February 8th, 2010 by Erik

Het blijft boeiend hoe de draden van het web van de realiteit per thema samenhangen. Eerder raakte ik geboeid door Sir Ernest Shackleton en zijn gefaalde poolexpeditie tussen 1914-1917, deels vanwege het onstaan van de term “Third Man Factor” dankzij zijn relaas, en deels omdat die periode, en dan specifiek de Eerste Wereldoorlog, me wel boeit; die periode lijkt voor mij echt de grens tussen een oude en nieuwe wereld. Maar deels ook omdat het een avontuur van echte kerels was, en een van de laatste ondernemingen in waarlijk onbekend terrein.

Afgelopen week arriveerde het relaas van Shackleton over zijn poolexpeditie, “South“, in mijn brievenbus. Project Gutenberg biedt de tekst gratis als e-book aan, maar ik prefereer toch een exemplaar voor in de boekenkast.

En aan het einde van diezelfde week vond ik een krantenartikel waarin gemeld wordt dat men nog kratten whisky en cognac van een van zijn expedities teruggevonden heeft… Schitterend vind ik dat. Ik ben benieuwd of Shackleton in zijn boek iets zal geschreven hebben over die whisky. De drank is blijkbaar een overblijfsel van de eerdere Nimrod expeditie (1907-1909), terwijl “South” het verhaal vertelt van de latere Endurance expeditie (of eigenlijk de “Imperial Trans-Antarctic Expedition”), maar wie weet krijgt de whisky een eervolle vermelding. Tenslotte was Shackleton deels Iers…

Gisteren begon ik in “South” te lezen, en zowel de introductie als het eerste hoofdstuk smaakten meteen naar meer. Een boek dat vlot zal vorderen, dat merk ik nu al. Wetende hoe hun avontuur begon, en hoe het eindigde, ben ik zeer benieuwd naar wat er daartussen zoal plaatsvond.

February 1st, 2010 by Erik

Het boek, van de auteur van “No Country for Old Men“, won een Pulitzer Prize, de film is intussen reeds genomineerd voor meerdere awards, waaronder “best film”, “best actor”, “best art direction”, “best cinematography”. En terecht.

The Road vertelt het verhaal van een man en zijn zoontje in een postapocalyptisch Noord-Amerika. Kort voor de geboorte van het jongetje vond een gebeurtenis plaats die de bekende wereld veranderde in troosteloze ruïnes. Haast geen dieren overleefden het, voedzame gewassen groeien niet meer, en het is bitter koud.

In deze grijze wereld probeert de man samen met zijn zoontje te overleven. Het is een dagelijkse trek naar het zuiden, waar het hopelijk warmer zal zijn, en een dagelijkse strijd om te overleven. Voedsel is immers zeer schaars, net als brandstof, en het is dus voortdurend uitkijken voor kannibalistische bendes onderweg. Rustig slapen is er niet bij, wat mooi blijkt uit de flashbacks naar de tijd toen ze nog met drie waren vlak na de gebeurtenis, en hoe het minste gerucht de man uit deze dromen laat opschrikken.

Noch de man, noch de jongen hebben echt een naam doorheen de film, en zelfs in de aftiteling worden ze gewoon “father” en “boy” genoemd.

Het is een film die, ondanks dat hij haast 2 uur duurt in een potentieel saai concept, toch geen moment gaat vervelen. Er zijn geen grootse gebeurtenissen of special effects die je van je stoel blazen, maar de sfeerzetting is zo subtiel en alomtegenwoordig dat de film je echt al snel in deze postapocalyptische wereld zuigt. Er is de immer dreigende wanhoop, het vechten om te overleven, het nooit opgeven, de moeilijke morele keuzes, en een man wiens hoop en drijfveer zijn enige zoontje zijn, die hij ondanks alles toch een goede opvoeding en een aangenaam leven probeert te geven.

Doordat er eigenlijk maar twee hoofdpersonages zijn, is het aan Viggo Mortensen (in de rol van de vader) om de film te dragen - iets wat hij met verve doet. Een zeer goed acteur, die Viggo. Ik vraag me af of hij eigenlijk ook speciaal op vermageringskuur geweest is voor deze rol.

Ik heb een zwak voor postapocalyptische films, en in het geval van The Road heeft de Art Director echt wel zijn huiswerk gedaan. De visuele sfeerzetting is uitermate geslaagd, en sommige beelden blijven zeker hangen. Het is tevens een stevig verhaal dat niet moraliserend probeert te zijn, en wordt gebracht door een ploeg die duidelijk voor deze taak geschikt was. Er zijn maar twee kleine puntjes waar ik een bedenking bij heb, maar die kan ik eigenlijk niet vermelden zonder een stuk van de film te vertellen dat men beter voor zichzelf ziet.

The Road is een film die ik van harte aanbeveel. Ik hoop dat hij belangrijke prijzen wegkaapt, want de makers verdienen het. Ze hebben een zeer geslaagd werk afgeleverd.

January 30th, 2010 by Erik

De drang om te overleven: op het sterfbed de dood vragen om toch tenminste nog een jaartje te wachten…

January 29th, 2010 by Erik

Adam Cohen stelt de vraag in de New York Times.

En verder:

NanoLetters: Geleidend textiel voor draagbare electronica en betere energieopslag.

NewScientist: Bacteriën herwerkt om synchroon te flitsen. (met video)

NewScientist: Spasers.

ReadWriteWeb: Hoe Apple’s iPad een integratie in het hospitaal zou kunnen krijgen.

Guardian: Politie in Engeland plant onbemande spionagevliegtuigjes boven de straten.

PhysOrg: Insectachtige ‘microids’ robotjes die lopen en werken in kolonies.

Howard Hughes Medical: Oude stamcellen die zich gedragen als jonge.

January 28th, 2010 by Erik

It’s The Mr. Hell Show!!!

Vandaag in de post gearriveerd: de dubbel-DVD set van “AAAGH! It’s The Mr. Hell Show!!!”. Scherp, cynisch, en vooral ongelooflijk flauwe humor die meerdere prijzen won in 2001 (best animation series, best comedy, best direction, …) maar hier relatief onbekend is.

Ooit gezien per toeval door in het holst van de avond naar de BBC te zappen, de reeks kon me zeer snel bekoren. Sommige sketches zijn minder geslaagd, maar sommige zijn zo fantastisch dat ze zeker voor compensatie zorgen. Van de terugkerende personages is vooral Josh me bijgebleven, de man die komt vertellen over reïncarnatie en keer op keer zijn maker ontmoet…

“Double DVD set. The complete series. All 13 episodes plus pointless extras. Impress your friends, alienate your neighbours.”

“Stupid sketches, pointless extras and a director’s commentary with hypnotic powers.”

“Makes most black comedy look grey”

Vanavond installeer ik me voor de buis…

January 21st, 2010 by Erik

Een man met kennis en invloed die luidop durft te spreken. Uit zijn nieuwsbrief, gepuliceerd op National Review en zijn eigen website.

Why I Stand with Geert Wilders

by Daniel Pipes
National Review Online
January 19, 2010

Who is the most important European alive today? I nominate the Dutch politician Geert Wilders. I do so because he is best placed to deal with the Islamic challenge facing the continent. He has the potential to emerge as a world-historical figure.

That Islamic challenge consists of two components: on the one hand, an indigenous population’s withering Christian faith, inadequate birthrate, and cultural diffidence, and on the other an influx of devout, prolific, and culturally assertive Muslim immigrants. This fast-moving situation raises profound questions about Europe: will it retain its historic civilization or become a majority-Muslim continent living under Islamic law (the Shari’a)?

Wilders, 46, founder and head of the Party for Freedom (PVV), is the unrivaled leader of those Europeans who wish to retain their historic identity. That’s because he and the PVV differ from most of Europe’s other nationalist, anti-immigrant parties.

The PVV is libertarian and mainstream conservative, without roots in neo-Fascism, nativism, conspiricism, antisemitism, or other forms of extremism. (Wilders publicly emulates Ronald Reagan.) Indicative of this moderation is Wilders’ long-standing affection for Israel that includes two years’ residence in the Jewish state, dozens of visits, and his advocating the transfer of the Dutch embassy to Jerusalem.

In addition, Wilders is a charismatic, savvy, principled, and outspoken leader who has rapidly become the most dynamic political force in the Netherlands. While he opines on the full range of topics, Islam and Muslims constitute his signature issue. Overcoming the tendency of Dutch politicians to play it safe, he calls Muhammad a devil and demands that Muslims “tear out half of the Koran if they wish to stay in the Netherlands.” More broadly, he sees Islam itself as the problem, not just a virulent version of it called Islamism.

Finally, the PVV benefits from the fact that, uniquely in Europe, the Dutch are receptive to a non-nativist rejection of Shari’a. This first became apparent a decade ago, when Pim Fortuyn, a left-leaning former communist homosexual professor began arguing that his values and lifestyle were irrevocably threatened by the Shari’a. Fortuyn anticipated Wilders in founding his own political party and calling for a halt to Muslim immigration to the Netherlands. Following Fortuyn’s 2002 assassination by a leftist, Wilders effectively inherited his mantle and his constituency.

The PVV has done well electorally, winning 6 percent of the seats in the November 2006 national parliamentary elections and 16 percent of Dutch seats in the June 2009 European Union elections. Polls now generally show the PVV winning a plurality of votes and becoming the country’s largest party. Were Wilders to become prime minister, he could take on a leadership role for all Europe.

But he faces daunting challenges.

The Netherlands’ fractured political scene means the PVV must either find willing partners to form a governing coalition (a difficult task, given how leftists and Muslims have demonized Wilders as a “right-wing extremist“) or win a majority of the seats in parliament (a distant prospect).

Wilders must also overcome his opponents’ dirty tactics. Most notably, they have finally, after 2½ years of preliminary skirmishes, succeeded in dragging him to court on charges of hate speech and incitement to hatred. The public prosecutor’s case against Wilders opens in Amsterdam on January 20; if convicted, Wilders faces a fine of up to US$14,000 or as many as 16 months in jail.

Remember, he is his country’s leading politician. Plus, due to threats against his life, he always travels with bodyguards and incessantly changes safe houses. Who exactly, one wonders, is the victim of incitement?

Although I disagree with Wilders about Islam (I respect the religion but fight Islamists with all I have), we stand shoulder-to-shoulder against the lawsuit. I reject the criminalization of political differences, particularly attempts to thwart a grassroots political movement via the courts. Accordingly, the Middle East Forum’s Legal Project has worked on Wilders’ behalf, raising substantial funds for his defense and helping in other ways. We do so convinced of the paramount importance to talk freely in public during time of war about the nature of the enemy.

Ironically, were Wilders fined or jailed, it would probably enhance his chances to become prime minister. But principle outweighs political tactics here. He represents all Westerners who cherish their civilization. The outcome of his trial and his freedom to speak has implications for us all.

Mr. Pipes is director of the Middle East Forum and Taube distinguished visiting fellow at the Hoover Institution of Stanford University.