Gelukkig heeft Wordpress een goede spamfilter. Af en toe snuffel ik er eens in, maar het gebeurt zeer zelden dat een legitieme comment automatisch onder “spam” gesorteerd wordt.
Het gesnuffel vandaag toonde dat mijn boekbespreking van “The Moon is a Harsh Mistress” vooral heel wat spam opleverde met links naar pseudo-BDSM webcam sites, gepost door “mensen” die “ook” houden van Meesteressen.
Om 4 juli te vieren, de dag van de Amerikaanse onafhankelijkheid, besloot ik de film Tournée (On Tour) in de Skoop in Gent te gaan bekijken; een heerlijke film over een groep Amerikaanse Burlesque performers die op tournee gaan in Frankrijk. Een aanrader, bespreking volgt mogelijk nog.
En wat zie ik gisteren? Deze week in de Vooruit: het Eerste Belgische Burleskfestival “Hotel Jarretelle“!
Maar ik ga niet kijken.
Waarom niet, vraagt U zich wellicht af? Omdat het weer “op zijn Vlaams” moet gebeuren: een shownaam die doet denken aan “‘t Is Weer Show in den Bungalow”, presentatie door twee komieken op Humo-niveau, een belofte van “gecontroleerde chaos”, kortom: kolder, slapstick, parodie, en onnozelheid. In plaats van het eens te doen zoals het hoort, indruk te maken, een show van formaat op te zetten, het publiek uit te nodigen bij een authentieke, stijlvolle (nuja) burleskvoorstelling. Neen, in Vlaanderen kan men enkel doen alsof, het geheel verkleuteren, er de nodige flauwe grappenmakers bijzetten, er een onnozele derderangsparodie van maken. Bah, op voorhand.
Ik was blij toen Mimi Le Meaux me liet weten dat Cabarets New Burlesque op toer gaat door Europa (kon ook niet anders, na het succes van de film), en in oktober Frankrijk aan zal doen. België zal er mogelijk niet inzitten (had ik dat eigenlijk verwacht?), maar ik zal zonder problemen naar Frankrijk rijden om een échte burleskvoorstelling te zien. Wie mij liefheeft volge mij. Mimi Le Meaux is rock ‘n roll van de sexy kant. Laat de Vlamingen maar onder hun kerktoren bij Vitalski blijven…
Momenteel aan het audiolezen: “The Moon is a Harsh Mistress”, door een geliefde auteur van me (verstandig op sommige vlakken, maar zo stom om -mogelijk onder invloed van zijn vrouw, maar dat is geen excuus- een gratis cryogene suspensie af te slaan), van wiens hand twee van mijn favoriete fictieboeken komen: “Time Enough for Love” en “Stranger in a Strange Land”.
Laat ik beginnen met te stellen dat mijn eigen politieke ideeën absoluut niet op punt staan. Zeker is dat ik niet het gevoel heb dat eender welke van onze traditionele Belgische partijen mij echt vertegenwoordigt, wat uitstapjes naar het stemhok lastig zou maken, ware het niet dat ik besef dat mijn ene stem in die grote aantallen geen ene moer uitmaakt. Bijgevolg vind ik het niet zo belangrijk mijn politieke ideeën te ontwikkelen en uit te werken, daar ik niet van plan ben in de politiek te stappen, en ook geen macht kan uitoefenen in de beslissing wie of welke partij de meeste stemmen haalt, en ons dus, zoals dat heet, zal besturen.
Heinlein stemt tot nadenken, wanneer één van de personages in “The Moon…” vermeldt dat men zich niet volledig bewust kan zijn van waar men politiek gezien staat, maar dat men door een Socratisch vraaggesprek wellicht te weten kan komen waar men staat, en waarom.
Belangrijke vraag hierin: onder welke omstandigheden mag een staat zijn eigen welzijn boven dat van een burger plaatsen?
Ik ben geneigd het eens te zijn met hoofdpersonage Manuel O’Kelly, dat het onder geen enkele voorwaarde gerechtvaardigd is dat de staat haar welzijn boven dat van mij zou plaatsen.
Nog zo’n vraag: onder welke omstandigheden is het moreel verantwoord voor een groep om dat te doen wat niet moreel verantwoord is voor een individueel lid van die groep?
Deze radicale vraag gaat naar de wortel van het dilemma van een overheid.
De persoon die deze vragen stelt, is een professor die zichzelf een rationeel anarchist noemt. Nu ben ik van mening dat elke Aalstenaar een beetje anarchist is, maar echte anarchie heeft me altijd nogal naïef toegeschenen, en het klinkt in mijn oren nog altijd een beetje als synoniem met “chaos”. Wat graven online leert dat Heinleins ideeën eerder libertarisch genoemd kunnen worden - een politiek ideeëngoed waar hier niet echt partijen rond opgebouwd zijn, en dat hier dus weinig pers krijgt en dus minder of niet bekend is. In de VS kan men wel stemmen op een libertarische partij, maar die wordt natuurlijk overstemd door de meer en meer identiek lijkende liberalen en democraten.
Dus wat is libertarisme dan? Libertarisme staat kennelijk voor een zo groot mogelijke individuele vrijheid, met zo min mogelijk overheid en staatsbemoeienissen. Volgens Wikipedia:
“De grondslag van het libertarisme kan worden samengevat in het non-agressieprincipe: “iedereen heeft de vrijheid te doen en laten wat hij wil, zolang hij geen geweld gebruikt om iemands persoon of eigendom aan te tasten (je kunt wel geweld gebruiken als verdediging tegen iemand die deze regel overtreedt)”. Geweld wordt in dit verband gedefinieerd als het aantasten van de persoon of het eigendom van een ander zonder toestemming of instemming van die ander, of het dreigen hiermee.”
Klinkt zinnig. Verder zoeken leert me dat niet alleen Heinleins gedachtengoed (nagenoeg of volledig) libertarisch was, maar dat ook Ayn Rand dicht tegen het libertarisme aanleunde. Nog zo’n auteur die ik tot dusver weet te smaken, vooral om haar ideeën rond individualisme, maar ook Rand heeft het niet hoog op met staat en religie en andere controlerende (lees, in haar ogen: limiterende) organen.
Op persoonlijk vlak hanteer ik principes die kennelijk op zich wel dicht tegen het libertarisme aanleunen, in de zin dat ik voorstander ben van grote persoonlijke vrijheid. Iemand kan zich niet wegstoppen in mijn ogen, men is steeds persoonlijk verantwoordelijk voor de eigen daden en persoonlijke keuzes. Ik geloof niet in het proberen veranderen van mensen, maar zal iedereen een grote vrijheid laten, en beslissen op basis van wat ze met die vrijheid doen, hoe goed de vriendschaps- of andere relatie is of kan zijn. De keuzes van anderen waar ik aanstoot aan neem, vallen grotendeels in dezelfde categorie als dat non-agressieprincipe. Aan schending van vertrouwen, en leugenachtigheid, til ik ook vrij zwaar.
Of het libertarisme realistisch is als bestuursvorm, daar heb ik voorlopig mijn twijfels over. Ik probeer altijd in de eerste plaats realist te zijn, en ik acht het zeer onwaarschijnlijk dat bestaande overheden ontbonden zullen worden ten voordele van een vrijere bestuurs- en marktvorm. Teveel politici (en hun vrienden en familie) verdienen teveel geld aan hun functie en alle voordelen die erbij komen kijken. Zeker in zo corrupt een land als België. Er zal niet minder overheid komen, alleen maar meer. Er zullen niet minder belastingen komen, alleen maar meer.
Alhoewel. In de VS was een goed scorende nieuwkomer in de laatste verkiezingen de republikein Ron Paul, die ook onder de libertariërs gerekend kan worden. Opvallend is wel dat hij, ondanks zijn steun, sterk gecensureerd werd: voortdurend onderbroken worden in debatten, geen zendtijd krijgen of minder zendtijd in vergelijking met andere partijen, enzoverder. Wat zijn aanhangers in aantal en overtuiging natuurlijk alleen deed groeien, maar niet in die mate dat er een politieke aardverschuiving plaatsvond.
Het geheel is nog maar een kiem in mijn brein, maar het is de moeite om eens te onderzoeken of mijn politieke ideeën, voor zover ik die al heb, misschien onder de noemer “libertarisch” vallen. De Belgische partijen leren me in elk geval dat wat zij vertegenwoordigen, absoluut niet 100% aansluit bij wat voor mij zinnig, verstandig, of wenselijk lijkt. Meer onderzoek is nodig, maar aangezien politiek zeer laag op mijn lijstje van prioriteiten en interesses staat, zal het ongetwijfeld nog een hele tijd duren voor ik ja of nee mezelf onder het etiket “libertariër” zou plaatsen. En persoonlijk gedachtengoed is altijd onderhevig aan evolutie, dus wat nu is, blijft misschien niet ten eeuwigen dage - naarmate men oude en wijzer wordt, raken de ideeën en overtuigingen verfijnder, maar zijn die ooit af?
Een introductie door Walter Block (7 delen, elk ongeveer 10 minuten):
Recent vond een uitzonderlijke gebeurtenis plaats: ik bezocht nog eens een rockconcert. Nuja, iets soortgelijks toch. Het is moeilijk om Genitorturers in één net te vangen, misschien is de term industrial rock/metal/gothic power rock/vul zelf maar in op hen van toepassing. In ieder geval iets met gitaren, een drummer, een zangeres, en af en toe electronische geluiden ertussen.
En dat op een donderdag, in de examenperiode. Het deed me sterk denken aan mijn vorige dergelijke concert: ook Genitorturers, ook slecht geadverteerd, ook midden in de week tijdens de examens, ook in Antwerpen. Acht jaar geleden intussen. Tenminste, ik denk toch dat dat mijn recentste rockconcert was, maar zoniet, dan was het toch één van de laatste. Veel meer klassieke en tangoconcerten gezien de laatste jaren, en veel minder zin gehad om nog bij te blijven wat betreft rock, metal, gothic, new wave, en aanverwanten. Ik had het zo’n beetje gezien, denk ik, hoewel ik de laatste tijd een beetje een “vuile rock” revival beleef (The Creepshow, The Kills, …) tussen de klassieke werken en audioboeken door.
Dit keer stelde ik subjectief wel vast dat er wel meer publiek was dan acht jaar geleden. Tijdens het voorprogramma telde ik zo’n 36 mensen, maar toen Genitorturers van start ging was het volk aangezwollen tot wel een vijftigtal. De zaal was gelukkig wel kleiner dan vorige keer, dus viel het iets minder op dat er geen massa fans was. Doch een intiemer sfeer laat meer interactie tussen band en publiek toe.
De band liet het in elk geval niet aan hun hart komen. Ze openden met het stevige “Cum Junkie”, meteen een nummer van de nieuwe CD, en direkt was ook de toon gezet – zowel qua sound als qua thematiek. Het publiek was meteen mee, en werd het volgende anderhalf uur door de band niet meer losgelaten.
Toegegeven, de nieuwe shows zijn zowiezo minder extreem dan in hun beginperiode. Tegenwoordig nagelen ze geen mannen meer met hun scrotum aan een blok hout, bijvoorbeeld, wat vroeger wel al eens gedaan werd. Ook geen live piercings deze keer. Mede door gebrek aan plaats op het podium waren er niet zoveel attributen, maar intussen is de naam van Genitorturers ook wel gemaakt, en spreken ze een iets groter publiek aan dan enkel de underground BDSM-fetish-metal-piercing crowd. De muziek spreekt in regel een brede groep aan, alleen in België blijven ze vreemd genoeg relatief onbekend.
Wel kwam er nog een dame op het podium om deels uitgekleed en met een zweep verwend te worden, en haalde zangeres Gen tijdens één nummer een voorbinddildo naar boven, waar één van de jonge lesbo’s op de eerste rij wel voor te vinden was - eerst voor en daarna op het podium. Kort, want de Belgische wetgevingen in deze zijn nu eenmaal nogal strikt (*).
Ook was het pistool waar Gen tijdens “Revolution” mee zwaaide overduidelijk een speelgoedwapen. Het was wel even een ongemakkelijk moment, zo drie dagen voor de verkiezingen gevraagd worden om om een revolutie te schreeuwen…
Maar ik vond het optreden verder zeer geslaagd. Krachtige sound, stevige set, en vanaf het eerste nummer hadden ze het publiek mee. Hits – al is die term relatief voor dit soort eerder obscure bands – als “120 Days”, “The One Who Feeds”, “Flesh is the Law”, “Freakshow” en “Sin City” passeerden de revue, alsook nieuwe nummers waaronder “Take It”, “Devil in a Bottle” (tijdens welk nummer de whiskey rijkelijk vloeide), en de eerder vermelde “Cum Junkie” en “Revolution”. Hun cover van “Touch Myself” werd ook zeer gesmaakt door de eerder vermelde rij lesbo’s. Een show die stevig opende en stevig afsloot, met een iets rustiger middenstuk.
Na het optreden verschenen Gen en de band, zoals hun gewoonte is, aan de t-shirtstand om er t-shirts, CD’s, DVD’s en lichaamsdelen te signeren. En ook om zeer gewillig en geduldig te poseren voor foto’s met de fans. Er waren niet zoveel aanwezigen, dus dat viel mee, waardoor we gelukkig een hele tijd konden praten met Gen en de rest van de band, voornamelijk de drummer. Wat ons niet enkel iets bijbracht over de band zelf, maar ook over de totstandkoming van hun songs en opnames, en wat ons dingen leerde die wellicht niet zo wijd gekend zijn.
De nieuwe CD “Blackheart Revolution” is een dijk van een schijf. Krachtige rock, afgewisseld met iets rustigere nummers die toch nog de nodige power hebben, met een schitterend nummer als “Tell Me” als afsluiter. Op de digipack versie van de CD staat echter nog een “verborgen” bonusnummer dat wellicht “Two-faced Traitor” heet. In ons gesprek na de show wees Gen erop dat dit nummer nauwer aansluit bij haar Gen-XX project, een project waarover ik nauwelijks iets wist, maar waar ik intussen wel nieuwsgierig naar geworden ben.
—
(*) Rockbitch pakte het indertijd als volgt aan: tijdens hun eerste optreden in België konden ze niet de volledige show brengen wegens te expliciet, en de Belgische wetgevers wil ons tegen dergelijke beelden beschermen. Dus kwamen ze na enkele maanden terug, richtten een concertzaal in als privé-club, en in plaats van concerttickets kocht men voor één avond lidmaatschap in de club. En plots mocht het allemaal wel, en het was schoon om te zien ;).
Blijkbaar is het niet zo vreemd dat ik opmerk dat meer en meer “nieuwsfeiten” eigenlijk reclame zijn. Het is een trend, een fenomeen, waar journalisten wel bekend mee zijn, maar waar de consument vaak niet bij stilstaat - tenzij hij/zij het begint op te merken en de euro valt.
“De media staan dagelijks bol van dergelijke neponderzoeken, die de wereld worden ingestuurd door marketingbureaus en pr-agentschappen. Zo kan je vandaag (18/06) zowel op DeStandaard.be als DeMorgen.be en nog een heleboel andere websites lezen dat apple Ipad 629 euro zal kosten. Volgens de ene is de bron Mobistar (die Ipad in België zal verdelen), volgens de anderen ZDNet. Maar allemaal schenken ze een stuk van hun voorpagina en een artikel aan deze publireportage van Mobistar en Apple. De Standaard doet er nog een schep bovenop door het bericht ook rond te sturen via Facebook.”
“Of misschien doet volgend bericht een belletje rinkelen: “Driekwart bedrijven vorig jaar doelwit van digitale aanval” Je kon het lezen in de Standaard en nagenoeg alle andere media pikten het op. Het bericht is afkomstig van symantec, het bedrijf dat Norton Antivirus op de markt brengt.”
“Dat nieuws in de meeste gevallen veeleer gemaakt wordt door pr-bureaus en persberichten in plaats van door de journalisten zelf, werd pijnlijk duidelijk toen we De Morgen van donderdag 25 februari opensloegen. Een hele pagina was er gewijd aan de zoektocht van Coca-Cola naar universeel geluk.”"
“Amper een maand later meldden we hoe alle kranten een neponderzoek van Delta Lloyd uitriepen tot nieuws: “Uit de peiling bleek volgens Delta Lloyd Life dat jongeren geen vertrouwen meer hebben in het wettelijk pensioen en dat ze vooral heil verwachten van het pensioensparen. Even later prijkte het bericht op alle nieuwssites”
Enfin, ook in de media en zogenaamde “kwaliteitskranten” dient de lezer op zijn hoede te zijn, en te beseffen dat hij heel wat reclame vermomd als nieuws naar binnen zal werken.
“If you don’t read the newspaper, you are uninformed. If you do read the newspaper, you are misinformed.” - Mark Twain (of misschien Thomas Jefferson)
Goede dingen komen tot zij die wachten. Een tijdje geleden had 1DayFly een lading USB sticks van Medikeeper.nl in de aanbieding. Helaas was ik te laat met mijn bestelling, maar voor te treuren was dan weer het te vroeg: enkele dagen later was er een promotie van 2 zulke sticks voor de prijs van één. Ideaal: eentje om ten allen tijde op zak te hebben, en eentje om thuis op een zeer zichtbare plaats te leggen, of eventueel bij iemand in bewaring te geven.
Het is niet zomaar een USB stick die aan de buitenkant duidelijk laat blijken dat hij medische informatie bevat, er staat ook software op (die ervan uitgaat dat men Windows gebruikt, maar gelukkig kan ik doen alsof) en een EHBO handleiding.
Bij mij komt er in ieder geval ook een document op met mijn cryonicsgegevens.
Geen dokter die eraan zal denken daarnaar te kijken, zegt u? Wel, we leven in een tijd waarin meer en meer mensen hun medische informatie op zak, rond de hals, of rond de pols dragen voor noodgevallen. Zelfs dogtags met USB zijn niet zo nieuw meer, dus meer en meer medici zullen ongetwijfeld hiermee rekening houden en de informatie bekijken.
