ik dan weer wel begrepen. Gezellig, dat wel; ze weten, zelfs met Jazz(y muziek) al snel een zomers feestje te bouwen, die Brazilianen.

June 24th, 2010 by Erik

Recent vond een uitzonderlijke gebeurtenis plaats: ik bezocht nog eens een rockconcert. Nuja, iets soortgelijks toch. Het is moeilijk om Genitorturers in één net te vangen, misschien is de term industrial rock/metal/gothic power rock/vul zelf maar in op hen van toepassing. In ieder geval iets met gitaren, een drummer, een zangeres, en af en toe electronische geluiden ertussen.

En dat op een donderdag, in de examenperiode. Het deed me sterk denken aan mijn vorige dergelijke concert: ook Genitorturers, ook slecht geadverteerd, ook midden in de week tijdens de examens, ook in Antwerpen. Acht jaar geleden intussen. Tenminste, ik denk toch dat dat mijn recentste rockconcert was, maar zoniet, dan was het toch één van de laatste. Veel meer klassieke en tangoconcerten gezien de laatste jaren, en veel minder zin gehad om nog bij te blijven wat betreft rock, metal, gothic, new wave, en aanverwanten. Ik had het zo’n beetje gezien, denk ik, hoewel ik de laatste tijd een beetje een “vuile rock” revival beleef (The Creepshow, The Kills, …) tussen de klassieke werken en audioboeken door.

Dit keer stelde ik subjectief wel vast dat er wel meer publiek was dan acht jaar geleden. Tijdens het voorprogramma telde ik zo’n 36 mensen, maar toen Genitorturers van start ging was het volk aangezwollen tot wel een vijftigtal. De zaal was gelukkig wel kleiner dan vorige keer, dus viel het iets minder op dat er geen massa fans was. Doch een intiemer sfeer laat meer interactie tussen band en publiek toe.

De band liet het in elk geval niet aan hun hart komen. Ze openden met het stevige “Cum Junkie”, meteen een nummer van de nieuwe CD, en direkt was ook de toon gezet – zowel qua sound als qua thematiek. Het publiek was meteen mee, en werd het volgende anderhalf uur door de band niet meer losgelaten.

Toegegeven, de nieuwe shows zijn zowiezo minder extreem dan in hun beginperiode. Tegenwoordig nagelen ze geen mannen meer met hun scrotum aan een blok hout, bijvoorbeeld, wat vroeger wel al eens gedaan werd. Ook geen live piercings deze keer. Mede door gebrek aan plaats op het podium waren er niet zoveel attributen, maar intussen is de naam van Genitorturers ook wel gemaakt, en spreken ze een iets groter publiek aan dan enkel de underground BDSM-fetish-metal-piercing crowd. De muziek spreekt in regel een brede groep aan, alleen in België blijven ze vreemd genoeg relatief onbekend.

Wel kwam er nog een dame op het podium om deels uitgekleed en met een zweep verwend te worden, en haalde zangeres Gen tijdens één nummer een voorbinddildo naar boven, waar één van de jonge lesbo’s op de eerste rij wel voor te vinden was - eerst voor en daarna op het podium. Kort, want de Belgische wetgevingen in deze zijn nu eenmaal nogal strikt (*).

Ook was het pistool waar Gen tijdens “Revolution” mee zwaaide overduidelijk een speelgoedwapen. Het was wel even een ongemakkelijk moment, zo drie dagen voor de verkiezingen gevraagd worden om om een revolutie te schreeuwen…

Maar ik vond het optreden verder zeer geslaagd. Krachtige sound, stevige set, en vanaf het eerste nummer hadden ze het publiek mee. Hits – al is die term relatief voor dit soort eerder obscure bands – als “120 Days”, “The One Who Feeds”, “Flesh is the Law”, “Freakshow” en “Sin City” passeerden de revue, alsook nieuwe nummers waaronder “Take It”, “Devil in a Bottle” (tijdens welk nummer de whiskey rijkelijk vloeide), en de eerder vermelde “Cum Junkie” en “Revolution”. Hun cover van “Touch Myself” werd ook zeer gesmaakt door de eerder vermelde rij lesbo’s. Een show die stevig opende en stevig afsloot, met een iets rustiger middenstuk.

Na het optreden verschenen Gen en de band, zoals hun gewoonte is, aan de t-shirtstand om er t-shirts, CD’s, DVD’s en lichaamsdelen te signeren. En ook om zeer gewillig en geduldig te poseren voor foto’s met de fans. Er waren niet zoveel aanwezigen, dus dat viel mee, waardoor we gelukkig een hele tijd konden praten met Gen en de rest van de band, voornamelijk de drummer. Wat ons niet enkel iets bijbracht over de band zelf, maar ook over de totstandkoming van hun songs en opnames, en wat ons dingen leerde die wellicht niet zo wijd gekend zijn.

De nieuwe CD “Blackheart Revolution” is een dijk van een schijf. Krachtige rock, afgewisseld met iets rustigere nummers die toch nog de nodige power hebben, met een schitterend nummer als “Tell Me” als afsluiter.  Op de digipack versie van de CD staat echter nog een “verborgen” bonusnummer dat wellicht “Two-faced Traitor” heet. In ons gesprek na de show wees Gen erop dat dit nummer nauwer aansluit bij haar Gen-XX project, een project waarover ik nauwelijks iets wist, maar waar ik intussen wel nieuwsgierig naar geworden ben.

—

(*) Rockbitch pakte het indertijd als volgt aan: tijdens hun eerste optreden in België konden ze niet de volledige show brengen wegens te expliciet, en de Belgische wetgevers wil ons tegen dergelijke beelden beschermen. Dus kwamen ze na enkele maanden terug, richtten een concertzaal in als privé-club, en in plaats van concerttickets kocht men voor één avond lidmaatschap in de club. En plots mocht het allemaal wel, en het was schoon om te zien ;).

May 11th, 2010 by Erik

Meer is er niet nodig voor eender welke popsong. Geen wonder dat popmuziek zo snel eentonig wordt…

April 1st, 2010 by Erik

…. voor een beetje een vrolijke “Live and Let die”:

February 25th, 2010 by Erik

Het is me de week wel geweest vorige week, waardoor ik minder tijd aan schrijven en verzamelen van feitjes besteedde. Toch heb ik ook nog een leuke vondst gedaan die ik kan hier kan delen.

Gisteren hoorde ik mogelijk voor het eerst dit lied. Er zijn best wel enkele pareltjes onder de kleinkunst te vinden, en dit sluit mooi aan bij mijn lopende kunstopleiding. En ook wat bij mijn boeken omtrent de geschiedenis van de Vlaamse identiteit. Ik val niet onder de noemer “separatist” of “flamingant”, ik heb de mogelijke voor- en nadelen, en de mogelijkheden van een onafhanklijke Vlaanderen nog onvoldoende bestudeerd om er echt een mening over te hebben. En dat ik zeer weinig tijd aan het bestuderen ervan spendeer, zegt iets over hoe belangrijk ik die vraag vind in mijn leven.

Desalniettemin, een mooi liedje van wijlen Wannes Van de Velde: Pieter Breughel in Brussel.