“The ciritics poured scorn on Michael Powell’s ‘Peeping Tom’ when it first came out 50 years ago, but now it is regarded as a masterpiece”
“Over the years, several important filmmakers searched out rare prints of Peeping Tom, and with a calmness absent from the controversy that surrounded its 1960 release, concluded this was a work of substantial merit.
One was Martin Scorsese, already a confirmed fan of Powell’s films. He has remarked: “I have always felt that Peeping Tom and [Fellini’s] 8½ say everything that can be said about filmmaking, about the process of dealing with film, the objectivity and subjectivity of it and the confusion between the two. Peeping Tom shows the aggression of it, how the camera violates.””
“It is now regarded as a key film in British cinema history and one of the greatest horror movies of all time.”
Gezien het succes van de oorspronkelijke faux-trailer van Machete die getoond werd ter inleiding van de Grindhouse productie Planet Terror, beloofde Robert Rodriguez de film dan toch werkelijk te maken.
Afgelopen week, toepasselijk op de Mexicaanse feestdag Cinco de Maio, werd de nieuwe trailer voor Machete op de wereld losgelaten. Film zou verschijnen in september.
En meteen is de toon gezet: tegelijk overdreven grindhouse exploitation, met bekende hispanics in de hoofdrollen langs Mexicaanse zijde (waaronder MICHELLE RODRIGUEZ, hoera!!), en bezorgde samenzweringsbedenkers die menen dat Rodriguez hiermee niet alleen als politiek regisseur gezien wil worden, maar ook dat het een ontsteking zou moeten zijn om rassenrellen in de zuidelijke staten te ontketenen, en de Mexicanen zou stimuleren om de voormalige Spaanse kolonies met geweld terug op te eisen.
Het is vooral hilarisch, en het zal goed zijn voor Rodriguez’ kassa. De man weet hoe actiefilms gemaakt moeten worden, voor volwassenen (From Dusk Till Dawn, Planet Terror) én kinderen (Spy Kids). Ik zal vooraan in de rij staan om het eindresultaat te zien.
Potverdorie, een Nightmare on Elm Street remake, en ik wist er niet van!
De Nightmare on Elm Street reeks waren mijn favoriete griezelfilms toen ik jong was, en Freddy Krueger, de man met de messenhandschoen, mijn favoriete slasher. De zoveelste in de lange lijst remakes van horrorklassiekers, werd ook deze film herwerkt, en is in de VS reeds in de bioscopen. Hier wordt hij verwacht op 12 mei.
De eerste reacties zijn echter niet geheel positief, maar ik wil hem toch wel zien, al was het maar uit nostalgie. De make-up zou realistischer zijn, maar het verhaal minder diep. Johnny Depp maakte in de eerste Elm Street film zijn debuut, en ook Robert Englund (de originele Freddy) bleef een monument in de filmwereld, maar dan meer specifiek het horrorgenre. Benieuwd of deze remake ook iconen zal voortbrengen. Het ziet er niet meteen naar uit, maar ooh, wat ben ik benieuwd naar deze film!
Het hele concept van een kindermoordenaar die door een meute ouders gelyncht werd, maar na zijn dood blijft spoken in de dromen van de kinderen van die ouders, het heeft iets. Zeker omdat Freddy die dromen beheerst (droombeheersing is over de jaren steeds een grote interesse van me gebleven), en dat wie hij doodt in hun droom ook in de wakende wereld dood gevonden wordt. En vroeg of laat moet een mens nu eenmaal gaan slapen…
Freddy zou in de remake een nieuwe achtergrond gekregen hebben, een aantal legendarische scènes uit de originele film zou men geprobeerd hebben te verbeteren maar men had dat blijkbaar beter niet gedaan, de high-school personages zouden er gemiddeld rond de dertig uitzien, er zou te overduidelijk gespeeld worden met de vraag of Freddy al dan niet kinderen molesteerde tijdens zijn leven en dus al of niet onterecht glyncht werd (in het oorspronkelijke Freddy-verhaal is daar geen twijfel over, een teken van andere tijden, wellicht), en in het algemeen heerst het idee onder mijn mede horror-liefhebbers dat deze remake het juiste potentieel had qua acteurs en ideeën, maar dat het de makers ontbrak aan de ballen om harde keuzes te maken, waardoor de film niet alles is wat hij had kunnen zijn.
Maar toch wil ik hem zien, omdat Freddy Krueger nu eenmaal een speciaal nostalgisch plaatsje in mijn filmhart heeft.
Toen videotheek Superclub nog bestond, kon men daar zelfs de Amerikaanse televisiereeks “Freddy’s Nightmares” huren, een soort “Creepshow“-achtige reeks waarin Freddy Krueger verhalen presenteert - en ook die reeks heb ik toenertijd bekeken, wellicht ben ik één van de enige Belgen die deze reeks zag, want ze was slechts kort beschikbaar wegens onpopulair. Dus deze remake staat zeker op mijn lijstje.
Shutter Island, de nieuwe Scorsese, met als thema’s de grens tussen een gezonde geest en een waanzinnige, en de suggesties van spoken uit het verleden… Ik zat erop te wachten, de financiële crisis zorgde er alleen voor dat de release een tijd uitgesteld werd.
DiCaprio, al lang niet meer dat jongetje van Titanic, speelt inspecteur Teddy Daniels, die samen met zijn collega op Shutter Island aanmeert om een verdwijning te onderzoeken. Op het eiland worden geestgestoorde patiënten met een gewelddadig verleden opgesloten en, zo goed en kwaad als dat kan, behandeld. De verdwijning, van patiënte Rachel Solando, is verontrustend, omdat er behalve de sporadische ferry geen weg op of af het eiland is, en er nog geen lijk aanspoelde.
De verdwijning is tegelijk zeer vreemd, daar de patiënte in kwestie uit haar cel verdween zonder sporen na te laten, en zonder een deur of raam te openen of te beschadigen. Ook geen enkele dokter of verpleegkundige van dienst zag de vrouw passeren in de gangen. Alsof ze in lucht opgegaan is.
Tijdens Teddy’s onderzoek komt gaandeweg meer aan het licht over Shutter Island zelf, alsook over Teddy’s verleden. Op het eiland zouden in het geheim experimenten op patiënten uitgevoerd worden met psychotrope medicatie en lobotomieën, om te patiënten meegaander te maken. Eén van de dokters in residentie doet Teddy zeer sterk denken aan een Nazi uit de kampen die hij in zijn jongere jaren hielp bevrijden, en kan dus niet echt op diens sympathie rekenen. Het web weeft zich echter groter en dikker wanneer blijkt dat Teddy zelf aandrong om Rachel’s verdwijning te mogen onderzoeken, en op Shutter Island ook, in een cel, onverwacht de man ontmoet die hem eerst over de geheime experimenten vertelde.
Al teveel vertellen over het verhaal zou echter het filmgenot van toekomstige kijkers kunnen verprutsen. Edoch, ik ga hieronder wel een paar dingen vertellen die iemand die onbevlekt Shutter Island wil bekijken misschien beter niet leest. Het is te interessant om ongemoeid te laten. Men weze gewaarschuwd…
Ik vermoed dat Scorsese in de film ook wat “op de man speelt”, en zijn kijkers wat manipuleert door verstorend beeldgebruik. Eigenlijk ben ik er zeker van.
Na de eerste paar minuten film vroeg ik me af of dit niet de film van een amateur was, omdat er nogal wat gevallen van “bad editing” waren, waar na de overgang tussen twee camerastandpunten de personages toch niet helemaal in dezelfde houding blijken te staan. Naarmate de film vorderde stelde ik meer van die discrepanties vast, wat het vermoeden sterkt dat deze er bewust ingestopt werden. Dat, of Scorsese werd slordig, of er was onvoldoende budget om de postproductie op orde te krijgen. Maar ik vroeg me bijvoorbeeld tot vandaag af of, bij Teddy’s ondervraging van een vrouwelijke patiënt, ze nu echt gewoon deed alsof ze een glas water dronk, of ik gewoon even niet oplettend genoeg was… Enkele momenten leek het alsof ze immers geen glas vasthield, maar gewoon deed alsof.
Er is wat een vreemde sfeer rond Shutter Island, waar de beelden van DiCaprio en zijn compaan op de boot al te zeer lijken alsof ze in studio gefilmd zijn in plaats van echt op een boot, maar tegelijk denk ik dat dat 1) tot doel heeft het gevoel van oudere “film noir” op te roepen, en 2) zelfs een functie heeft in het verhaal.
De hele film heeft een ietwat duistere en onbehaaglijke sfeer, en een passende soundtrack – hoewel die niet specifiek voor deze film geschreven werd, zo lees ik op het net.
Het einde is misschien niet geheel verrassend, maar wel geslaagd, en bevat nog enkele van de eerder genoemde verstoringen, maar dan opvallender, wat mijn vermoeden versterkt dat Scorsese heel de film door op slinkse wijze zijn publiek bespeelt. Op het einde zijn deze zo opvallend dat ze alleen maar met opzet erin geplaatst kunnen zijn.
Ik vond de film zeker het bekijken waard. Niet zo indrukwekkend dat je van je stoel valt bij het bekijken of erna, maar wel voldoende verhaal, sfeer, en subtiliteit om de lange rit (138 minuten) niet te doen vervelen. Ik zou hem met plezier herbekijken, ook al is het een lange film en ken ik het einde nu, maar ik ben dan ook een fan van geslaagde mindfuck thema’s….
En alleen al om die scène met het glas water aan een scherpere blik te onderwerpen zou ik nog eens willen kijken – ook al vertelde een zoektocht op het net vandaag me dat andere kijkers óók opgemerkt hebben dat het glas voor enkele frames verdwijnt. Het zal dus ongetwijfeld kwaad opzet van de regisseur zijn…
